บทที่ 1007 กระจกวิเศษปาคาย

ข้างนอกยังฝนตกหนักไม่หยุด แต่มีแนวโน้มว่าจะมีหนักขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากที่ทั้งสองขึ้นรถ พวกเขาก็ขับรถออกไปทันที

ในเวลาเดียวกัน ทหารตรงประตูเห็นเฉินเกอและไป๋เสี่ยวเฟยออกไปแล้ว จึงรีบไปรายงานสถานการณ์

ภายในห้องพักผ่อนของผู้รักษาการ

ลู่เฉิงคุนกำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงนอน หลังจากที่เมื่อคืนรู้ว่าเฉินเกอไม่ได้ทำอะไรเขา แค่มาหาอะไรบางอย่างที่หนานเยว่ เขาก็สบายใจอย่างถึงที่สุด

จึงเชิญบุคคลระดับสูงสองสามคนมาดื่มให้สะใจ และนอนหลับให้สบายโดยเฉพาะเลย

"ผู้รักษาการครับ มีข่าวแล้วครับ"ในตอนที่เขาหลับสนิท จู่ๆ พ่อบ้านก็ผลักประตูเข้ามา แล้วเดินมาที่เตียง ยื่นมือผลักลู่เฉิงคุนที่กำลังกรนอยู่

"ออกไปให้พ้น!"จู่ๆก็ถูกปลุก ลู่เฉิงคุนรู้สึกอารมณ์เสียมาก

"ผู้รักษาการ เฉินเกอกับหน่วยรบพิเศษหัวเซี่ยคนนั้นออกจากที่พัก จะส่งคนไปจับตามองพวกเขา เพื่อดูว่าพวกเขาไปทำอะไร?" พ่อบ้านไม่ได้ตกใจ ยังคงพูดต่อไป

ถ้าเป็นปกติ คนที่ถูกจับตามองอยู่จากไป ไม่จำเป็นต้องขอคำแนะนำ ก็จะมีคนตามอยู่ข้างหลัง แต่คราวนี้ลู่เฉิงคุนมีวิธีอื่นในการจัดการกับเฉินเกอ พวกเขาเลยไม่กล้าตาม เพราะกลัวว่าจะสร้างปัญหา

"รีบไปให้พ้น! มีเรื่องอะไรก็รอฉันตื่นก่อนค่อยว่ากัน มิฉะนั้น จะได้เห็นดีกันแน่!"ในเวลานี้ ลู่เฉิงคุนยังไม่สร่างเมา เขาเพียงรู้สึกว่าข้างๆหูมีเสียงหึ่งเหมือนแมลงวัน แค่รู้สึกหงุดหงิดมาก แต่กลับไม่ได้ยินสิ่งที่พูด

"ผู้รักษาการ เฉินเกอกับหน่วยรบพิเศษหัวเซี่ยคนนั้นออกไปแล้ว!"พ่อบ้านไม่มีทางเลือก นอกจากต้องเพิ่มเสียงพูด

"แกอยากตายเหรอ?"ใครจะไปรู้ ลู่เฉิงคุนลุกขึ้นนั่ง ยังไม่ลืมตาขึ้น ก็หยิบปืนพกขึ้นมาจากข้างเตียง และพูดขู่พ่อบ้าน

"ออกไปซะ ออกไปรอ!"เมื่อเห็นปืน พ่อบ้านก็กลัวแล้ว เขารู้ว่าลู่เฉิงคุนยังไม่ตื่น ยังไม่มีสติ แต่ตอนนี้นี่แหละที่น่ากลัวที่สุด ถ้ายิงในตอนที่โกรธอยู่ งั้นคนที่โชคร้ายก็คือเขา

พูดจบพ่อบ้านก็ออกไปทันที

เมื่อรู้สึกว่าข้างหูเงียบแล้ว ลู่เฉิงคุนยิ้มอย่างพึงพอใจ แล้วล้มตัวลงบนเตียงและนอนต่อ ปืนพกในมือก็โยนลงกับพื้นไปเลย ผ่านไปสักพัก เสียงกรนดังขึ้น

ในอีกด้านหนึ่ง เฉินเกอขับรถพาไป๋เสี่ยวเฟยไปตระกูลโกว

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าที่ปัดน้ำฝนจะส่ายไปมาตลอด แต่ในตอนที่ขยับ น้ำฝนก็จะกระจายไปทั่วกระจกหน้ารถทันที และแทบมองไม่เห็นถนนตรงหน้าเลย

เฉินเกอชะลอตัวลง และฝนก็ตกกระทบร่างกาย

"พี่เฉิน พี่ว่าคุณหนูเหลียงลู่คงจะไม่ตกอยู่ในอันตรายใช่ไหม?"ไป๋เสี่ยวเฟยมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่นอกจากฝนที่ตกหนักถี่ๆ และฝนที่ไหลตามกระจก เขาก็มองไม่เห็นอะไรเลย

"ฉันตอบนายไม่ได้หรอก"เฉินเกอขับช้ามาก ถ้าไม่ใช่จะไปช่วยเหลียงลู่ ในสภาพอากาศแบบนี้ เฉินเกอคงไม่ออกมา

"ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร โกวฝานถูกเราจัดการไปแล้ว โกวหลินเทียนยังเป็นเพื่อนของพ่อเธอ และยังเป็นพ่อบุญธรรมของคุณหนูเหลียงลู่ ถ้าอยู่ในตระกูลโกวจริงๆ คงจะดูแลอย่างดีแน่นอน การขาดการติดต่อไปอาจจะเป็นเพราะโทรศัพท์เสีย หรือลืมตอบข้อความก็ได้"

ไป๋เสี่ยวเฟยพูดกับตัวเอง.ราวกับว่าเขาไม่ได้ยินที่เฉินเกอพูด

"ถ้าเป็นแบบนี้คงจะดีที่สุด"เฉินเกอยักไหล่แล้วพูด