บทที่ 936 ไม่ใช่คู่ต่อสู้

ยิ่งไปกว่านั้น จู่ๆ ชายชราก็แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนหัวเซี่ย ซึ่งสิ่งนี่ทำให้เฉินเกอไม่ได้เตรียมตัวอยู่บ้าง แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเจตนาของเขาคืออะไร แต่ก็รู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายกับตัวเอง

เขาออกมาทางด้านหลังพร้อมกับทาตายุ และแน่นอนว่ามีคนรออยู่ที่นี่แล้ว

ทั้งสองตามชายคนนี้ไป พวกเขาเดินครึ่งวงกลมไปตามภูเขาที่แห้งแล้ง

"คุณเฉินเกอ พวกคุณสามารถขับรถคันนี้ไป ขับไปข้างหน้าสักครู่ก็จะมีถนนทางหลวง คุณสามารถไปจากตระกูลของเราจากที่นั่นได้" คนรับใช้ให้ความเคารพต่อเฉินเกออย่างยิ่ง หลังจากพูดจบ เขาก็มอบกุญแจรถให้เฉินเกอ

"ขอบคุณ" เฉินเกอไม่ได้พูดอะไรมาก

ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามหรือสี่ชั่วโมงเพื่อไปยังสถานที่แข่งขัน ถ้าไปช้าล่ะก็ ก็อาจจะส่งผลกระทบต่อผลคะแนนของทาตายุ

หลังจากขึ้นรถแล้ว เฉินเกอก็เหยียบคันเร่งและขับออกไป

บนรถ ทาตายุไม่สามารถระงับความสงสัยในใจได้ เธอมองไปที่เฉินเกอและถามว่า "มองไม่ออกเลยว่านายกับตระกูลยามาชิตะจะมีความสัมพันธ์แบบนี้อยู่ด้วย"

"บอกเธอตามตรง วันนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นคนของตระกูลยามาชิตะ" เฉินเกอส่ายหัวและยิ้ม จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าชายชราคนนั้นคือใคร และทำไมถึงต้องช่วยเหลือตนเอง อีกทั้งยังเป็นคนหัวเซี่ยด้วย

"เอ๋? พวกนายไม่รู้จักกันหรือ?" ทาตายุสับสนกับคำพูดของเฉินเกอ

"ฉันไม่เคยเจอคนคนนี้มาก่อน" เฉินเกออยากจะสูบบุหรี่สักหน่อย แต่เมื่อคิดว่าทาตายุเคยบอกให้เขาสูบบุหรี่น้อยลง เขาจึงวางกล่องบุหรี่ลง "ผมจะกลับมาดูอีกทีหลังการแข่งขันจบลง"

"แบบนี้นี่เอง ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีคนหัวเซี่ยในตระกูลยามาชิตะ อีกทั้งคุณพ่อก็ยังเคยเจอเขามาก่อน เห็นการพูดจาของเขา น่าจะสนิทสนมกันไม่น้อย และคุณพ่อก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับฉันมาก่อนเลย" ทาตายุยังมีข้อสงสัยอยู่มากมายที่ไม่ได้ความกระจ่าง

"อย่างนั้นรอให้การแข่งขันจบลง แล้วเรากลับมาด้วยกันเถอะ" เฉินเกอพยักหน้า เขาอยากรู้ว่าทำไมชายชราถึงช่วยตนเอง

อีกด้านหนึ่ง

ซุทานิ โคชิหลังจากวางสาย ก็รีบกลับเข้าไปในห้องทันที

แต่ทันทีที่เขาเข้าไปก็ต้องตกตะลึง เฉินเกอและทาตายุซึ่งเมื่อสิบนาทีก่อนยังนั่งอยู่ข้างหน้าเขา มาตอนนี้กลับไม่อยู่แล้ว เหลือแค่เพียงชายชราที่ยังคงนั่งอยู่ที่นั่น

"พวกเขาไปไหนแล้ว?" เมื่อเห็นดังนั้น ซุทานิ โคชิก็ถามดังลั่น

"พวกเขาเพิ่งจากไปเมื่อครู่" ชายชราเงยหน้าขึ้นอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็ดื่มชาในมือแล้วพูดช้าๆ จากนั้นก็ค่อยๆ เอ่ยขึ้นมา

"ไปแล้ว?!" การแสดงออกของ ซุทานิ โคชิเปลี่ยนไปทันที เขาอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น ถ้าไม่ใช่เพราะเขาไม่ต้องการทำให้ตระกูลยามาชิตะขุ่นเคือง ตอนนี้เขาก็คงจะเข้าไปทุบตีชายชราตรงหน้าเขาทันทีแล้ว

"พวกเขาไม่ได้ถูกผูกติดเอาไว้กับตระกูลของเรา เมื่อพวกเขาต้องการจะไปจะให้ฉันห้ามพวกเขาหรือไง?" ชายชรายังคงเอ่ยต่อไปอย่างช้าๆ

"ผม......" ซุทานิ โคชิอยากจะอาละวาด แต่เมื่อคิดดู สิ่งที่อีกฝ่ายพูดก็สมเหตุสมผลมากเช่นกัน หากจะโทษใคร ก็คงต้องโทษที่เมื่อครู่เขาออกไปโทรศัพท์ ทำให้เฉินเกอและทาตายุฉวยโอกาสหลบหนีไปได้

ดังนั้นเขาจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้งแล้วถามอย่างอดทนว่า "อย่างนั้นท่านผู้เฒ่า คุณเห็นหรือไม่ว่าพวกเขาไปทางไหน และไปที่ไหน?"

ซุทานิ โคชิรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง เมื่อครู่เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเขายืนอยู่ในสวนด้านใน ตอนโทรศัพท์ก็ไม่มีใครผ่านไป แต่ห้องเล็กขนาดนี้ ไม่มีห้องอื่นอยู่อีก เป็นไปไม่ได้ที่จะซ่อนตัวอยู่ได้