บทที่ 1006 ทำเรื่องสำคัญก่อน

ครั้งนี้เฉินเกอหลับไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ ในความฝันมีร่างของเฉินเตี๋ยนชางปรากฏขึ้น ยืนอยู่ตรงหน้าตัวเอง แล้วเอาแต่พูดถึงวัยเด็กของเฉินเกอ

"พรึบ!"

ทันใดนั้น เฉินเกอก็ลืมตาขึ้น

เขาลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว หอบหายใจแรง ถึงแม้ขะตื่นขึ้น แต่ทุกอย่างในความฝันมันเป็นจริงมาก หลังจากนั่งนิ่งๆสักครู่หนึ่ง เฉินเกอเหลือบมองเวลา เวลาตี4:30 น.

เนื่องจากข้างนอกฝนตกหนัก ฟ้าจึงยังคงสีดำสนิท เฉินเกอจึงพลิกตัวลงจากเตียง และยืนอยู่หน้าหน้าต่างมองทิวทัศน์ภายนอก

"ก็อกก็อกก็อก"

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"นายตื่นเช้าจริงๆเลย"เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างนอกคือไป๋เสี่ยวเฟย เฉินเกอก็ให้เขาเข้ามา และถามด้วยรอยยิ้ม

"เมื่อกี้ฉันได้รับข่าวด่วนจากเบื้องบน นายจำคุณหนูเหลียงลู่ได้ไหม?" สีหน้าของไป๋เสี่ยวเฟยดูประหม่ามาก เขากลืนน้ำลาย และรีบพูดว่า

"จำได้สิ คุณหนูตัวร้ายคนนั้นไง ถูกนายส่งกลับไปแล้วสินะ" ถ้าไป๋เสี่ยวเฟยไม่พูดถึง เฉินเกอแทบจะลืมคนคนนี้ไปแล้ว

"ถูกฉันส่งกลับไปแล้วจริงๆ แต่เธอกลับหนานเยว่เองอีกแล้ว และตอนนี้ก็ขาดการติดต่อไป"ไป๋เสี่ยวเฟยหันหลังไปปิดประตูห้องพัก :"คำสั่งฉุกเฉินที่เบื้องบนให้คือ ให้ฉันไปหนานเยว่ทันที ไปสืบที่อยู่ของคุณหนูเหลียงลู่ และยังต้องส่งเธอกลับมาโดยสวัสดิภาพ"

"เธอมาหนานเยว่ด้วยตัวเองทำไม?"เฉินเกอขมวดคิ้วแน่น ตอนนั้นที่เขาและไป๋เสี่ยวเฟยส่งเหลียงลู่ไปที่ตระกูลโกว หากไม่ใช่เพราะได้รับความช่วยเหลือจากเขา เกรงว่าความบริสุทธิ์ของเธอคงจะถูกทิ้งอยู่ที่นั่นแล้ว

เรื่องนี้เฉินเกอเคยพูดกับเหลียงลู่สองครั้งแล้ว และขอให้เธออย่าติดต่อกับตระกูลนี้อีกในอนาคต ตอนนั้นเหลียงลู่ก็สัญญาแล้ว

"ฉันจะรู้ได้ไง? เบื้องบนไปถามตระกูลเหลียง ตระกูลเหลียงก็ไม่ได้บอกสาเหตุ"ไป๋เสี่ยวเฟยยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้:"แต่ฉันเดาว่า สาเหตุมันอาจจะเป็นเพราะสิ่งของที่ระลึกที่ลึกลับของเธอ ตระกูลโกวอาจจะเคยติดต่อกับตระกูลเหลียงแล้ว ตระกูลโกวจนปัญญาแล้วถึงให้เหลียงลู่กลับมา จึงเกิดเรื่องนี้ขึ้น"

"น่าสนใจจริงๆ"เฉินเกอหัวเราะเยาะสองครั้ง

"จะทำไงดีล่ะ?"ไป๋เสี่ยวเฟยถามอย่างประหม่า

"นายชอบเหลียงลู่ใช่ไหม?"เฉินเกอขมวดคิ้วทันที และมองไป๋เสี่ยวเฟย

"หา? พี่เฉิน ทำไมจู่ๆพี่ถึงถามแบบนี้ล่ะ?"พอถูกเฉินเกอถามแบบนี้ ไป๋เสี่ยวเฟยก็รับมือไม่ทันเล็กน้อย หน้าก็แดงขึ้นทันที ราวกับว่าถูกทิ่มแทงความในใจ

"นายบอกฉันมาตรงๆ"เฉินเกอพูดเสียงนิ่ง

"ฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"ไป๋เสี่ยวเฟยก้มหน้าลง เขาอาศัยอยู่ในกองทัพมาหลายปีแล้ว และไม่เคยคิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างชายและหญิงเลย

"นายก็รู้ว่าเรื่องที่ฉันต้องแก้ตอนนี้คืออะไร แค่ต้องไปซากโบราณสถานเพื่อค้นหาความลับของเผ่าไห่ต้อง ก็จะมีโอกาสไปยังเกาะโยวหลง และช่วยชีวิตครอบครัวของฉัน นี่เป็นเรื่องใหญ่สำหรับฉัน"เฉินเกอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดเบา ๆ

"ฉันรู้"ไป๋เสี่ยวเฟยพยักหน้า

"ถ้านายชอบเหลียงลู่จริงๆ ในฐานะเพื่อนของนาย ฉันไม่สามารถมองดูเธอเจอกับอันตรายแล้วทำเป็นทองไม่รู้ร้อนได้ แต่ถ้านายไม่ชอบเธอ งั้นเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเรา นายไปช่วยด้วยตัวเองได้ แน่นอนว่านี่เป็นสิทธิของนาย และเป็นคำสั่งที่เบื้องบนให้นายอีกด้วย"เฉินเกอจ้องไปที่ไป๋เสี่ยวเฟย และพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมาก