บทที่ 4

หลินซวงเอ๋อร์นอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาสองวันเต็ม

สองวันที่ผ่านมานี้ ท่านป้าจ้าวมาหาเธอหนึ่งครั้ง นอกจากจะเป็นห่วงเรื่องอาการป่วยของเธอแล้ว ยังถามรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นที่เรือนฝั่งตะวันออกในวันนั้นด้วย

การคัดเลือกในวันนั้น เยี่ยเป่ยเฉิงไม่ชอบสาวใช้คนใดเลย แถมยังอารมณ์เสียอย่างไร้สาเหตุ

ท่านป้าจ้าวไปหาเสวียนอู่เพื่อสอบถามเป็นการส่วนตัว ว่าเป็นสาวใช้ที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนไหนกันแน่ที่ไม่เชื่อฟังคำแนะนำ และแอบไปขึ้นเตียงท่านอ๋องในตอนกลางคืน!

สถานะอันสูงส่งของเยี่ยเป่ยเฉิง ไม่สิ่งที่คนรับใช้จะคิดอาจเอื้อมได้!

แม้ว่าท่านอ๋องจะไว้ชีวิตนาง แต่นายหญิงของจวนอ๋องก็คงจะไม่ปล่อยนางไว้

ท่านป้าจ้าวไม่อยากให้จุดจบของเสวี่ยหยวนเกิดขึ้นกับสาวใช้คนอื่นอีก จึงมาหา หลินซวงเอ๋อร์เพราะอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น

เพราะท้ายที่สุดแล้วคนที่รักษาการณ์อยู่ที่เรือนฝั่งตะวันออกก็คือนาง

“หลินซวง บอกข้ามาตามตรง วันนั้นนอกจากเจ้าแล้วยังมีใครแอบเข้าไปในเรือนฝั่งตะวันออกอีกไหม?”

สีหน้าท่าทางของท่านป้าจ้าวจริงจังมาก

นิ้วมือของหลินซวงเอ๋อร์กำเสื้อของนางเอาไว้แน่น: "นอกจากข้า ก็ไม่มีคนอื่นเลย"

เมื่อเผชิญหน้ากับการซักถามของท่านป้าจ้าว หลินซวงเอ๋อร์ก็รู้สึกเสียใจและทำอะไรไม่ถูก

นางเสียความบริสุทธิ์อย่างไม่มีเหตุผล แต่กลับไม่กล้าบอกใครเลย

ท่านป้าจ้าวไม่ได้นึกถึงหลินซวงเอ๋อร์เลย แค่คิดว่าตอนกลางคืนเขาคงจะหลับลึกจนเกินไป จึงไม่รู้ความจริง

ท่านป้าจ้าวถอนหายใจ และพูดว่า: "วันนี้ถือเสียว่านางโชคดีไป ทางที่ดีที่สุดให้นางซ่อนตัวไปตลอดชีวิต ถ้าท่านอ๋องหาตัวนางเจอ จุดจบคงจะอนาถยิ่งกว่าเสวี่ยหยวน"

“ข้าอยู่จวนอ๋องมาหลายปีแล้ว จะไม่รู้จักนิสัยของท่านอ๋องเลยเหรอ？ท่านอ๋องจะชอบสาวใช้ผู้ต่ำต้อยได้อย่างไร”

ยิ่งท่านป้าจ้าวพูดมากเท่าไหร่นางก็ยิ่งกลัดกลุ้มใจมากขึ้นเท่านั้น: "สมมุติว่า แม้ว่านางจะโชคดี ท่านอ๋องรับนางมาเป็นอนุภรรยา แล้วไงล่ะ?"

“คนที่มีสถานะสูงส่งเช่นท่านอ๋อง ต่อไปก็จะต้องสมรสกับพระชายาถึงจะเหมาะสมกัน!”

“สาวใช้ผู้ต่ำต้อยคนหนึ่ง จะไปต่อสู้กับสตรีผู้สูงศักดิ์เหล่านั้นได้อย่างไร？แม้จะตายก็คงไม่รู้ว่าจะตายอย่างไร!”

“ป้ากำชับแล้วกำชับเล่า แต่บางคนก็ไม่เชื่อฟังคำแนะนำของป้า! เจ้าว่า เหตุใดพวกนางถึงไม่เข้าใจเจตนาดีของป้านะ？”

ยิ่งหลินซวงเอ๋อร์ยิ่งฟัง ก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวอยู่ในใจมากขึ้นเท่านั้น จู่ๆนางก็จำสภาพอันน่าเวทนาของเสวี่ยหยวนในวันนั้นได้ มีเหงื่อเย็นท่วมตัว

นางไม่เคยอยากเป็นอนุภรรยาของเยี่ยเป่ยเฉิงเลย นางแค่อยากให้จวนอ๋องเป็นที่ให้ข้าวให้น้ำ เป็นที่กำบังลมฝนให้นาง แค่นี้นางก็พอใจแล้ว

แต่ตอนนี้ แม้แต่ความปรารถนาอันเล็กน้อยนี้ก็กลายเป็นสิ่งที่หวังเกินตัวไปแล้ว

วันนั้น นางไม่รู้ว่าเยี่ยเป่ยเฉิงเห็นหน้าของนางชัดหรือไม่ หลินซวงเอ๋อร์ไม่กล้าที่จะเสี่ยง เพื่อจะได้ไม่ต้องพบกับเยี่ยเป่ยเฉิง นางก็คิดหาเหตุผลต่างๆนานาเพื่อให้ได้ไปที่เรือนฝั่งตะวันตก

เรือนฝั่งตะวันตกอยู่ห่างจากเรือนฝั่งตะวันออกมากที่สุด และเยี่ยเป่ยเฉิงก็มาที่นี่น้อยมาก

หลินซวงเอ๋อร์คิดอย่างเรียบง่าย ในช่วงเวลานี้นางจะต้องหลบเขาก่อน บางทีพอเวลาผ่านไปนานแล้ว เยี่ยเป่ยเฉิงอาจจะลืมเหตุการณ์นั้นก็ได้

แต่นางคิดไม่ถึงว่า เยี่ยเป่ยเฉิงจะมาที่เรือนฝั่งตะวันตก และกำลังเดินไปหานาง

หลินซวงเอ๋อร์หันกลับมา และต้องการที่จะหลบหนีตามสัญชาตญาณ

“หยุด!” ท่านป้าหลี่ที่อยู่ข้างหลังกลับตะโกนเรียกนางด้วยเสียงที่เคร่งขรึม

หัวใจของหลินซวงเอ๋อร์แทบจะหยุดเต้น

เธอยืนอยู่ที่เดิม ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

พอท่านป้าหลี่เห็นเยี่ยเป่ยเฉิงกำลังมาทางนี้ และบังเอิญเห็นว่าใบไม้ที่ตายบนพื้นไม่ได้รับการทำความสะอาด ดังนั้นนางจึงอยากแสดงความสามารถของตนต่อหน้าเยี่ยเป่ยเฉิง