บทที่ 1002 ตัดสินใจเด็ดขาด

"สำหรับสถานที่นั่นของตระกูลผม ดูเหมือนว่านอกจากเฉินเตี๋ยนชางแล้ว ได้อนุญาตให้ใครเข้าใกล้ แม้แต่เฉินอู่ที่เป็นทายาทผู้นำตระกูลก็ไม่มีสิทธิ์" เฉินเกอส่ายศีรษะ เขาไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือไม่

"น่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ จับตัวลูกชายและลูกสะใภ้ไป แล้วจับตัวหลานสาวไปอีก ตอนนี้กำลังบังคับให้หลานชายอย่างคุณไปที่นั่น แต่ไม่ต้องการชีวิตของพวกคุณ หรือว่ามีเหตุผลบางอย่างที่คุณยังไม่รู้? "ท่านผู้อาวุโสรู้จักเฉินเตี๋ยนชางเป็นอย่างดี

เขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะทำเรื่องที่ทำให้คนในครอบครัวของตนเองตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นคำพูดของเขานั้นเจตนาจะหาข้ออ้างให้เฉินเตี๋ยนชาง แต่ตนเองไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้

"เขาเป็นปู่แท้ ๆ ของผม ถึงแม้จะมีปัญหาอะไรก็ตาม เขาควรบอกความจริงกับผม แทนที่จะใช้วิธีที่เลวทรามต่ำช้าเช่นนี้"

เฉินเกอกำหมัดไว้แน่น ความเกลียดชังต่อเฉินเตี๋ยนชางนั้นถึงขีดสุดแล้ว หากอีกฝ่ายยืนอยู่ข้างหน้า เขาจะโจมตีโดยไม่ลังเล

"รอหลังจากไปถึงตระกูลเฉินแล้วค่อยว่ากัน บางทีปู่ของคุณอาจมีเหตุผลบางอย่างที่ไม่ต้องการบอกคุณ ผมจำได้ว่าตอนที่พวกเราฝึกวิชาด้วยกัน เขาดีต่อคนในครอบครัวมาก โดยเฉพาะพ่อและแม่ของคุณ ดูเหมือนเขาจะไม่เคยตำหนิพ่อแม่ของคุณแม้แต่คำเดียว"

เมื่อเห็นท่าทางของเฉินเกอเปลี่ยนแปลง ท่านผู้อาวุโสก็กล่าวอย่างจำใจ

หลังจากสนทนากันสักพัก พวกทาตายุก็กลับมา และเฉินเกอไม่ได้พูดถึงสิ่งเหล่านั้นอีกต่อไป เขาเก็บภาพไห่ซิน และดื่มชาเป็นเพื่อนท่านผู้อาวุโส

"เฉินเกอ ดื่มสักนิด" ไป๋เสี่ยวเฟยหยิบเบียร์ออกจากถุงหนึ่งขวดแล้วโยนให้เฉินเกอ

"หิวแล้วใช่ไหม? ผมจะไปทำอาหารให้พวกคุณทาน" หลังจากเฉินเกอรับเบียร์มาแล้ว เขาก็วางมันลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า

ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้นั้นเป็นเวลาบ่ายสามแล้ว เขาไม่ได้ทานอาหารมาสองมื้อติดต่อกัน แม้แต่เฉินเกอก็รู้สึกหิวเล็กน้อย ไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาอย่างไป๋เสี่ยวเฟยและทาตายุ

"ไม่ต้อง บนเรือมีทุกอย่าง" ท่านผู้อาวุโสจับแขนของเฉินเกอเอาไว้ "นี่เป็นเรือบรรทุกสินค้า ไม่ใช่เรือยอชต์ส่วนตัว บนเรือมีพ่อครัว กัปตัน และลูกเรืออีกสองสามคน คุณนั่งรออยู่ที่นี่เถอะ"

"ครับ" เฉินเกอพยักหน้า คนพวกนี้สามารถช่วยบรรเทาปัญหาบางอย่างได้

หลังจากนั่งพักสักครู่ เฉินเกออดไม่ได้ที่จะเดินขึ้นไปบนดาดฟ้า ส่วนท่านซินแสกุ่ยและทาตายุกำลังยุ่งอยู่กับการจัดของที่พวกเขานำมาจากร้านค้าเมื่อสักครู่ เมื่อเห็นเฉินเกอเดินออกไปจากห้องโดยสาร ไป๋เสี่ยวเฟยก็โยนของที่อยู่ในมือ แล้วรีบตามออกไปทันที

เขายืนบนดาดฟ้ามองดูท่าเทียบเรือโวกั๋วที่อยู่ข้างหลัง เรือบรรทุกสินค้าค่อย ๆ แล่นไปในทะเล เขาใช้มือทั้งสองข้างจับราวบันได สัมผัสได้ถึงลมทะเลเบา ๆ ที่กระทบใบหน้าและแขน ได้กลิ่นน้ำทะเลเค็มเล็กน้อยในอากาศ เฉินเกออดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าเล็กน้อย

จากโวกั๋วไปคราวนี้ ต้องช่วยพ่อแม่และพี่สาวออกมาให้ได้ มิเช่นนั้นจะพลาดโอกาสนี้ และเฉินเกอไม่รู้ว่าต่อไปจะมีโอกาสเช่นนี้อีกหรือไม่?

"ผู้อาวุโสคนนี้เป็นใคร?" ไป๋เสี่ยวเฟยยืนอยู่หน้าเฉินเกอ และถามเบา ๆ

"ผู้อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลยามาชิตะในโวกั๋ว มีอาจารย์คนเดียวกับคุณปู่ของผม" เฉินเกอไม่ปิดบังเรื่องพวกนี้กับไป๋เสี่ยวเฟย

"เขาจะช่วยพวกเรา?" ไป๋เสี่ยวเฟยถามอย่างสงสัย

"ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น" เฉินเกอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และขณะที่เขากำลังพูด เรือบรรทุกสินค้าได้ออกจากท่าเรือแล้ว และกำลังแล่นไปทิศทางของประเทศหนานเยว่

"เขาแก่มากแล้ว อย่าว่าแต่จะช่วยเหลือเลย บางทีพวกเราอาจจะต้องดูแลเขา" ไป๋เสี่ยวเฟยเหลือบมองเข้าไปในห้องโดยสาร และกล่าวเบา ๆ

"ผมอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา" เมื่อได้ยินคำพูดของเขาแล้ว เฉินเกอหัวเราะทันที เขายังไม่เคยเห็นท่านผู้อาวุโสลงมือ แต่เพียงแค่ท่าที่กระโดดขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ เขาก็สามารถมองออกว่าพลังวิชาของท่านผู้อาวุโสนั้นอยู่ในระดับไหนแล้ว

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เฉินเกอก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถช่วยพ่อแม่และพี่สาวออกมาจากเกาะโยวหลงได้ และแม้แต่ท่านผู้อาวุโสคนนี้ยังมีพลังวิชาขนาดนี้ เกรงว่าเฉินพลังของเตี๋ยนชางจะแข็งแกร่งกว่า และการที่จะช่วยคนออกมาจากมือของเขาได้อย่างปลอดภัยนั้นเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้

อย่างไรก็ตามเฉินเกอนั้นเตรียมพร้อมที่จะได้รับบาดเจ็บหรือกระทั่งอาจจะเสียชีวิต