บทที่ 926 ลอบสังหารสำเร็จ

ภายใต้คำถามของทากูยะ เฉินเกอสามารถบอกได้เพียงว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้น

"พวกเขามุ่งหน้ามาที่นายโดยตรงงั้นหรือ" ทากูยะคิดถึงเรื่องนี้ คำพูดของเฉินเกอทำให้เขาประหลาดใจและไม่เคยคาดคิดถึงจุดนี้มาก่อน

"ผมก็แค่คาดเดาเท่านั้น" เฉินเกอส่ายหัว ท้ายที่สุดแล้วตัวเขาก็ไม่ค่อยได้มาที่โวกั๋ว อีกทั้งยังแทบไม่เคยมีความขัดแย้งกับกองกำลังหรือตระกูลใดที่นี่ หากบอกว่ากำลังเล็งมาที่ตัวเอง ก็เพียงเพราะพวกเขาเริ่มลงมือทันทีที่ปรากฏตัวต่อหน้าตนเท่านั้น

"เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อนไป ทั้งสองคนถูกขังอยู่ในตระกูลแล้ว พวกเขาจะถูกสอบปากคำทั้งคืน ฉันแน่ใจว่าฉันจะได้ข่าวจากพวกเขา"

"พ่อหนุ่มเฉินเกอ นายวางใจได้ ต่อให้คนกลุ่มนี้จะพุ่งเป้ามาที่นาย แต่พวกเราตระกูลฟุตาบะก็จะยืนเคียงข้างคุณอย่างแน่วแน่ แม้ว่าในตอนนี้ตระกูลจะตกต่ำ แต่คนที่ฉันทากูยะคิดจะปกป้อง ใครหน้าไหนก็มารังแกไม่ได้ทั้งนั้น!"

ทากูยะบีบกำปั้นของตน และสัญญากับเฉินเกอต่อหน้าทาตายุด้วยเสียงดังลั่น

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณเจ้าบ้านทากูยะล่วงหน้าแล้ว" เฉินเกอยิ้มและประสานมือขอบคุณ คำพูดของทากูยะทำให้ในใจของเขารู้สึกอบอุ่นอย่างมาก

ในเวลาเดียวกันเฉินเกอก็เข้าใจด้วยว่าหลังจากเหตุการณ์ต่อเนื่องนี้ ตนเองนั้นได้เข้าสู่วงในของตระกูลฟุตาบะอย่างสมบูรณ์แล้ว รอให้การแข่งขันกองกำลังพิเศษเริ่มต้นหรือสิ้นสุดลง เขาก็จะเป็นฝ่ายเอ่ยปากบอกสถานการณ์ของเกาะโยวหลงออกมา และในเวลานั้น ทากูยะก็น่าจะไม่ปิดบังอะไรจากตัวเองอีกต่อไป

"นายกับทาตายุไปพักผ่อนก่อนเถอะ ฉันจะดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นบ้าง" หลังจากดื่มชาจนหมดแล้ว ทากูยะก็ลุกขึ้นพูดมาประโยคหนึ่งแล้วเดินออกไป

ในห้อง

เฉินเกอดับบุหรี่และดื่มชาเช่นกัน

"ฉันสัมผัสได้ว่าสองคนนั้นที่แข็งแกร่งมาก แต่ไม่คาดคิดเลยว่านายจะสามารถจัดการกับพวกเขาได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น" ทาตายุสองมือเท้าคาง สีหน้าตั้งตารอเฉินเกอ แม้ว่าจะผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ทักษะของเฉินเกอก็ยังปรากฏขึ้นมาในสมองของเธอ

อีกทั้งความรู้สึกของเธอที่มีต่อเฉินเกอก็ยิ่งร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

"ฉันก็แค่มีฝีมือนิดหน่อย นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว" เฉินเกอแบมือแล้วเอ่ยหัวเราะ เขาไม่ต้องการเปิดเผยความแข็งแกร่งของตนมากเกินไปต่อหน้าทาตายุ แต่ในสถานการณ์ตอนนั้น หากเขาไม่พยายามอย่างเต็มที่ เขาก็ไร้หนทางจะจัดการกับคนทั้งสองได้ในเวลาอันสั้น

และผลที่ตามมาก็คือทั้งคฤหาสน์จะเกิดความโกลาหล หากมีคนจากตระกูลคิมคาวะหรือตระกูลโคชิจับตามองอยู่ข้างนอก พวกเขาก็อาจจะฉวยประโยชน์จากความโกลาหลนี้ ถึงเวลานั้นก็จะเป็นการยากสำหรับตนที่จะกอบกู้สถานการณ์ในขณะนั้นกลับมา

ดังนั้นการแสดงความแข็งแกร่งของตนและจัดการพวกเขาในทันทีจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับเฉินเกอ

"จริงหรือ?" ทาตายุกะพริบตาโตของเธอ

"แน่นอนว่าจริง เธอลองดูเสื้อผ้าที่ฉันใส่ นี่คล้ายพวกเศรษฐีหรือไง?" เฉินเกอยื่นแขนออกและหมุนตัวไปรอบหนึ่ง

"ก็ดูไม่คล้ายจริงๆ นั่นแหละ แต่ว่านายสามารถมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ด้วยความแข็งแกร่งของนาย ฉันคิดว่าแต่นายไปเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัว ปีหนึ่งอย่างน้อยๆ ก็ต้องมีรายได้มากกว่าสิบล้านแล้ว"

ถึงยังไงทาตายุก็เป็นคุณหนูของตระกูลใหญ่ ดังนั้นเธอย่อมรู้โดยธรรมชาติว่าเฉินเกอไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าแบรนด์ดัง เธอเดินไปหาเฉินเกอ จากนั้นก็ยื่นมือออกไปเพื่อปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าของเขา และเอ่ยเสียงเบา

"ฉันไม่ชอบชีวิตที่ถูกผูกมัดมากเกินไป อีกทั้งการเป็นบอดี้การ์ดก็เป็นงานอันตราย วันเวลาชีวิตของฉันตอนนี้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว" ใบหน้าของเฉินเกอยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"อืม ฉันรู้" ใบหน้าของทาตายุเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

เธอคิดว่าเฉินเกอหมายความว่าวันเวลาของเขาที่อยู่กับเธอนั้นไม่เลว

"นี่ก็ดึกแล้ว เธอควรกลับไปพักผ่อน ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้อาจจะได้รับข่าวอะไรจากพวกเขาก็ได้ จะต้องออกไปตรวจสอบสักหน่อย" เฉินเกอไม่คิดจะพูดคุยกับทาตายุต่อ เขากังวลว่ายิ่งพูดมากไปก็มีแต่จะยิ่งเสีย และเอ่ยคำที่ไม่ถูกต้องออกไป