บทที่ 887 ทรงพลังมาก

"เฉินอู่ เฉินอู่คือใคร?" เฉินเกอยิ้มบางๆพร้อมกับถาม

"นายไม่จำเป็นต้องรู้ นายเพียงแค่รู้ว่าในไม่ช้านายก็จะต้องคลานอยู่บนพื้นเพื่อร้องขอชีวิต" ทั้งสี่คนยืนเรียงแถวหน้ากระดาน เมื่อสิ้นเสียงพูด พลังก็ถูกปล่อยออกมาในทันที

การประลองฝีมือระหว่างผู้ฝึกตนที่เป็นยอดฝีมือ ทำให้บริวารทั้งหมดที่อยู่บนเกาะแห่งนี้หนีกระจายไปทั่ว บ้างก็ไปหลบหลังโขกหิน บ้างก็ไปหลบหลังต้นไม้ และตรงหน้าบ้านไม้ ท่านซินแสกุ่ยยืนอยู่บนระเบียงพร้อมกับเข็มทิศ ไป๋เสี่ยวเฟยที่มีสีหน้าตื่นตระหนกยืนอยู่ข้างหลัง

"ท่านซินแส คุณว่าเฉินเกอจะมีอันตรายมั้ย?" ไป๋เสี่ยวเฟยที่มือเต็มไปด้วยเหงื่อ แม้ว่าเขาจะเข้าใจความสามารถของเฉินเกอ ถึงอย่างไรมันก็เป็นครั้งแรกที่เห็นเฉินเกอประลองฝีมือกับคนอื่น ในใจอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง

"ไม่มีอันตรายอะไรหรอก คนในเกาะโยวหลงน่าจะรู้ข่าวของพวกเราแล้ว นี่เป็นคนที่ปู่ของเขาส่งมา เราเป็นแค่ผู้ชมก็พอ ให้เฉินเกอจัดการเถอะ" ท่านซินแสกุ่ยส่ายหัว อย่างน้อยเขาไม่เห็นอันตรายของเฉินเกอจากการทำนายเลย

"ยังจะพูดมากอะไรอีก ให้ผมกับศิษย์ของตำหนักสวนหยางบุกไปจับตัวพวกมันโดยตรง บังคับพวกเขาบอกตำแหน่งของเกาะโยวหลงมาก็พอแล้ว" ไป๋เสี่ยวเฟยที่ไม่ค่อยเข้าใจ

"ไม่อยากทำให้เฉินเกอโกรธ นายก็ยืนอยู่ตรงนี้ดีๆเถอะ" ท่านซินแสกุ่ยส่ายหัว

บรรยากาศตึงเครียดไปหนึ่งนาทีกว่า

"พูดมา เฉินเตี๋ยนชางมีคำพูดอะไรฝากมาให้ฉันมั้ย" เฉินเกอกำหมัด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผชิญหน้ากับคนของคุณปู่โดยตรง ในชั่วขณะนั้นเฉินเกอก็ยังงงๆอยู่บ้าง

ในความทรงจำของตัวเอง คุณปู่ที่ใจดีมีเมตตา และเป็นคนที่มากไปด้วยความสามารถ ทำไมจู่ๆถึงได้กลายเป็นคนร้ายที่คิดวางแผนอยู่เบื้องหลังในการจับตัวพ่อแม่และพี่สาวของเขา

เรื่องราวเหล่านี้ไม่ว่าเฉินเกอจะคิดยังไงก็สามารถเข้าใจได้เสียที

แน่นอน ตอนนี้ห่างจากความสงสัยนี้ไม่ไกลแล้ว เฉินเกอรู้ดี การกระทำทุกอย่างที่เฉินเกอทำที่นี่ เฉินเตี๋ยนชางนั้นรู้ทุกอย่าง

