บทที่ 813 แกไม่มีคุณสมบัติพอ

สีหน้าของทั้งสองคน ก็ตึงเครียดขึ้นมาในทันที เสียงแปะที่ดังอยู่ในทางเดิน เป็นเสียงที่เกิดจากการปรบมือ

มันเหมือนกับว่ามีคนอยู่ในทางเดิน กำลังปรบมือ

ครั้งนี้ในทางเดิน ไม่มีแสงสว่างใดๆเลย

ทั้งสองคนก็มองทางเดินอยู่อย่างนั้น พวกเขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน เสียงที่ดังอยู่ในทางเดิน กำลังเข้ามาใกล้พวกเขาแล้ว

เฉินเกอเอ่ยปากขึ้น “ดูแล้วน่าจะเป็นแสงสีดำเมื่อกี้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าแสงสีดำนี้ทำไมถึงได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง หรือว่ามีจุดประสงค์ที่ไม่สามารถจะบอกคนอื่นได้?”

ขณะที่เฉินเกอกำลังสงสัยอยู่นั้น ก็มีคนเดินออกมาจากทางเดินที่มืดมิด มาปรากฏตรงหน้าของพวกเขา

ขณะที่เห็นผู้คนนี้นั้น ทั้งสองคนต่างก็อึ้งไปในทันที ราวกับเป็นคนเอ๋อสองคน

พวกเขาคิดไม่ถึงเลยแม้แต่นิดเดียว คนที่เดินออกมาจากในความมืดมิด จะเป็นโกวฝาน

สายตาที่สงสัยของเฉินเกอ ไปหยุดอยู่บนร่างของไป๋เสี่ยวเฟย แล้วเอ่ยปากถาม

“ไอ้โกวฝานถูกนายฆ่าตายแล้วไม่ใช่หรอ? ทำไมตอนนี้ถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ? หรือว่าเมื่อกี้เขาแค่แกล้งตาย? แต่ไม่ได้ตายจริงๆ!”

ได้ยินคำพูดเช่นนี้ของเฉินเกอ ไป๋เสี่ยวเฟยก็เอาแต่ส่ายหัว สีหน้าค่อนข้างจะแย่ เอ่ยปากพูดขึ้น

“ศพของโกวฝานเมื่อกี้ ฉันได้ตรวจดูแล้ว แน่ใจว่ามันตายแล้ว แต่ครั้งนี้กลับมาปรากฏตัวตรงหน้าของพวกเราอีกครั้ง นั่นก็หมายความว่าโกวฝานที่อยู่ตรงหน้า มันไม่ใช่คน นายไม่เห็นตรงแววตาของมันมีแสงสีดำสองดวง กำลังหมุนอยู่เหรอ? เห็นได้ชัดว่าร่างของโกวฝาน ได้ถูกแสงสีดำเมื่อกี้ครอบครองไปแล้ว ดูแล้วแสงสีดำนี้น่าจะเป็นร่างที่ไร้รูปร่างหนึ่ง ตอนนี้มันมาสิงในร่างของโกวฝาน เกรงว่าความแข็งแกร่งของมันอาจจะแกร่งขึ้นกว่าเดิม!”

เมื่อได้ยินไป่เสี่ยวเฟยพูดแบบนี้แล้ว เฉินเกอก็เข้าใจในทันที ในเวลาเดียวกันในใจของเขานั้นยิ่งเข้าใจมากขึ้น มิน่าล่ะแสงสีดำเมื่อกี้ถึงไม่ต่อสู้กับเขา กลับวิ่งหนีตามทางเดินไป

ที่แท้แสงสีดำแสงนี้ สัมผัสถึงร่างกายของโกวฝาน ดังนั้นจึงเข้าไปสิงร่างของโกวฝาน กลายเป็นผู้นำของร่างกาย

โกวฝานในเวลานี้ ค่อยๆเงยหน้าขึ้น จ้องมองเฉินเกอและไป่เสี่ยวเฟยด้วยสายตาที่ดุร้าย

พวกเขาได้ยินเพียงโกวฝานพูดด้วยเสียงที่แหบแห้ง “ถ้าพวกแกต้องการที่จะนำกระจกวิเศษปาคายบานนี้ไปต่อหน้าฉัน ต้องผ่านด่านของฉันให้ได้ก่อน!”