บทที่ 58

"เกิดอะไรขึ้น? ไอเดนเป็นคนเดียวที่แก้ปัญหานี้ใช่ไหม? ทำไมมิสเตอร์คอลลินส์ถึงมาที่นี่เพื่อฟิลิป?”

“คุณเพิ่งเห็นรึไง? ฟิลิปคือใคร? เขาเป็นแค่เศษขยะไม่ใช่เหรอ?”

“มาร์ธาเป็นคนไม่น่าเชื่อถือ เธอทำกับพวกเราเหมือนพวกเราเป็นคนโง่!”

พวกผู้อาวุโสรวมตัวกันและเริ่มนินทา ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความอิจฉาริษยา

มาร์ธามองเห็นได้ในขณะนี้ มิสเตอร์คอลลินส์มาที่นี่เพื่อลูกเขยของเธอ

เธอดึงฟิลิปไปด้านหนึ่งและถามอย่างประจบสอพลอ “ฟิลิป นายรู้จักมิสเตอร์คอลลินส์ไหม?”

นี่เป็นครั้งแรกที่ฟิลิปรู้สึกถึงความเมตตาจากเธอ

ฟิลิปต้องการบอกความจริงกับเธอ แต่หลังจากไตร่ตรองแล้ว เขาพูดว่า “คุณแม่ครับ คุณแม่เข้าใจผิดแล้ว ผมจะรู้จักผู้ชายอย่างมิสเตอร์คอลลินส์ได้อย่างไร? ผมเพิ่งโทรหาเพื่อนของเขาและบังเอิญเขารับผิดชอบเรื่องนี้ บางทีเขาอาจจะเป็นคนที่พยายามกดดันมิสเตอร์คอลลินส์?”

เมื่อมาร์ธาได้ยินเช่นนั้น เธอไม่สงสัย เธอพยักหน้าและพูดอย่างผิดหวัง “ฉันรู้แล้ว นายเป็นแค่คนขี้ขลาด นายจะรู้จักคนอย่างมิสเตอร์คอลลินส์ได้อย่างไร?”

ฟิลิปขมวดคิ้ว

ทัศนคติของแม่ยายที่มีต่อเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

“เอาล่ะ ที่เหลือปล่อยให้ฉันทำเอง ไม่ต้องพูดอีกแล้ว” มาร์ธาพูดอย่างเย็นชา

เธอกังวลว่าคนโง่อย่างฟิลิปจะทำลายสิ่งต่าง ๆ โดยการพูดมาก นอกจากนี้ เธอยังต้องการโอ้อวดต่อหน้าเพื่อน ๆ ของเธออีกด้วย

เมื่อเธอนึกถึงเรื่องนี้ มาร์ธาก็เดินจากไปพร้อมกับเชิดหน้าขึ้น เธอชี้ไปที่ลามาร์และด่าทอว่า “มิสเตอร์คอลลินส์ ฉันคิดว่าคุณต้องติดต่อกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของคุณเสียหน่อย คุณไม่สามารถให้บางอย่างแค่กับฉันได้ คุณต้องให้บางอย่างกับทุกคนด้วย”

ตามจริง เมื่อเธอพูดเช่นนั้น เธอก็รู้สึกประหม่าเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม เธอไม่รู้ระดับเพื่อนของฟิลิป เธอไม่รู้ว่าอิทธิพลและอำนาจของเพื่อนฟิลิปมีเหนือลามาร์มากเท่าไหร่

เมื่อเธอเห็นลามาร์ขมวดคิ้ว เธอก็รู้สึกประหม่ามากขึ้นไปอีก เธอเองก็พร้อมที่จะเปลี่ยนใจ

ถ้ามันเป็นไปไม่ได้ เช่นนั้นเขาก็ควรจะตอบแทนเธอ

ใครจะรู้ว่าในไม่ช้าลามาร์ก็เห็นชอบ ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา “มาดามเยทส์ คุณพูดถูก ฉันต้องดึงความผิดชอบชั่วดีออกมา เราจะไปตามแผนแรกของเรา ทุกคนจะได้รับผลตอบแทน กรุณาไปลงทะเบียนตอนนี้และฉันจะขอให้พนักงานไปรับเงินจากธนาคารในภายหลัง”

เสียงเชียร์ดังขึ้นจากฝูงชนหลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที

“ขอบคุณ มิสเตอร์คอลลินส์! ขอบคุณบริษัทการเงินลูคราทีฟฟันด์”

“มาร์ธา คุณน่าทึ่งมาก ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคุณและลูกเขยของคุณ”

“มาร์ธา เธอกำลังปิดบังอะไรพวกเราอยู่หรือเปล่า? เธอบอกว่าฟิลิปไร้ประโยชน์ไม่ใช่เหรอ?”

ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้อาวุโสทั้งกลุ่มก็พูดเยินยอมาร์ธา เธอรู้สึกราวกับกำลังจะล่องลอยไป

เมื่อพวกเขาถามถึงฟิลิป มารธาก็โกหกอย่างไม่ละอาย “โอ้ มันไม่มีอะไร ฟิลิปยังคงโอเค เขารู้จักมิสเตอร์คอลลินส์มานานแล้ว”

เมื่อเธอพูดอย่างนั้น ทุกคนก็เริ่มประจบสอพลอเธอไม่หยุด นี่คือความภาคภูมิใจที่สุดที่มาร์ธาเคยรู้สึก

ในอีกด้านหนึ่ง ไอเดนถูกทุกคนเพิกเฉย เขาจ้องไปที่ฟิลิปด้วยสีหน้าที่น่ากลัว จากนั้นเขาก็จากไปอย่างเงียบ ๆ

นั่นเป็นเรื่องน่าอายมาก!

ฟิลิปชนะเขา!

เขายังมีเส้นสาย!