บทที่ 636 หยิ่งเกินไป

บทที่ 636 หยิ่งเกินไป

“เป็นเธอ?”

เฉินเกอมองเธอนิ่งๆ การทักทายแบบนี้ ออกจะไม่ถูกต้องอยู่หน่อยมั้ง?

หรือผู้หญิงคนนี้จะสติไม่ดี?

ในขณะที่พวก เว่ยกุ้ยฟางเมื่อเห็นว่าเฉินเยี่ยนลี่ตบลงบนหัวของเฉินเกอ ก็ถึงกับตัวสั่นไปทั้งร่าง

เธอวิ่งเหยาะๆ เข้ามาและยืนอยู่ข้างหลัง เฉินเยี่ยนลี่

“เสแสร้ง! เฉินเกอ นายเสแสร้งต่อไปให้ฉันดู!”

เฉินเยี่ยนลี่เอ่ย

"เสแสร้งอะไร? พวกเรารู้จักกันหรือไง?”

เฉินเกอพูดไม่ออก

เขาจำไม่ได้ว่าตนเองรู้จักผู้หญิงคนนี้

"ฮ่าฮ่า ได้งั้นฉันจะเตือนความจำนาย ฉันถามนาย นายเรียนโรงเรียนประถมที่อำเภอผิงอันใช่ไหมโรงเรียนประถมที่สามของอำเภอผิงอัน?”

เฉินเยี่ยนลี่ถามด้วยความเย้ยหยัน

“อืม เธอรู้ได้ยังไง?”

เฉินเกอพยักหน้า

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ตอนนายอยู่ประถมสามนายอยู่ห้องสองใช่หรือเปล่า?”

เฉินเยี่ยนลี่ถามอีกครั้ง

"ไม่ผิด! "

เฉินเกอยังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร? แม้กระทั่งตนอยู่ห้องไหนยังรู้

ที่เธอพูดมาถูกต้องทั้งหมด ในโรงเรียนประถมหกปี ตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งถึงชั้นประถมศึกษาปีที่หกเฉินเกออยู่ห้องสองมาตลอด

"อาฮ่าฮ่าฮ่า คุณยาย ได้ยินไหม ฉันบอกแล้ว ว่าฉันรู้จักเขา!”

เฉินเยี่ยนลี่เอ่ยอย่างร่าเริง

เว่ยกุ้ยฟางเมื่อได้เห็นกระบวนการทั้งหมด ก็รับรู้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ

จากนั้นเธอจึงพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือได้เร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ

ทันใดนั้น ท่าทางเย้ยหยันก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

“เธอคือ?”

เฉินเกอมองเธออย่างสงสัย

"ฉันคือ เฉินเยี่ยนลี่ไง? ทำไม? ทำเป็นไม่รู้จักหรือไง? หึ ฉันย้ายไปโรงเรียนประถมที่ยากจนของนายตอนชั้นประถมศึกษาปีที่สาม จากนั้นจึงกลายเป็นหัวหน้าห้องของพวกนาย ในชั้นของพวกเรา นายนั้นยากจนที่สุด หรือว่านายลืมไปแล้ว?”

"มีครั้งหนึ่งมีเด็กชายคนหนึ่งมาขโมยยางลบของฉันไปแล้วใส่ร้ายนาย ฉันสาดน้ำใส่หน้านายและขอให้พ่อของฉันเอาคนมาขัดขวางนายไว้ จนนายถึงกับตกใจไม่ไปโรงเรียนหลายวัน! "

เฉินเยี่ยนลี่เอ่ยอย่างดูถูก

เฉินเยี่ยนลี่?

เฉินเกอถึงค่อยจำได้ขึ้นมาว่าที่แท้เธอคือเฉินเยี่ยนลี่

เธอถูกย้ายมาเรียนในชั้นประถมศึกษาปีที่สามจริงๆ และกลายมาเป็นหัวหน้าห้องของเขา เพียงแต่ในตอนนั้น เธอสวมใส่เสื้อที่ดีที่สุด อีกทั้งยังเป็นหัวหน้าห้อง ดังนั้นใครๆ ก็กลัวเธอ

แน่นอนว่า เธอเองก็ไม่เคยมองเห็นเฉินเกออยู่ในสายตา

ช่วงเวลาที่จดจำได้มากที่สุด

ก็คือเรื่องการสาดน้ำ

ตอนนั้นมีเด็กคนหนึ่งในชั้นเรียนขโมยยางลบของเธอ ยางลบก้อนนั้นสวยอย่างยิ่ง จากนั้นจึงโยนความผิดมาให้ตัวเอง

เธอจึงเดือดดาลขึ้นมา

การสาดน้ำไหนเลยจะง่ายขนาดนั้น ตอนนั้นเป็นฤดูหนาว เธอเติมน้ำร้อนมา จากนั้นจึงสาดลงบนใบหน้าของเขาโดยตรง

จนแทบจะทำให้เขาเกือบเสียโฉม

ที่เฉินเกอไม่ได้ไปโรงเรียนในสองสามวันนั้น ไม่ใช่เพราะเขากลัว

แต่เขาต้องที่สถานีอนามัยเพื่อใส่ยาเหลวแทน

หัวหน้าห้องที่ชั่วร้ายคนนั้น เขาเกลียดแทบตาย

แต่หลังจากชั้นประถมศึกษาปีที่ห้า เธอก็ได้ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนอื่น และค่อยๆ เลือนหายไปจากชีวิตของ เฉินเกอ

เหอะเหอะ โลกใบนี้ช่างแคบเสียจริง

ทำไมตนถึงได้เอาแต่พบเพื่อนร่วมชั้นอยู่เสมอ? ตอนนี้ แม้แต่เด็กประถมที่ตนลืมไปนานมากแล้วก็ยังสามารถพบเข้าให้ได้

เฉินเกออดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น

"เป็นเธอนี่เอง ฉันนึกได้แล้ว! "

เฉินเกอพยักหน้า

"โอ้! เป็นเธอนี่เอง ฉันนึกได้แล้ว เฉินเกอ นายคงจะไม่แกล้งเสแสร้งมาจนกระทั่งตอนนี้อยู่หรอกนะ? ดูไม่ออกเลยจริงๆ สิบยี่สิบปีผ่านไป นายโตขึ้นมาแล้ว จะกล้าแกล้งปลอมตัวเป็นคุณชายเฉิน?”

ดวงตาของเฉินเยี่ยนลี่จู่ๆ ก็เยียบเย็นขึ้น

"อะไรนะ? สวมรอยเป็นคุณชายเฉิน? "