บทที่ 112

เสียงของฟิลิปไม่ดังมากนัก เขายิ้มให้คนอื่น ๆ อย่างขอโทษ

อย่างไรก็ตาม คำพูดของเขาทำให้ทุกคนในห้องตกตะลึง

โดยเฉพาะมาร์ธาที่มองเขาราวกับคนไร้ตัวตน เธอรู้สึกแย่ไปหมด และเธอก็สบถโพล่งออกมาว่า “ให้ตายสิ ฟิลิป ไม่มีใครถามแกเลย! ไสหัวออกไปซะ!”

มาร์ธาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ด้วยความโกรธ

ฟิลิปเป็นคนพูดจาพล่อย ๆ

“เปรียบเทียบตัวเองกับลูกเขยของพอลล่า! นายคิดว่านายมีสิทธิ์ที่จะพูดเหรอ?” มาร์ธาคำรามใส่ฟิลิปอย่างโกรธจัด

“ถ้าแกไม่ไร้ประโยชน์ขนาดนี้ ฉันจะอายต่อหน้าครอบครัวแบบนี้ไหม? ตอนนั้น ฉันคงตาบอดที่จะรับขยะไร้ประโยชน์เช่นแกมาเป็นลูกเขย!

“ดูลูกเขยของเธอสิ ดูว่าเขาซื้ออะไรให้เธอ! แล้วแกล่ะ? เคยซื้ออะไรให้ฉันไหม นแกพูดเรื่องไร้สาระขนาดนั้นได้อย่างไร? ถ้าจะไปงานเลี้ยงก็ไปเองได้! ฉันไม่ไป!”

ขณะที่มาร์ธาคำรามใส่ ฟิลิปก้มศีรษะลงอย่างช่วยไม่ได้

ดูเหมือนแม่ยายของเขาได้ขาดสติไปเสียแล้ว ซึ่งตอนนี้เขาไม่มีอะไรดี

ถัดจากพวกเขา พอลล่าสนุกกับการแสดง เธอหัวเราะกับตัวเองอย่างเย็นชา การประชดประชันอยู่บนใบหน้าของเธอรุนแรงขึ้น

เธอแสร้งทำเป็นพูดอย่างใจดี “มาเถอะ มาร์ธา อย่าใส่อารมณ์กับฟิลิปผู้น่าสงสารแบบนั้นเลย เธอก็รู้ว่าอย่างที่คนเขาพูดไว้ผู้หญิงก็เก่งพอ ๆ กับผู้ชายที่เธอแต่งงานด้วย มันไม่ใช่ความผิดของฟิลิป แต่เป็นความผิดของวินน์ที่เลือกผู้ชายผิด”

เธอโยนความผิดให้วินน์

คุณป้าพอลล่าค่อนข้างเชี่ยวชาญในการเล่นละครเสียด้วย เธอเลือกที่จะต่อสู้อย่างโจ่งแจ้งที่นี่

มาร์ธาทำได้เพียงโกรธมากขึ้นเมื่อได้ยินอย่างนั้น

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีที่แล้วก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอเสียหน้าต่อหน้าครอบครัวของเธอ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ลูกสาวของเธอเองที่ยืนกรานที่จะแต่งงานกับฟิลิป คลาร์ค ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมเลย

ในที่สุด เขาก็กลายเป็นคนไร้ค่าโดยสิ้นเชิง

“มันเป็นความผิดของแก นังเด็กโง่ แกยืนกรานที่จะแต่งงานกับขยะไร้ประโยชน์คนนี้! ดูสิ่งที่แกทำ? ตอนนี้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะกลับบ้านเพราะแก”

มาร์ธากรีดร้องราวกับผีบ้า อารมณ์ของเธอเดือดพล่าน “ฉันไม่สนใจ ถ้ายังคิดว่าฉันเป็นแม่อยู่ ฉันอยากให้แกหย่ากับฟิลิปที่ไร้ประโยชน์คนนี้เดี๋ยวนี้! ไม่มัน ก็ฉันที่จะต้องออกไป!”

“คุณแม่ ไม่ทำแบบนี้ไม่ได้เหรอคะ? ทำไมคุณแม่ถึงยังเอาแต่พูดเรื่องในอดีต?”

วินน์รู้สึกค่อนข้างไม่สบายใจเช่นกัน เป็นเรื่องน่าละอายสำหรับเธอที่มีแม่พูดกับเธอแบบนั้น โดยเฉพาะต่อหน้าป้าพอลล่าและฆวน

“ขอโทษนะฆวน นายกลับไปก่อนได้ไหม?” วินน์หันไปหาฆวนด้วยรอยยิ้มเหนียมอาย

ฆวนพยักหน้าและออกจากห้องไป

จริงที่มันเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดใจ