บทที่ 7

หลินซวงเอ๋อร์รู้สึกกลัวเล็กน้อย

ในขณะนี้ นางกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นเรือนอวิ๋นซวน พื้นเรียบสะอาดราวกับกระจก จนนางสามารถมองเห็นเงาสะท้อนของตนได้อย่างชัดเจน

กางเกงนั้นสั้นเล็กน้อย จึงเผยให้เห็นน่องอันเรียวเล็กของนาง พื้นแข็งมาก จนทำให้หัวเข่านางเจ็บ

นางคุกเข่านานมาก ชายหนุ่มที่อยู่หลังฉากบังลมก็ไม่ยอมให้นางลุกขึ้น ดังนั้นนางจึงคุกเข่าต่อไป

ประตูถูกผลักเปิดออก เสวียนอู่ก็เข้ามาจากด้านนอก และเดินผ่านหลินซวงเอ๋อร์ไป แล้วเหลือบมองนางเบาๆ ด้วยสีหน้าท่าทางที่แปลกมาก

เขาเดินตรงไปด้านหลังฉากบังลม และไม่รู้ว่าพูดอะไรข้างหูเยี่ยเป่ยเฉิง

จากนั้นไม่นาน เสวียนอู่ก็ออกไปอีกครั้ง ในที่สุดชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังฉากบังลมก็ลุกขึ้นยืน

เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้นางมากขึ้นเรื่อยๆ ฝีเท้ามั่นคงและเป็นจังหวะ หลินซวงเอ๋อร์ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น จนกระทั่งรองเท้าบูทชายที่ปักด้วยเมฆมงคลคู่หนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้านาง

"ป้าจ้าวได้สอนกฎเกณฑ์ให้เจ้าหรือเปล่า?"

เมื่อได้ยินเสียงของเยี่ยเป่ยเฉิงอีกครั้ง หลินซวงเอ๋อร์ก็สะดุ้งกลัว นางพยักหน้า และตอบว่า "สอนแล้ว"

เยี่ยเป่ยเฉิงกล่าวว่า: "ดูเหมือนว่าท่านป้าจ้าวจะละเลยต่อหน้าที่ นางไม่ได้สอนให้เจ้า ตอนที่พูดกับเจ้านาย ให้เงยหน้าขึ้น!"

เมื่อได้ยินดังนี้ หลินซวงเอ๋อร์ก็เงยหน้าขึ้นอย่างหวาดกลัว

แต่รัศมีออร่าที่อยู่บนตัวเขานั้นทรงพลังมากเกินไป จนคนธรรมดาทั่วไปยากที่จะต้านทานได้ ไม่ต้องพูดถึงหลินซวงเอ๋อร์ในตอนนี้เลย

พอสบตาเขาได้เพียงครั้งเดียว หลินซวงเอ๋อร์ก็ลดสายตาลงอย่างรวดเร็ว ไม่กล้ามองเขาอีกเลย แต่น้ำเสียงกลับมีความเคารพนบนอบเป็นอย่างมาก: "เป็นเพราะข้าน้อยความจำไม่ค่อยดี ไม่เกี่ยวกับท่านป้าจ้าว"

เยี่ยเป่ยเฉิงยืนอยู่ตรงหน้าหลินซวงเอ๋อร์ นัยน์ตาของเขาจ้องมองนางอย่างไม่หลีกเลี่ยง

ร่างผอมบางสั่นเทาเล็กน้อย เท้าเล็กๆที่สวมรองเท้าผ้าป่านเผยให้เห็นข้อเท้าอันขาวเพรียว เสื้อผ้าเก่าๆถูกซักจนกลายเป็นสีเหลืองซีด ซึ่งไม่เข้ากับเรือนที่หรูหราของเขาเอาเสียเลย

เขาขมวดคิ้ว

เงินเดือนที่จวนอ๋องให้คนรับใช้ไม่ได้น้อยเลย แม้ว่าจะเป็นคนรับใช้ระดับล่างสุด จะได้รับเงินเพียงครึ่งตำลึงต่อเดือน สิ้นปีนี้ยังให้เงินเพิ่มอีกสามเดือน

พอเงินเดือนออกสาวรับใช้คนอื่นๆต่างก็รู้จักซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับใหม่ให้ตนเอง แม้แต่ช่วงเวลาที่ขัดสนก็ยังซื้อชาดปัดแก้มสองกล่อง

ในทางกลับกัน นางแต่งกายด้วยผ้าป่านเนื้อหยาบ ตัดใจซื้อเสื้อผ้าที่ดีกว่าให้ตนเองไม่ได้?

แต่งตัวเรียบๆเช่นนี้ ทำอย่างกับว่าจวนอ๋องปฏิบัติต่อนางไม่ดี!

แต่ว่า แม้ว่าเสื้อผ้าเก่า แต่ใช่ว่าจะขาดกระรุ่งกระริ่ง หัวเข็มขัดรัดแน่น ทำให้ดูสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย

สายตาเคลื่อนย้าย ไปที่บนคออันเรียวขาวของนาง ภาพเหตุการณ์คืนนั้นผุดขึ้นมาอีกครั้งทำให้เยี่ยเป่ยเฉิงฟุ้งซ่านอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นไม่นาน เยี่ยเป่ยเฉิงก็ถามว่า: "เจ้าอยู่จวนอ๋องมากี่ปีแล้ว?"

หลินซวงเอ๋อร์ตอบกลับไปว่า：“สามปีขอรับ”

นางจำได้ว่า พี่ชายเข้ามาในจวนอ๋องเมื่อสามปีที่แล้ว หลังจากที่พี่ชายเสียชีวิตเมื่อสองปีก่อน เธอก็เข้าจวนอ๋องแทนพี่ชาย คำนวณดูแล้ว ก็แค่สามปีเท่านั้น!

เยี่ยเป่ยเฉิงเป็นคนขี้ระแวงสงสัย หลินซวงเอ๋อร์ไม่กล้าตอบไปมั่วๆ

แต่คำพูดต่อไป ทำให้หลินซวงเอ๋อร์ถึงกลับทำอะไรไม่ถูก