บทที่ 888 รับไม่ได้

แต่ทว่า ในขณะที่ความคิดโผล่ขึ้นที่หัวของพวกเขานั้น เสียงกรีดร้องที่โหยหวนของเพื่อนก็ดังที่ข้างหูของพวกเขา

"อ้า!"

เสียงร้องที่โหยหวน ทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะเจ็บปวด

"นี่ก็คือวิชาหมัดทงเป้ยที่พวกเจ้าเรียนมาจากตระกูลเฉินเหรอ เป็นเพราะวิชาหมัดไม่ได้เรื่อง? หรือเป็นเพราะพวกนายฝึกไม่ได้เรื่อง?" เมื่อมองอีกฝั่ง เฉินเกอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือขวาไขว้อยู่ด้านหลัง ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

การประมือเมื่อครู่ หมัดของเฉินเกอได้ชกไปที่แขนของคู่ต่อสู้โดยตรง ด้วยพลังที่มหาศาล ทำให้แขนทั้งสองข้างของคู่ต่อสู้กระดูกหักไปในทันที ต่อไปกินข้าวยังเป็นปัญหาเลย

หลังจากที่กรีดร้อง ชายคนนั้นที่สองแขนห้อยโตงเตง ใช้สายตาที่สาปแช่งจ้องมองมาทางเฉินเกอ

เขาไม่เข้าใจเลย ทำไมภายใต้หมัดทงเป้ย เฉินเกอยังสามารถใช้วิธีที่ป่าเถื่อนเช่นนี้ทำร้ายเขา อีกอย่างมันยังเป็นแค่ความห่างของพลังที่เรียบง่ายธรรมดา เฉินเกอไม่ได้ใช้พลังเจินชี่เลยแม้แต่นิดเดียว

"ถ้าหากเฉินเตี๋ยนชางอยากจะจัดการฉัน ก็ต้องส่งคนที่พอมีฝีมือมาหน่อย อย่างพวกนายมันยังไม่พอ" เฉินเกอโบกมือ ยิ้มพูด

"แกมันช่างกำเริบเสิบสานจริงๆ!"

เมื่อได้ยินเฉินเกอพูดจากเหยียดหยามหัวหน้าเผ่า ที่เหลือสามคนก็โกรธขึ้นมาทันที

ทั้งสามคนไม่มีความลังเลเลย ทั้งสามคนก็วิ่งเข้าไปจากทิศทางที่ไม่เหมือนกัน พวกเขาคิดว่าหนึ่งต่อหนึ่งไม่สามารถชนะเฉินเกอได้ แต่สามต่อหนึ่ง ต้องชนะอย่างแน่นอน

เฉินเกอเก็บรอยยิ้มบนใบหน้าทันที เก็บก้อนหินขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วดีดออกไปทางซ้าย

"พรึบ!"

ก้อนหินถูกดีดไปที่หน้าของคนทางซ้ายโดยตรง เมื่อเขารู้สึกเจ็บปวดก็หยุดฝีเท้าลงทันที และยื่นมือไปลูบมัน แก้มได้ถูกก้อนหินตีจนเลือดไหลไม่หยุด

อีกสองคนยังไม่ทันที่จะเข้าใกล้ตัวของเฉินเกอ ก็รู้สึกตรงหน้ามีเงาเคลื่อนผ่าน จากนั้นก็รู้สึกเจ็บหน้าอก ยังไม่ทันที่จะรู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างกายก็กระเด็นออกไปแล้ว

ไถลจากพื้นไปอีกสี่ห้าเมตร ถึงได้หยุดลง

ทั้งสองล้มลงกับพื้นเกือบจะพร้อมกัน และกระอักเลือดออกมาในเวลาเดียวกัน

"อาศัยแค่ฝีมือกระจอกของพวกแกก็กล้ามาหาเรื่องฉัน เห็นแก่ที่พวกแกเป็นศิษย์ของตระกูลเฉิน ฉันจะไว้ชีวิตพวกแก กลับไปบอกเฉินเตี๋ยนชาง อยากจะกำจัดฉัน ก็ส่งคนที่มีความสามารถมาหน่อย ไม่อย่างนั้นช้าหรือเร็วฉันก็ต้องบุกฆ่าไปถึงเกาะโยวหลงอยู่ดี ฉันจะฆ่าหมา..............."

เฉินเกอกัดฟัน แต่ยังไม่ทันพูดจบก็หยุดลง

เผชิญหน้ากับคุณปู่ของตัวเอง แม้ว่าเขาจะจับตัวพ่อแม่กับพี่สาวของตัวเองไป แต่เฉินเกอไม่อาจจะที่จะลงมือฆ่าเขาได้

"ไป รีบไปกันเถอะ!"

พวกเขาไม่มีความกล้าที่จะประลองฝีมือกับเฉินเกอเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว อีกอย่างพวกเขาก็รู้ดีว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฉินเกอ หากสู้กันต่อคงต้องตายอยู่ที่นี่

"ฮู่"

มองพวกเขาจากไปอย่างน่าสังเวช เฉินเกอก็ถอนหายใจยาว

ภายใต้สายตาของคนบนเกาะทั้งหมด ทั้งสี่คนช่วยกันพยุงหนีไปทางท่าเรือ ขึ้นเรือแล้วไปจากที่นี่ทันที

"เขาเป็นหลานชายของหัวหน้าเผ่า?"

"ไม่เคยได้ยินเลย ทำไมหัวหน้าเผ่าถึงได้ส่งคนมาจัดการหลานชายตัวเองล่ะ?"

"ใครจะไปรู้ล่ะ เรื่องของหัวหน้าเผ่าไม่เกี่ยวอะไรกับเรา เราก็ไปทำงานของตัวเองกันเถอะ หากไปเกี่ยวข้องด้วย ต้องมีจุดจบที่ไม่ดีอย่างแน่นอน!"

เหล่าบริวารในตระกูลย่อยล้วนจ้องมองไปทางเฉินเกอ แต่มองไปครู่เดียว ก็แยกย้ายกันไป

"เฉินเกอ นายไม่เป็นไรใช่มั้ย? ทันทีที่เรือออกจากเกาะ ไป๋เสี่ยวเฟยก็วิ่งลงมาทันที เฉินเกอ พวกเขาล้วนเป็นคนที่คุณปู่ส่งมา เราตามพวกเขาไปโดยตรงเลยมั้ย ต้องเจอเกาะโยวหลงอย่างแน่นอน!"

"ช่างมันเถอะ" เฉินเกอส่ายหัวอย่างทำอะไรไม่ได้

"จะช่างได้ไงล่ะ เราเสี่ยงอันตรายมาที่ประเทศหนานเยว่จนมาถึงที่นี่ ก็เพราะจาตามหาเกาะโยวหลงไม่ใช่หรอ!" ไป๋เสี่ยวเฟยรีบถามอย่างไม่เข้าใจ