บทที่ 150

“ผู้กำกับเวด ถ้าเช่นนั้น คนแก่คนนี้จะขอบใจคุณมาก ปีหน้าฉันวางแผนจะลงทุนในการก่อสร้างโรงเรียนตำรวจเพื่อสนับสนุนการพัฒนาสังคมของเมืองริเวอร์เดล” จอร์จกล่าว

อึก!

ดีตันอึ้ง!

โรงเรียนตำรวจงั้นเหรอ?!

มันน่าตกใจ! น่าทึ่งเกินไป!

“ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนที่ดีต่อการหน่วยงานของเรา! ผมจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง โปรดรอสักครู่และผมจะให้คำตอบที่น่าพอใจแก่คุณอย่างแน่นอน!”

ดีตันรีบขอบคุณจอร์จก่อนจะวางสาย จากนั้นเขาก็หายใจเข้าลึกและคืนสติจากอาการช็อก

หลังจากนั้น ดีตันก็รีบสวมหมวกและเตรียมจะออกไป

นอกจากความตื่นเต้นแล้ว ยังมีความโกรธอีกด้วย!

สุ่มจับนายน้อยของมิสเตอร์โธมัส คนของเขาประมาทเกินไป!

ในตอนนี้ โทรศัพท์บนโต๊ะของเขาดังขึ้นอีกครั้ง

ดีตันกังวลอยู่เป็นอย่างมาก เขาคว้ามือรับสายและถามอย่างใจร้อนว่า “นั่นใคร? โทรกลับมาทีหลังไม่ได้เหรอ?”

น้ำเสียงของเขาไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง

จู่ ๆ ก็มีเสียงพ่นหายใจเย็น ๆ มาจากปลายสายอีกด้าน “ยอดเยี่ยมมาก ดีตัน เวด ตอนนี้นายกล้าตะโกนใส่ฉัน นายไม่ได้ทำงานเดิมและคงลืมไปแล้วว่ารีด วิลเลียมส์ เป็นใครแล้วสินะ?”

น้ำเสียงของบุคคลนั้นเยือกเย็นและเจือด้วยความโกรธ

ดีตันตัวสั่นตอนที่มองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ “ท่านนายพล…ท่านนายพลวิลเลียมส์? คุณเข้าใจผิดแล้ว! มีเรื่องด่วนเกิดขึ้น ผมเลย…”

“ฮึ่ม!”

ได้ยินเสียงปลายอีกด้านพ่นลมหายใจเย็น ๆ และเปลือกตาของดีตันก็กระตุกสั่น

รีด วิลเลียมส์ ชายผู้สง่างามราวกับภูเขาลูกใหญ่!

เห็นได้ชัดว่าชายคนนี้มีภูมิหลังที่แข็งแกร่งมาก!

ดีตันไม่สามารถละเลยได้!

ในอดีต เมื่อดีตันเป็นเพียงทหารที่ต่ำต้อย เขาเคยรับใช้ทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของวิลเลียมส์

“ฉันไม่สนหรอกว่านายมีเรื่องด่วนอะไร วันนี้คนของนายจับแขกผู้มีเกียรติของฉันไป นายต้องสอบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียดและปล่อยตัวคนคนนั้นทันที!” รีดพูดอย่างหัวเสีย

เมื่อดีตันได้ยินอย่างนั้น ความรู้สึกเสียวหวาบก็ลามไปทั่วหนังศีรษะของเขา!

ไอ้เวร!

แขกผู้มีเกียรติของรีด วิลเลียมส์ ถูกจับมางั้นเหรอ?