บทที่ 927 นักฆ่าของตระกูลโคชิ

เมื่อมองไปที่หลังของพวกเขา เฉินเกอก็ยืนเหยียดเอวอยู่ที่ประตูและสูดอากาศบริสุทธิ์

ครู่ต่อมา เฉินเกอก็เดินไปที่ห้องของทากูยะ และบังเอิญเห็นลูกน้องคนสนิทคนนั้นที่ประตูพอดี ดังนั้นจึงเอ่ยถามขึ้นว่าทากูยะอยู่ที่ไหน จากนั้นเฉินเกอก็เดินไป

ขณะเดินไปตามทางด้านหลังคฤหาสน์ หลังจากเดินผ่านประตูหินแห่งหนึ่งไป เขาก็เห็นได้ชัดเจนว่าด้านหลังนี้มีสถาปัตยกรรมที่แตกต่างจากด้านหน้า

ด้านหน้าคฤหาสน์มีการจัดวางเป็นอย่างดี มีทุกสิ่งอย่างที่จำเป็นสำหรับชีวิตสมัยใหม่ วิลล่าแต่ละหลังหรูหราอย่างยิ่ง และยังมีสวนดอกไม้ด้วย

แต่หลังจากเดินผ่านประตูหินมา ด้านหลังก็เห็นชัดว่าดูรกร้างอย่างมาก ราวกับว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ในนั้นมานานหลายทศวรรษ มีวัชพืชมากมาย อีกทั้งยังมีบังกะโลทรงต่ำอย่างมากไม่กี่หลังตั้งอยู่ อีกทั้งหญ้าบางต้นก็เติบโตจนสูงกว่าช่วงตัวคน หากไม่สังเกตให้ดีๆ ก็หาไม่เจอ

"คุณเฉินเกอ"

เมื่อเห็นเฉินเกอเข้ามา ก็มีคนสองสามคนรีบเข้ามาต้อนรับเขา

"เจ้าบ้านทากูยะอยู่ข้างในไหม?" เฉินเกอหันมองกลับไปและเอ่ยถาม

"ใช่ เจ้าบ้านอยู่ในนี้มาทั้งคืนเพื่อสอบปากคำนักฆ่าทั้งสองคนด้วยตนเอง คุณเฉินเกอทานข้าวหรือยัง พวกเรากำลังเตรียมจะไปเอาอาหารเช้ามาให้เจ้าบ้านสักหน่อย" ชายตรงหน้าพูดอย่างเร่งรีบ

"เอามานิดหน่อยก็พอ" เฉินเกอพยักหน้า

หลังจากผ่านพวกเขาไป เฉินเกอก็เดินผ่านพื้นที่วัชพืชขนาดใหญ่และไปยังบังกะโลพวกนั้น ขณะยืนอยู่ตรงนี้ เขาก็ได้ยินแต่เสียงตะโกนกรีดร้องออกมา

เจ้าบ้านทากูยะ" เฉินเกอเปิดประตูและเอ่ยขึ้น

"นายมาที่นี่ได้ยังไง?" ทากูยะกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะ ในมือถือบุหรี่ ตรงหน้ามีน้ำชาวาง เมื่อเขาเห็นเฉินเกอก็ลุกขึ้นทันที

"ตื่นแล้ว ก็เลยมาดูสถานการณ์" เฉินเกอนั่งลงบนเก้าอี้และมองดูสถานการณ์ในห้อง

ถึงจะพูดว่าเป็นการสอบปากคำ แต่ที่นี่ก็แทบไม่ต่างอะไรไปจากลานประหาร มีเครื่องมือทรมานอยู่ทุกที่ อีกทั้งคนทั้งสองที่ถูกมัดไว้กับไม้กางเขน ทั้งตัวก็เปียกโชกไปด้วยเลือด

"คุณไม่กลัวว่าพวกเขาจะตายหรือ?" เมื่อเห็นฉากแบบนี้ แม้แต่เฉินเกอก็ทนไม่ได้ที่อยู่บ้าง

"ไม่แน่นอน ฉันขอให้คนในห้องพยาบาลรักษาพวกเขาแล้ว อีกทั้งนี่ก็เป็นแพทย์ประจำตระกูลของเรา เขาอยู่ในที่นี้ด้วย และจะทำการตรวจสอบสัญญาณชีพของพวกเขาทุกครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็ค่อยตัดสินใจว่าจะลงโทษหนักหรือเบา เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะตายโดยไม่พูดอะไรสักคำ"

ทากูยะยิ้มจางๆ จากนั้นก็ชี้ไปที่ชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมสีขาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาและแนะนำให้กับเฉินเกอ

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ เฉินเกอก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไร

เขาเพียงแค่นั่งอยู่ที่นี่อย่างเงียบๆ และมองสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้าเขา หลังจากนั้นไม่นาน ทากูยะก็ส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้เขา

เฉินเกอหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเรื่องที่พวกเขาบอกมาทั้งหมดเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนนี้ แต่ทั้งหมดก็สารภาพเพียงวิธีการเข้ามาในคฤหาสน์ และระยะเวลาที่พวกเขารออยู่ข้างนอกเท่านั้น ไม่มีคำพูดอื่นที่เป็นประโยชน์อีก

"มีแค่นี้เองหรือ?" เฉินเกอถามพร้อมขมวดคิ้ว