บทที่ 184 หน้าที่ที่พี่สาวให้

"เชี่ย กำไลหยกที่สวยอะไรขนาดนี้!"

พอเปิดออกดูทุกคนก็ตะลึงอึ้งไป

โดยเฉพาะตอนที่เห็นใบเสร็จที่เฉินเกอถือมาก็ยิ่งตะลึงกว่าเดิม

แค่ของ 2 ชิ้นนี้ก็ 2 แสนกว่าแล้ว

"พวกเราก็อยากเห็น!"

ทางฝั่งวิดิโอคอลนั้นทำเอาหลินเจียวยกเท้าหนี

หยางฮุยกับหลี่ปินถือกำไลหยกให้กล้องเพื่อที่จะได้อีกฝั่งเห็น มีเพียงรูมเมทคนอื่นๆที่ถือกล่องดูเท่านั้น

แค่กล่อง 2 กล่องนี้ก็ดูไม่ถูกแล้ว

ตอนนี้ทุกคนเชื่อฝังใจอย่างไม่มีข้อสงสัยแล้ว เหล่าเฉินไม่มีทางปฏิเสธได้

ทันใดนั้นผู้ชายที่เฝ้าประตูก็ตะโกนขึ้น "เหล่าเฉินกลับมาแล้ว! รีบเก็บเร็วเข้า!"

หยางฮุยรีบวางสาย คนอื่นก็รีบเอาของวางกลับ

พวกเขาหยิบกำไลหยกวางกลับที่เดิมเป็นพัลวัน

ตอนนั้นเองเฉินเกอถึงเปิดประตูเข้ามา

พอเห็นรูมเมทต่างมองเขาเป็นตาเดียว เฉินเกอก็พูดออกมาอย่างสงสัยว่า "ดูบ้าอะไร หน้าฉันมีเงินแปะอยู่รึไง!"

"เหล่าเฉิน นายพูดมาตามจริง ตอนนี้นายมีเงินเยอะมากใช่ไหม?"

หยางฮุยถามอย่างแปลกใจ

"ห๊ะ? ฉันไปมีเงินที่ไหน?" เฉินเกอตอบกลับ

"เฮ้ย ยังจะมาปิดบังพวกเราอีก ทุกคนจับเขา!"

พวกหยางฮุยกรูกันเข้ามากดเฉินเกอไว้กับเตียง

ถอดกางเกง ตีก้น สารพัด

"ยอมแล้ว ฉันยอมแพ้แล้ว ใช่ๆๆ ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว!"

เฉินเกอหมดหนทางปิดบังแล้วจริงๆ

สิ่งที่เขาทำช่วงนี้ทำให้ดึงดูดความสนใจของพวกหยางฮุยกับหลี่ปินจริงๆ

ใช่ จู่ๆเด็กนักเรียนจนๆคนหนึ่งจะกลายเป็นคนที่มีเงิน แถมยังไม่ได้มีแค่เงินแต่ยังมีอำนาจด้วย

เดิมทีเขาไม่อยากบอกความจริงกับพวกหยางฮุยเพราะกลัวว่าความรู้สึกฉันท์พี่น้องระหว่างพวกเขาหมดลงเหมือนตอนนี้

แต่ตอนนี้ แม้ว่าตัวเขาเองยังไม่อยากบอกให้ใครรู้ว่าเป็นคุณชายเฉิน

พวกเขาก็เดาได้ 80% แล้ว

ดังนั้นเฉินเกอจึงพูดเพียงว่าตัวเองมีเงินจริง แต่ว่าเงินมาได้ยังไงนั้นรวมถึงตัวตนของเขา ให้ตายยังไงเฉินเกอก็ไม่มีทางยอมรับ

พวกเฉินเกอก็หมดหนทาง

เพียงแต่หลังจากวุ่นกันเสร็จแล้วก็ต่างดีใจกับเฉินเกอด้วย

ส่วนเฉินเกอก็มั่นใจแล้วว่าต่อจากนี้ไปจะต้องช่วยเหลือกันและกัน

จากนั้นถ้าพวกหยางฮุยแบล็คเมล์เฉินเกอ 2-3 วันจะใช้ชีวิตอยู่โรงเรียนได้ยังไง เมื่อก่อนเพื่อนในหอต่างช่วยเหลือเฉินเกอ ตอนนี้เฉินเกอเลี้ยงบ้างแน่นอนว่าไม่มีปัญหา

หลังจากทบทวนเสร็จเฉินเกอกับเพื่อนก็ออกไปเที่ยวกันถึงจะกลับมาพักที่หอ

ส่วนเรื่องที่เฉินเสี่ยวพี่สาวเฉินเกอมาจินหลิง

กลัวว่าจะย้อนเวลากลับไปตอนที่เฉินเกออยู่ที่ห้องน้ำอีกครั้ง

ระหว่างที่ออกจากหอไปห้องน้ำใหญ่ เฉินเกอก็รับสายเพื่อถามว่าเฉินเสี่ยวจะมาเมื่อไร เขาจะไปรับ

สรุปคือพี่เฉินเสี่ยวบอกว่ามาไม่ได้แล้ว

"น้องชายตอนนี้ที่บ้านมีแขกคนสำคัญมา พ่อเลยสั่งให้พี่ไปอยู่เป็นเพื่อนเกรงว่าจะไปไม่ได้แล้ว พ่อจึงสั่งให้พี่มาบอกเรื่องนั้นทางโทรศัพท์แทน!"

"ได้ครับ!"

เฉินเกอรู้สึกผิดหวังเพราะเขาคิดถึงพี่สาว

"นายยังจำเมื่อก่อนตอนที่เราอยู่บ้านเกิดที่จินหลิงได้ไหมว่าพ่อมีเพื่อนร่วมรบอยู่คนหนึ่ง?"

เฉินเกอพยักหน้า "ผมจำได้!"

เรื่องนี้มันยาว เรื่องบางเรื่องตอนที่คุยโทรศัพท์กับพ่อ เขาบอกว่าตระกูลเฉินของเราเลี้ยงลูกแบบคนจนมาโดยตลอด

พ่อเองก็เช่นกัน