บทที่ 1003 ทุกการเคลื่อนไหว

"คุณชายเฉินอู่"

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เฉินอาหมันหยุดฝีเท้า และตัวสั่นสะท้าน

"รีบเข้ามา!" เฉินอู่มองไปรอบ ๆ และเห็นว่าคนที่เฉินเตี๋ยนชางส่งมาอยู่ห่างออกไปไม่ไกล เขาก็โบกมือให้เฉินอาหมัน

เฉินอาหมันไม่มีทางเลือก หลังจากเขากลับมาที่ตระกูล เขาหลบเฉินอู่มาตลอด ตอนนี้เห็นว่าหลบไม่พ้นแล้ว เขาทำได้เพียงอดทนแล้วเดินเข้าไป

"ดื่มชาไหม?" หลังจากเห็นเฉินอาหมันเดินเข้ามา เฉินอู่ก็ชงชาสองถ้วย

"ผมไม่ดื่มชา ผมไม่ดื่มชาครับ" เฉินอาหมันกลืนน้ำลาย หลังจากเข้าไปในห้องแล้ว เขารู้สึกอึดอัดมาก "คุณชายเฉินอู่ คุณมีอะไรจะสั่งผมครับ?"

"สั่ง?" เฉินอู่เงยหน้ามองไปที่เขา "บอกมาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"เรื่องอะไร?" เฉินอาหมันรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขาเป็นคนจริงใจ และพูดโกหกไม่เป็น

"ผมให้คุณไปลอบสังหารเฉินเกอที่โวกั๋ว ไม่ว่าจะฆ่าหรือยังไม่ได้ฆ่าเขา ตั้งแต่คุณกลับมาเวลาก็ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว คุณไม่สามารถมารายงานข่าวให้ผมรู้ได้เชียวหรือ?" เฉินอู่ขมวดคิ้ว เขารู้ว่าเฉินอาหมันแกล้งทำเป็นโง่ ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะโกรธ และน้ำเสียงก็ดังขึ้นเล็กน้อย

"คุณชายเฉินอู่ถามเรื่องนี้เองหรือ?"

"ผมไปโวกั๋วตามคำสั่งของคุณแล้ว แต่หาเฉินเกอไม่พบ ไอ้หมอนั้นหลบซ่อนเก่งมาก"

เฉินอู่เสแสร้งว่าเพิ่งจำได้ ตบศีรษะตนเองแล้วกล่าว

"คุณพูดเหลวไหล!" เฉินอู่พ่นลมหายใจออกมา อดกลั้นต่ออารมณ์โกรธและกล่าวว่า "ผมได้ข่าวว่าเฉินเกออยู่ในการแข่งขันหน่วยรบพิเศษของโวกั๋ว ถ้าคุณไป คุณจะไม่พบเขาได้อย่างไร?!"

"คุณไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของผมใช่ไหม?"

"ไม่ใช่เช่นนั้นครับคุณชายเฉินอู่ คุณเป็นผู้นำตระกูลเฉินในอนาคต และตอนนี้ยังเป็นทายาทผู้สืบทอดของผู้นำตระกูล ผมจะฝ่าฝืนคำสั่งของคุณได้อย่างไร ผมหาเฉินเกอไม่พบจริง ๆ มิเช่นนั้นผมจะต้องฆ่าเขาอย่างแน่นอน เพื่อกำจัดดั่งหอกข้างแคร่ของคุณชาย!"

เฉินอาหมันรู้สึกกังวลเล็กน้อยและอธิบายอย่างรวดเร็ว

"ในเมื่อไม่พบ หลังจากกลับมาที่เกาะแล้วทำไมถึงไม่มารายงานสถานการณ์ให้ผมฟัง?" เมื่อได้ยินคำพูดของเขาแล้ว เฉินอู่รู้สึกว่ามันน่าเชื่อถือเล็กน้อย โดยเฉพาะเรื่องที่เขาเป็นผู้นำตระกูลเฉินในอนาคต ซึ่งทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

"ผมไม่มีหน้ามาพบคุณ คุณชายเฉินอู่เชื่อใจผมมากขนาดนั้น แต่ผมกลับทำงานผิดพลาด" หลงจากพูดโกหกไปหนึ่งหรือสองประโยค คำพูดของเฉินอาหมันก็ราบรื่นขึ้นเรื่อย ๆ

"ผมไม่โทษคุณ เฉินเกอเป็นคนที่เจ้าเล่ห์จริง ๆ สามารถหลบหนีจากน้ำมือของผมได้ การที่คุณหาเขาไม่พบนั้นมันก็เป็นเรื่องที่เป็นไปได้"

เฉินอู่ถูกกระตุ้นด้วยคำว่านำตระกูลในอนาคต จนทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย และเขาไม่ได้สนใจเรื่องอื่น เขาคิดว่าคนที่หยาบกระด้างอย่างเฉินอาหมัน อาจถูกเฉินเกอหลอกได้ง่าย

"ถ้ามีโอกาสอีก ผมจะฆ่าเขาแทนคุณชายเฉินอู่อย่างแน่นอน!" เมื่อรู้สึกว่าน้ำเสียงของเฉินอู่อ่อนลงเล็กน้อย เฉินอาหมันก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"เรื่องนี้ค่อยคุยกันทีหลัง" เฉินอู่รู้ดีว่าคราวนี้ไม่สามารถฆ่าเฉินเกอได้ ครั้งต่อไปคงจะเป็นเรื่องที่ยากมาก

"คุณกลับไปก่อน จำไว้ว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับใคร" หลังจากครุ่นคิด เฉินอู่ก็โบกมือด้วยความจำใจ

"ครับ งั้นผมขอตัวก่อน ถ้าคุณชายมีอะไรจะใช้ผมก็เรียกได้ตลอด" เฉินอาหมันไม่ลังเล หันหลังทันทีและเดินออกไปข้างนอก