บทที่ 937 เกิดเรื่องใหญ่แล้ว

"ทำไมถึงได้เร็วขนาดนั้นกัน?" ข่าวนี้ ทำให้เทนโตะไม่อยากเชื่อ

"ผู้นำกลุ่ม หัวหน้าทีม ผมจะกล้าโกหกพวกคุณได้ยังไง ฉันเห็นความแข็งแกร่งของเฉินเกอกับตาตัวเอง หากผมพูดโกหกสักคำล่ะก็ พวกคุณสามารถฆ่าผมได้เลย!"

เค็นชิโร่รู้สึกกลัวอยู่บ้าง และตบหน้าอกของเขาอย่างรวดเร็วพร้อมให้สัญญาเสียงดัง

"ฉันเชื่อสิ่งที่นายพูด"

แม้ว่าสิ่งที่เค็นชิโร่พูดนั้นยากเกินกว่าที่เขาจะเชื่อ แต่เขาก็รู้ว่าคนของเขาจะไม่โกหกเรื่องพวกนี้เพื่อหลอกตัวเอง และเขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความแข็งแกร่งของเฉินเกอในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ต่อสู้กับเฉินเกอ นี่เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งของเฉินเกอสามารถสร้างความกดดันให้เขาได้เป็นอย่างมาก

"ความแข็งแกร่งของเฉินเกอ มีมากขนาดนั้นได้อย่างไร?" เทนโตะสูดหายใจเข้าลึก ความแข็งแกร่งของเฉินเกอ แทบจะทำลายกรอบความรู้ความเข้าใจของเขา

"เรื่องนี้พักเอาไว้ก่อน กลับกันเถอะ"

แม้ว่าซุทานิ โคชิจะตกตะลึงอย่างมาก แต่เขาก็ไม่แสดงออกมา ท้ายที่สุดแล้วเขาเป็นผู้นำทีมและต้องสงบสติอารมณ์ต่อหน้าคนของเขา

ทั้งสามคนไม่ได้สนใจศพและขับรถกลับไปหาตระกูลโดยตรง

——

สองหรือสามชั่วโมงต่อมา เฉินเกอก็จอดรถของเขาไว้ในสนามแข่งขันที่โวกั๋ว ทันทีที่เขาลงจากรถ ซินแสกุ่ยและไป๋เสี่ยวเฟยก็เข้ามาทักทายเขา

"สวัสดีพี่สะใภ้!" เมื่อเห็นทาตายุลงจากรถ ใบหน้าของไป๋เสี่ยวเฟยก็เผยรอยยิ้มและตะโกนด้วยเสียงต่ำ

"อย่าตะโกนมั่วซั่ว!" เฉินเกอเอื้อมมือออกไปและตบหลังศีรษะของเขา

"อย่าเรียกมั่วซั่วเชียว ฉันไม่เกี่ยวอะไรกับเฉินเกอ!" ทาตายุหน้าแดงเพราะคำพูดของเขา ถึงแม้ว่าเธออยากจะตอบรับ แต่เธอก็รู้ว่านี่จะทำให้เฉินเกอไม่ยินดี ดังนั้นเธอจึงเออออตามคำพูดของเฉินเกอไป

"เธอไปพักผ่อนก่อนเถอะ ฉันมีเรื่องจะพูดกับพวกเขา พวกเราพักอยู่ใกล้กันมาก ถ้าเกิดสถานการณ์อะไรขึ้นก็ไปถึงได้ทันเวลา อีกทั้งฉันคิดว่าพวกเขาคงไม่ควรกล้าเข้ามาหาเรื่องถึงที่นี่หรอก" เฉินเกอมองไปรอบๆ และหันมาเอ่ยกับทาตายุ

"อืม พวกนายคุยกันเถอะ" ทาตายุพยักหน้า

"ไปที่พักผ่อนของพวกนายกันเถอะ" เฉินเกอวางมือบนไหล่ของไป๋เสี่ยวเฟยและซินแสกุ่ย จากนั้นก็เดินไปข้างหน้า

สนามซ้อมในครั้งนี้ดีกว่าก่อนหน้ามาก เห็นได้ว่าเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างเป็นทางการของกองบัญชาการทหารโวกั๋ว ด้านหน้าเป็นลานโล่งกว้างขนาดใหญ่อย่างยิ่ง แม้แต่สนามเด็กเล่นก็มีสัดส่วนเพียงหนึ่งในสามเท่านั้น โดยรอบก็ยังมีพื้นที่อีกหลายแห่งที่แยกออกไป

ด้านหน้าของพื้นที่เปิดโล่ง มีอาคารสูงห้าถึงหกชั้นหลายแถวเรียงกัน แทบทุกห้องสว่างไสว สามารถจินตนาการได้ว่าหน่วยรบพิเศษส่วนใหญ่ที่มาที่นี่เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันน่าจะมาถึงกันแล้ว

"สถานการณ์ช่วงนี้เป็นอย่างไร?" แม้ว่าเฉินเกอจะโทรมาบ่อยครั้ง แต่เขาก็ยังมีเรื่องที่พูดไม่เข้าใจ

"ก็ยังคงเป็นอย่างนั้นๆ พวกเราอยู่ในโรงแรมมาโดยตลอด คนเหล่านั้นมาสอบสวนสองสามวันแล้วกลับไปแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย ตั้งแต่ที่นายกำจัดเฉินอาผิง ทางหนานเยว่ก็ไม่มีใครมาหาเรื่องอีกเลย"

ไป๋เสี่ยวเฟยลดเสียงลงและพูดขึ้น

"คนพวกนั้นสรุปมีตัวตนเป็นยังไงกันแน่ ฉันแอบไปสืบถามอย่างลับๆ แต่ก็ไม่ได้คำตอบ" ซินแสกุ่ยเองก็เอ่ยขึ้น

"ไม่ต้องไปสืบแล้ว พวกเขาเป็นนักฆ่าของตระกูลโคชิ ไปฆ่าทาตายุ" เฉินเกอไม่มีเรื่องปิดบังพวกเขาและบอกสถานการณ์แก่พวกเขาไปโดยตรง