บทที่ 148

ที่ชั้นบนสุด ในห้องกว้างหลายร้อยตารางเมตรที่มีหน้าจอแสดงผลอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่

จอร์จ โธมัส โค้งคำนับไปตั้งแต่เอวและยืนอยู่ตรงหน้าจอ ท่าทีนี้แสดงออกถึงความเคารพเป็นอย่างมากแก่ชายชราที่นั่งรถเข็นตรงหน้า เขานั่งบนวีลแชร์มีเครื่องช่วยหายใจอยู่บนหน้า

“นายท่านอาวุโส นายน้อยกำลังมีปัญหา”

เสียงของจอร์จสั่นเครือ

บนหน้าจอ ชายชราเพียงยกมือขึ้นเล็กน้อยและขยับนิ้วสองสามนิ้ว ตอนนั้นเองที่ได้ยินเสียงของคนแก่ที่อ่อนแอว่า “อย่าแตกตื่นไป ให้รีดจัดการเรื่องนี้”

“ได้ครับ นายท่านอาวุโส ” จอร์จรับทราบด้วยความเคารพ เขาหยุดครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “นายท่านอาวุโส เราต้องแจ้งให้นายน้อยทราบเรื่องเกี่ยวกับมิสซอมเมอร์เซ็ทหรือไม่ครับ?”

เกิดความเงียบขึ้นครู่หนึ่ง

ชายชราถอนหายใจและตอบว่า “ผู้หญิงคนนั้นหยิ่งยโสเกินไป ให้ฟิลจัดการเรื่องของเขาเอง แค่ก แค่ก แค่ก…”

หน้าจออิเล็กทรอนิกส์ปิดลง จอร์จหันหันหลังและจากไปพร้อมกับจูเลียน

ที่เมืองริเวอร์ฟร้อนท์ เขตลองแมนวิลล่า

ชายวัยสี่สิบกลาง ๆ ที่มองดูโดดเด่น เขาสวมชุดถังแบบจีนโบราณสีเทาและเล่นหมากรุกกับชายวัยสามสิบซึ่งสวมเครื่องแบบทหาร

ในบริเวณใกล้เคียงมีชายในชุดเครื่องแบบทหารประมาณสิบคนยืนอยู่ทั้งภายในและภายนอกวิลล่า เฝ้าทางเข้าออกทุกแห่งด้วยความระแวดระวังอย่างเต็มที่

ในตอนนี้ ชายอีกคนในเครื่องแบบรีบเข้ามากระซิบข้างหูของชายในชุดถัง

แกร๊ง!

ตัวหมากรุกในมือของเขาถูกบดขยี้!

ชายในชุดถังกล่าวอย่างเย็นชาว่า “สำนักงานบังคับใช้กฎหมายริเวอร์เดลกำลังทำบ้าอะไรอยู่? พวกเขาจับกุมคนแบบสุ่มสี่สุ่มห้าโดยไม่มีการสอบสวนอย่างละเอียดได้ยังไง โทรหาดีตัน เวด และสั่งให้เขาปล่อยตัวคนคนนั้นทันที!”

เขาโกรธจัด!

ทั่วทั้งลานกว้างเต็มไปด้วยสัญญาณการเตรียมพร้อมรบและแรงอาฆาตในทันที!

ชายในเครื่องแบบที่นั่งตรงข้ามถามว่ขึ้น “ท่านนายพลวิลเลียมส์ เกิดอะไรขึ้นครับ?”

ชายในชุดสูทถังพ่นลมออกมา ชี้ไปที่ชายในเครื่องแบบและพูดขึ้น “ก็นายทหารที่นายเลี้ยงดูให้กลายมมาเป็นเจ้าหน้าที่ที่ดีอย่างภาคภูมิน่ะ ตอนนี้เขาถูกใครบางคนบ่งการอยู่ แล้วนายรู้ไหมว่าพวกนั้นจับใครมา?”

รีด วิลเลียมส์ โกรธมาก และร่างกายเดือดดาลไปด้วยความฉุนเฉียว

เมืองริเวอร์เดลกำลังระส่ำระส่าย!