บทที่ 8

พ่อบ้านฉินเป็นคนดูแลจัดการโกดังของจวนอ๋อง

ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในจวนอ๋องไม่ว่าจะมากหรือน้อยจะต้องได้รับการอนุมัติจากพ่อบ้านฉิน

สาวใช้สามารถรับเสื้อผ้าตามฤดูกาลได้ปีละสองชุด หากอยากได้มากกว่านี้จะต้องจ่ายเพิ่มอีกห้าสิบเหรียญทองแดง

เสื้อผ้าที่หลินซวงเอ๋อร์ใส่นั้นเก่ามาก เป็นเสื้อผ้าที่พ่อบ้านฉินมอบให้ตอนที่พี่ชายของนางเข้าจวน หลังจากนั้นอีกสองปีหลินซวงเอ๋อร์ก็ไปรับมาหนึ่งครั้ง พ่อบ้าน ฉินเห็นว่าหลินซวงเอ๋อร์ไร้ญาติขาดมิตร ก็เบียดเบียนรีดไถ ให้นางจ่ายเงินเพิ่มอีกห้าสิบเหรียญทองแดงก่อนจึงจะรับเสื้อผ้าได้

ไม่เพียงเท่านั้น พ่อบ้านฉินมักจะฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีคนจับมือของนาง และหยิกเอวของนาง และชอบเรียกนางอย่างสนิทสนมว่าซวงซวง

ต่อหน้าคนอื่น พ่อบ้านฉินจะเป็นคนน่ารัก แต่ลับหลังแล้วเขาเป็นเดรัจฉานในคราบมนุษย์

หลินซวงเอ๋อร์เกลียดพ่อบ้านฉินมาก ทุกครั้งที่นางเห็นเขาจะหลบให้ไกลๆ อีกอย่างนางก็ไม่อยากใช้เงินตนเอง หลังจากนั้นก็ไม่ไปรับเสื้อผ้าอีกเลย

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าจะออกจากจวนไปกับเยี่ยเป่ยเฉิงในวันพรุ่งนี้ หลินซวงเอ๋อร์ก็ลำบากใจ

นางจะไม่แต่งตัวโทรมเกินไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะทำให้จวนอ๋องเสียหน้า

สุดท้าย หลินซวงเอ๋อร์ก็เอากล่องไม้ออกมาจากใต้กระดานเตียง หยิบเหรียญทองแดงออกมาห้าสิบเหรียญ และตัดสินใจไปที่โกดัง

พอพ่อบ้านฉินเห็นหลินซวงเอ๋อร์นัยน์ตาก็เป็นประกายทันที

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหลินซวงเอ๋อร์ พ่อบ้านฉินก็รู้สึกว่าคนๆนี้หน้าตาดี แม้ว่าจะเป็นผู้ชาย แต่รูปร่างหน้าตาสวยงามไม่แพ้ผู้หญิงเลยแม้แต่น้อย

พ่อบ้านฉินที่อยู่ในวัยสามสิบ ไม่เคยแต่งงาน เวลาผ่านไปนานแล้ว เขาก็ยังไม่สามารถควบคุมความใคร่ของตนเองได้ พอเขาเห็นหลินซวงเอ๋อร์ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดจาแทะโลม

“พ่อบ้านฉิน ข้ามาเอาเสื้อผ้าสองชุด” หลินซวงเอ๋อร์กระจายเหรียญทองแดงต่อหน้าพ่อบ้านฉิน และตนเองถอยหลังยืนอยู่ห่างๆ

“ห้าสิบเหรียญทองแดง นับดูสิ”

พ่อบ้านฉินจ้องมองนางด้วยสายตาที่เฉียบคม

เขาพบว่า หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานาน หลินซวงเอ๋อร์ดูหน้าตาดีขึ้น พอนัยน์ตาเลื่อนไปที่หน้าอกแบนๆ พ่อบ้านฉินก็รู้สึกเสียดายอยู่ในใจ

น่าเสียดาย ที่เขาเป็นผู้ชาย

พ่อบ้านฉินนับเหรียญทองแดงที่อยูี่บนโต๊ะ และมองหลินซวงเอ๋อร์อย่างมีนัยความหมาย

หลินซวงเอ๋อร์ถูกเขาจ้องจนขนลุกชูชัน นางแค่อยากรับเสื้อผ้าแล้วจากไป

แต่พ่อบ้านฉินกลับผลักเหรียญทองแดงที่อยู่ตรงหน้าเลื่อนไปข้างหน้า

“ซวงซวง เงินไม่ครบนะ”

หลินซวงเอ๋อร์คิดไม่ถึงว่าพ่อบ้านฉินจะขึ้นลดราคาเองตามใจชอบ จึงกล่าวอย่างร้อนใจทันทีว่า: "จะไม่พอได้อย่างไร? ปีนี้ข้ายังไม่ได้รับเสื้อผ้าเลย ท่านเรียกเก็บเงินเพิ่มอีกห้าสิบเหรียญทองแดงก็ช่างเถิด แต่เหตุใดตอนนี้ราคาถึงได้แพงขึ้น?"

พ่อบ้านฉินยิ้มแล้วพูดว่า: "ซวงซวง บอกตามตรงว่า ตอนนี้ราคาผ้าสูงขึ้น สาวใช้และทาสในจวนก็มากขึ้น ในฐานะพ่อบ้านของจวน ก็จะต้องลดค่าใช้จ่ายให้กับจวน"

“่ท่าน…” หลินซวงเอ๋อร์โกรธมาก แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้