บทที่ 185 ไปกินข้าวเช้าด้วยกันกับพวกฉินหยา

"ใครจะรู้ล่ะ อาทิตย์ที่แล้วเสี่ยวหยาพูดไปแล้วไม่ใช่หรอว่าครั้งแรกที่เฉินเกอเจอเธอก็ถึงกับเลือดกำเดาไหลเพราะได้กลิ่นหอมจากตัวเธอ 555 ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่านี่เป็นเรื่องจริง!"

"จริง ทำไมไม่เห็นมีผู้ชายคนไหนเห็นฉันแล้วเลือดกำเดาไหลบ้างเลย! เธอว่าไหมเสี่ยวหยา? ดังนั้นฉันคิดว่า เฉินเกอกำลังตามหาเสี่ยวหยา!"

สาวๆคุยกันเจี๊ยวจ๊าว

ส่วนฉินหยาที่นั่งอยู่ข้างๆก็อดหน้าแดงไม่ได้

เรื่องที่ห้องสมุดครั้งที่แล้วทำเอาเธอรู้สึกอึดอัดไปหมด

แล้วยังคำยั่วยุนี่อีก

เอาเธอเขินไปหมด

เมื่อกี้พวกเธอกำลังนั่งเรียนอยู่เลย

แต่ตอนนี้จ้าวถงถงกระทุ้งฉินหยาให้เธอดูที่ประตู

จากนั้นเธอก็เห็นเฉินเกอกำลังหอบเอกสารทบทวนต่างๆเดินเข้ามาแถมยังมองไปๆมาๆรอบๆไม่หยุด

ถึงทำให้เหล่าสาวๆเริ่มถกเถียงกัน

"เฮ้! เฉินเกอ!"

ตอนนั้นเองจ้าวถงถงตะโกนขึ้นมาเบาๆ ด้วยความที่ห้องสมุดเงียบอยู่แล้ว พอจ้าวถงถงตะโกน เฉินเกอก็ได้ยินเข้าจริงๆ

พอเงยหน้าดูก็เห็นจ้าวถงถงยืนอยู่ตรงนั้นกำลังโบกให้เขาเดินเข้าไป

ส่วนข้างๆเธอก็คือพวกฉินหยา

ทำให้เฉินเกอดีใจมากที่ในที่สุดก็เจอแล้ว

เขาจึงเดินเข้าไปหาทันที

"เฉินเกอ ตั้งแต่ที่นายเดินเข้ามาจนถึงตอนนี้นายหาใครอยู่หรอ? หรือว่าเพื่อนนายอยู่ที่ห้องสมุด?"

พอเข้าไปปุ๊บ จ้าวถงถงก็ถามด้วยรอยยิ้มทันที

"อ๊ะ? ไม่มีนี่!"

เฉินเกอตอบอย่างกังวล

ในใจพลางคิดว่าซวยแล้ว ที่แท้ก็ถูกพวกเธอเห็นตั้งแต่ตัวเองเดินเข้ามาซะแล้ว

"อย่างนั้นนายหาใครอยู่ล่ะ?"

"555 ฉันรู้แล้วนายตามหาเสี่ยวหยาอยู่ใช่ไหมล่ะ? อยากรู้ว่าเสี่ยวหยาจะมารึเปล่า?"

จ้าวถงถงคลี่ยิ้ม

"ฉัน......" เฉินเกอไม่รู้จะพูดอะไรดี

เมื่อถูกคนอื่นพูดเป้าหมายในใจตัวเองออกมา ช่างน่าอึดอัดสุดๆ

ฉินหยาเงยหน้าขึ้นมองเฉินเกออย่างสงสัยและเฝ้ารอ อยากจะรู้ว่าที่จ้าวถงถงพูดน่ะจริงไหม

"ใช่ๆ ฉันกำลังตามหาฉินหยา เพราะคราวที่แล้วฉันทำกำไรหยกของเธอแตก เลยอยากจะมาชดใช้!"

เฉินเกอพูด

"หา? ไม่ต้องหรอกเฉินเกอ กำไรหยกนั่นก็ไม่ได้แพงอะไรแค่สองสามหมื่นเอง ฉันซะอีกที่อยากเจอนายเพื่อกล่าวขอบคุณ!"

เฉินเกอตะลึง

จากนั้นก็ยิ้มออกมา

แน่นอนว่าคำพูดนี้ของเธอไม่ได้มีความหมายอื่นแล้วอีกอย่างเงินสองสามหมื่นนั้นสำหรับบ้านฉินหยาแล้ว มันไม่ได้มากมายอะไรจริงๆ

เธอพูดออกมาแล้ว

"โอเค ในเมื่อต้องขอบคุณเฉินเกอ พอดีเลย ตอนนี้ยังเช้าอยู่ นายยังไม่ได้กินข้าวเช้ามาใช่ไหมเฉินเกอ? ใกล้ๆโรงเรียนเรามีร้านอาหารเช้าเปิดใหม่พอดีพวกเราไปกินข้าวไปด้วยคุยกันไปด้วยเถอะ!"

จ้าวถงถงยิ้ม

จากนั้นพูดเสริมต่อว่า "เฉินเกอตอนนี้เป็นโอกาสดีของนายที่จะได้เลี้ยงข้าวสาวๆถึง 6 คนเลยนะ นายต้องรักษาโอกาสนี้ไว้ดีๆน้า"

"โอเค อย่างนั้นเราไปกันเถอะ!"

เฉินเกอพยักหน้า

"ไม่ต้องให้เฉินเกอเลี้ยงหรอก วันนี้ฉันเลี้ยงเอง!"

ฉินหยายิ้มอย่างสบายๆ

จากนั้นสาวๆก็เดินออกไปกับเฉินเกอ

"พวกเธอไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันต้องกลับหอไปเอาของก่อนแล้วจะตามไป!"

พอออกจากห้องสมุดเฉินเกอก็พูดขึ้น

เขาต้องกลับไปเอากำไลหยก

คือฉินหยาให้เร็วที่สุดจะได้ไม่ติดค้างอะไรกันอีก

แม้ว่าฉินหยาจะสวยมากถึงขั้นแค่ผู้ชายคนไหนได้มองก็ต้องใจเต้น