บทที่ 5

ขนตาที่เปียกชื้นของนางสั่นไหวทันที หลินซวงเอ๋อร์ก้มศีรษะต่ำลงยิ่งกว่าเดิม

"เงยหน้าขึ้น!" น้ำเสียงของชายหนุ่มค่อยๆหมดความอดทน

เล็บเลาะลึกเข้าไปในฝ่ามือ หลินซวงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นอย่างขี้ขลาดตาขาว แต่ก็ไม่กล้าสบตาเขา

เยี่ยเป่ยเฉิงจ้องไปที่คนที่อยู่ตรงหน้า คิ้วทั้งสองข้างก็ขมวดกันทันที

สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบ น่าจะเป็นบ่าวรับใช้ระดับล่างสุดในจวน แต่บ่าวรับใช้คนนี้หน้าตาผุดผ่อง ใบหน้าที่เรียวเล็กเท่าฝ่ามือขาวราวกับไข่ปอก ขนตาที่ทั้งยาวทั้งหนาสั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากที่เหมือนกลีบดอกไม้นั้นงดงามมีเสน่ห์มาก

บนโลกใบนี้ จะมีผู้ชายที่หล่อเหลาขนาดนี้ได้อย่างไร?

เยี่ยเป่ยเฉิงผู้ที่เห็นสาวงามจนชินตา ในขณะนี้จิตใจเหม่อลอยเล็กน้อย

จากนั้นไม่นาน น้ำเสียงของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วถามว่า "เจ้าชื่ออะไร？"

หลินซวงเอ๋อร์เปิดๆปิดปาก น้ำเสียงเบามาก: "ข้าน้อย... ชื่อหลินซวง"

แต่เยี่ยเป่ยเฉิงได้ยินอย่างชัดเจน

“หลินซวง?” เขาพึมพำชื่อนี้ออกมา รู้สึกว่าคุ้นหูเล็กน้อย ราวกับว่าเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง

“เงยหน้าขึ้น แล้วสบตาข้า!” น้ำเสียงที่เย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง และความรู้สึกกดดันสุดขีดก็ถาโถมเข้ามา

หลินซวงเอ๋อร์กลืนน้ำลาย แล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาอันเปียกชื้นแฝงความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

เยี่ยเป่ยเฉิงขวมดคิ้วจ้องมองนางชั่วขณะหนึ่ง นัยน์ตาเย็นชาราวกับใบมีดน้ำแข็ง

ความจริงและความฝันซ้อนทับกัน นัยน์ตาคู่นี้เหมือนกับนัยน์ตาในคืนนั้น สะอาดบริสุทธิ์ และขี้ขลาดพอๆกัน เยี่ยเป่ยเฉิงจำนัยน์ตาเหล่านี้ได้แทบจะในทันที

แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเป็นผู้ชายชัดๆ...

เยี่ยเป่ยเฉิงขมวดคิ้ว สีหน้าเริ่มเย็นชามากขึ้น

เมื่อทั้งคู่สบสายตากัน หลินซวงเอ๋อร์มีคามรู้สึกว่า เหมือนว่าเขาสามารถมองนางได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ความรู้สึกหวาดกลัวสุดขีดกลืนกินหลินซวงเอ๋อร์ ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหว ใบหน้าอันเรียวเล็กที่ซีดเผือดก็ซีดมากขึ้นกว่าเดิม และน้ำตาก็ไหลรินลงมาอย่างเงียบ ๆ

ในสมอง มีจุดจบที่น่าเวทนานับไม่ถ้วนผุดขึ้นมา

ครั้งนี้นางเสียใจเป็นที่สุด นางเก็บเงินทุกบาททุกสตางค์ไว้ในกล่องไม้มาเป็นเวลานาน และตัดใจไม่ใช้มันมาโดยตลอด

หากยังมีโอกาส นางจะแบ่งสรรปันส่วนเงินก้อนนี้อย่างเหมาะสม

ท่านป้าจ้าวดีต่อนางมาก นางควรแสดงความกตัญญูโดยการแบ่งให้นางหนึ่งส่วน

ตงเหมยก็ดีกับนางเช่นเดียวกัน นางก็ควรจะแสดงความขอบคุณนางด้วย

ยังมี...ยังมีฉีหมิง ค่างานศพของพี่ชายนางเขาก็เป็นคนจ่ายแทนให้ นางยังไม่มีโอกาสคืนให้เขาเลย...

ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้าใจ หลินซวงเอ๋อร์อดไม่ได้ที่สะอื้นไห้ไม่ได้ น้ำตาก็ไหลรินลงมา

นัยน์ตาที่สะอาดบริสุทธิ์เจิ่งนองไปด้วยน้ำตา คนที่อยู่ตรงหน้าร้องไห้หนักมาก

เขายังไม่ได้ทำอะไรนาง นางก็เริ่มร้องไห้ก่อนแล้ว...

ความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ ทำให้เยี่ยเป่ยเฉิงเริ่มรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมา ในที่สุด เขาก็มองไปทางอื่น หันหลังกลับแล้วจากไป

เมื่อมองดูร่างของเยี่ยเป่ยเฉิงค่อยๆเดินไกลออกไป หลินซวงเอ๋อร์ก็ไม่อยากจะเชื่อเล็กน้อย

เขาปล่อยนางไปอย่างนี้เลยหรือ?

เป็นไปได้ไหมว่า วันนั้นเขาจะเห็นหน้าของนางไม่ชัด?

พอแบมือออก หลินซวงเอ๋อร์ก็พบว่าฝ่ามือของตนเองมีแต่เหงื่อเต็มไปหมด

เมื่อครู่นี้ นัยน์ตาของเยี่ยเป่ยเฉิงอยากจะบดขยี้นางอย่างเห็นได้ชัด แต่เพราะเหตุใด เขาถึงจากไปโดยไม่พูดอะไรเลย?

หลินซวงเอ๋อร์ไม่เข้าใจ และรู้สึกไม่สบายใจมากยิ่งขึ้น

…...

พอกลับมาที่เรือนฝั่งตะวันออก เยี่ยเป่ยเฉิงยืนอยู่ในเรือนอวิ๋นซวน ทันใดนั้นนัยน์ตาก็ถูกรอยขีดข่วนเล็กน้อยที่ประตูดึงดูด

สีหน้าของเยี่ยเป่ยเฉิงก็ชะงักทันที ร่างที่บอบบางและสั่นเทาร่างนั้นก็ปรากฏขึ้นในสมอง เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพเหตุการณ์ในวันนั้น

ลูกกระเดือกกลิ้งไปมา เยี่ยเป่ยเฉิงรู้สึกคอแห้งเล็กน้อย

เขาคิดว่า บางทีมันอาจจะเป็นเพราะผลพวงมาจากยาเสน่ห์ เพราะว่า ปริมาณยาที่เยอะขนาดนั้น เขาสามารถทนได้แค่เพียงวันเดียว แม้ว่าพิษจะถอนพิษแล้ว แต่ก็ยังมีสารตกค้างอยู่ในร่างกาย