บทที่ 849 ปล่อยให้ฉันไป

โถ้ป๋าจี้ตกตะลึงไป หากบอกให้ฆ่าคนตระกูลหลินพวกนั้นก็ยังไม่เท่าไหร่ ท้ายที่สุดแล้วตระกูลโถ้ป๋าและตระกูลหลินก็แข่งขันกันมาตลอดเป็นเวลาหลายร้อยปี แม้ว่าภาพนอกจะดูสงบนิ่งอย่างมาก แต่ในความเป็นจริงแล้วกับก่อคลื่นใต้น้ำกันอย่างลับๆ ยอดฝีมือของทั้งสองตระกูลก็มักจะแข่งขันกันอยู่ตลอด

แต่คนที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขาคือยอดฝีมือของตระกูลโถ้ป๋า

หลายคนในที่นี้มีไม่น้อยที่เขาเฝ้ามองดูมาจนเติบโตกับตาของเขาเอง อีกทั้งยังมีอีกส่วนน้อยที่ตนเป็นผู้คัดเลือกและฝึกฝนมา ถึงแม้จะไม่อาจเปรียบได้ดั่งความรักบุตรบิดา แต่ก็มีมิตรภาพระหว่างผู้อาวุโสในตระกูลและรุ่นเยาว์อยู่

ตอนนี้เฉินเกอให้เขาฆ่าทุกคนเพื่อที่เขาจะได้มีโอกาสมีชีวิตรอด โถ้ป๋าจี้ตกเข้าสู่ความลังเล ด้านหนึ่งคือยอดฝีมือของตระกูล ส่วนอีกด้านคือชีวิตของตัวเอง นี่เป็นเรื่องยากที่จะเลือกอย่างยิ่ง

ส่วนยอดฝีมือเหล่านั้นก็กำลังตกตะลึงอยู่กับที่ พวกเขาจ้องไปที่โถ้ป๋าจี้ ไม่รู้ว่าเขาจะเลือกอะไร

“ฉันให้โอกาสนายแล้ว ในเมื่อนายไม่หวงแหนมัน นายก็ต้องจ่ายค่าชดใช้”

“อยากลงไปจากที่นี่คนเดียว หรือตายไปที่นี่พร้อมกับพวกเขา?” หลังจากสูบบุหรี่ไปครึ่งมวน เฉินเกอก็มองลงไปที่ทิวทัศน์เบื้องล่างยอดเขาชางฉองและเอ่ยเสียงเรียบ

"ฉันจะฆ่า!"

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของโถ้ป๋าจี้ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

เขารู้ว่าสิ่งที่เขาควรทำมากที่สุดก็คือการนำยอดฝีมือของตระกูลโถ้ป๋าและตระกูลหลินมาสู้เอาเป็นเอาตายกับเฉินเกอ แต่ในใจของเขาก็รู้ดี ตอนนี้ผู้อาวุโสไท้เสียงทั้งสองคนล้วนถูกฆ่าตายไปแล้ว อาศัยแค่ความแข็งแกร่งของพวกเขาเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะคุกคามเฉินเกอได้

เขาไม่อยากตาย เขาต้องการออกจากที่นี่ ต่อให้ในใจจะต้องรู้สึกผิด

“ผู้อาวุโสรอง คุณหมายความว่าอย่างไร?!” ศิษย์ทุกคนของตระกูลโถ้ป๋าตกใจขึ้นมา ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุดถามขึ้นทันที

“ไม่ได้หมายความว่าอะไร ฉันอยากมีชีวิตอยู่ และต้องทำร้ายพวกนายแล้ว!” พูดจบ ดวงตาของโถ้ป๋าจี้ก็มืดมนลงสนิท คนเราล้วนทำเรื่องที่ไม่ปกติได้เมื่อความอยู่รอด นั่นเพราะท้ายที่สุด พวกเขาก็มีเพียงชีวิตเดียว หากตายไป อะไรก็ล้วนไม่มีทั้งสิ้น