"ไม่มีคำพูดอะไรเลย เพียงแค่อยากจะให้เรามาดูความแข็งแกร่งของนายเท่านั้น" ชายคนนี้ยื่นฝ่ามือออกมา ในไม่ช้าแสงสีเหลืองที่อ่อนมากก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา

เพิ่งจะสิ้นเสียงพูด เขาก็พุ่งตัวมาข้างหน้า ใช้มือแทนมีดฟันลงไปที่ไหล่ของเฉินเกออย่างเต็มกำลัง

สามคนที่อยู่ข้างหลังเขาก็ได้ลงมือกับเฉินเกอพร้อมกัน คำสั่งที่เฉินอู่สั่งพวกเขาคือ หัวหน้าเผ่าบอกว่าห้ามเอาชีวิตของเฉินเกอ แต่ไม่ได้บอกว่าไม่ให้ทำร้ายเฉินเกอ

เมื่อเผชิญหน้ากับคนสี่คนที่วิ่งจากด้านหน้า เฉินเกอขมวดคิ้วเล็กน้อย มือซ้ายพาดอยู่ด้านหลัง มือขวายื่นไปข้างหน้า ปิดกั้นฝ่ามือมีดของชายคนนั้นอย่างง่ายดาย ในขณะเดียวกันก็ได้โจมตีพวกเขาด้วยเข่าและศอก

เพิ่งจะเจอหน้ากัน ทั้งสี่คนก็ล้มลงบนพื้นอย่างพร้อมเพรียงกัน

เฉินเกอใช้เพียงแค่กระบวนท่าเดียว ก็สามารถทำให้พวกเขาพ่ายแพ้

"ผู้ฝึกตนของตระกูลเฉิน มีความสามารถแค่นี้เหรอ?" เฉินเกอมองพวกเขาอย่างเรียบเฉย

"ดูเหมือนจะมีพลังหมัดที่ชกสองสามทีก็ล้มลงได้จริงๆด้วย" ทั้งสี่คนถุยน้ำลายอย่างแรง จากนั้นก็ช่วยกันพยุงลุกขึ้นมาจากพื้น แม้ว่าพวกเขาที่อยู่ในตระกูลเฉินจะมีตำแหน่งที่ไม่สูงนัก แต่ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็เป็นผู้ฝึกตนที่จริงจังของตระกูลเฉิน ตอนนี้แค่กระบวนท่าเดียวก็แพ้ให้กับเฉินเกอ ในใจก็รับไม่ค่อยได้อยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม พวกเขายังคงเข้าใจว่าพวกเขานั้นประเมินความแข็งแกร่งของเฉินเกอต่ำไปเท่านั้น

"เกาะโยวหยงอยู่ที่ไหน?" เฉินเกอหรี่ตาลง เขาไม่อยากจะจัดการกับคนไม่เอาไหนแบบนี้เลย

"อย่าพูดมาก สัมผัสหมัดทงเป้ยของตระกูลเฉินแล้วค่อยพูดเถอะ!" คนที่ใช้ฝ่ามือมีดกับเฉินเกอก่อนหน้านี้ได้รวบรวมพลังอีกครั้ง หมัดได้ชกไปทางเฉินเกอ พลังของหมัดทำให้เกิดเสียงลม เศษใบไม้และฝุ่นละอองที่อยู่โดยรอบก็ถูกพัดจนลอยขึ้นมา

"ฮ่าๆ เฉินเกอนายรีบยอมแพ้เถอะ หมัดทงเป้ยของเขาอยู่ในตระกูลเฉินถือว่าติดอันดับ หากไม่ระวังแล้วชกจนเขาเสียชีวิต เราจะบอกกับหัวหน้าเผ่ายังไงล่ะ!" อีกคนมองเฉินเกอด้วยสายตาที่ดูแคลน พวกเขารู้ว่าเฉินเกอเป็นหลานชายของหัวหน้าเผ่า ผู้ฝึกตนคนหนึ่งที่ไม่ได้เติบโตในตระกูลเฉิน จะมีพลังวิชาแค่ไหนเชียว