บทที่ 935 ความโกรธแค้นของตระกูลโคชิ

ซุทานิ โคชิได้ยินคำเหล่านี้ทั้งหมดในหู แต่เขากลับไม่ได้พูดอะไร สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกอย่างคลุมเครือว่าคนที่ช่วยทาตายุในวันนั้นอาจจะเป็นนินจาของตระกูลยามาชิตะจริงๆ

ขณะนั่งอยู่ในบ้าน

ชายชราก็ชงชาให้คนทั้งสาม

เฉินเกอและทาตายุนั่งอยู่ทางด้านซ้าย ขณะที่ซุทานิ โคชินั่งทางด้านขวา ทั้งสามคนมีระยะใกล้กันอย่างยิ่ง เฉินเกอและทาตายุมองดูผ่อนคลายอย่างมาก แต่ซุทานิ โคชิโกรธกลับมีสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

ในระยะใกล้เช่นนี้ หากเขาต้องการฆ่าเฉินเกอก็ง่ายอย่างยิ่ง

แต่ว่ามีคนจากตระกูลยามาชิตะนั่งอยู่ที่นี่ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าลงมือง่ายๆ

"บอกมาเถอะ ตระกูลฟุตาบะกับตระกูลโคชิของพวกเธอมีความแค้นอะไรหัน ถึงได้ต้องมาแก้ปัญหากันถึงที่ของเรา?" ชายชรานั่งไขว่ห้างและดื่มชา

"หัวหน้านักฆ่าสองคนของตระกูลเราหายตัวไป ตอนนี้น่าจะถูกขังอยู่ในตระกูลฟุตาบะ ฉันมาเพื่อขอคำอธิบาย นี่คงไม่มากเกินไปใช่ไหม!" ทันทีที่ชายชราพูดจบ ซุทานิ โคชิก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา

"คุณโคชิ ทำไมนายไม่บอกไปด้วยว่านักฆ่าในตระกูลคุณแอบเข้าไปในคฤหาสน์เพื่อลอบฆ่าฉัน" เฉินเกอตอบด้วยรอยยิ้มจางๆ

"นายมีหลักฐานอะไรที่จะพิสูจน์ว่าพวกเขาต้องการลอบฆ่านาย? เฉินเกอฉันขอเตือนนาย เอนโดและไฮทาซุมิเป็นหัวหน้าทีมของกลุ่มนักฆ่าตระกูลโคชิเรา ถ้านายกล้าทำอะไรกับพวกเขา นายจะต้องแบกรับความโกรธของตระกูลโคชิเรา อาศัยตระกูลฟุตาบะในปัจจุบันไม่สามารถปกป้องนายได้เลย"

"ฉันแนะนำให้นายมอบพวกเขาออกมาแต่โดยดีซะเถอะ หลีกเลี่ยงการรนหาที่ตาย!" ซุทานิ โคชิพูดพร้อมกับกัดฟันแน่น

"ตั้งแต่คุณโคชิพูดมาจนถึงตอนนี้ ผมกลับคิดไปถึงอีกเรื่องหนึ่ง ก่อนหน้านี้ตระกูลนายส่งคนมาลอบสังหารคุณหนูทาตายุ สาเหตุเป็นเพราะอะไรกัน?"

"เท่าที่ฉันรู้มา แม้ว่าตระกูลฟุตาบะและตระกูลโคชิของนายจะมีความบาดหมางกันมาหลายร้อยปีแล้ว แต่ทั้งสองตระกูลก็ไม่ได้ติดต่อกันมาเป็นเวลานานมากแล้ว จู่ๆ พวกนายมาลงมือกับคุณหนูทาตายุ นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย?"

เฉินเกอหรี่ตาลง

"พวกนายคิดว่าฉันเป็นศาลของโวกั๋วไปแล้วใช่ไหม?" ชายชราก็หัวเราะด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง จากนั้นก็ขัดจังหวะคำพูดของทั้งสองฝ่าย

"ท่านผู้เฒ่า อย่างนั้นคุณเรียกพวกเรามาที่นี่ทำไม?" ซุทานิ โคชิคิดไม่ออกอยู่บ้าง เขาไม่รู้ว่าเหตุใดชายชราจึงทำเช่นนี้ ถ้าไม่เข้ามาแทรกแซงเมื่อครู่นี้เขาก็น่าจะฆ่าเฉินเกอได้แล้ว

"ไม่มีเหตุผลอะไร พวกนายทางด้านหนึ่งคือตระกูลฟุตาบะ อีกด้านคือตระกูลโคชิ หากพวกนายขัดแย้งหรือเกิดการบาดเจ็บล้มตายในอาณาเขตของตระกูลยามาชิตะเรา ฉันก็ไร้เหตุผลจะไปอธิบายให้ตระกูลของพวกนายฟังได้" ชายชราส่ายหัวและยิ้ม

"เพียงเพราะเรื่องแค่นี้?" ซุทานิ โคชิพูดไม่ออกอยู่บ้าง "แล้วเมื่อกี้คุณยังถามถึงบุญคุณความแค้นของพวกเราอยู่เลยนี่"

"มันเป็นแค่ความอยากรู้ของฉันเท่านั้น ฉันอยากรู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุความขัดแย้งของพวกนาย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น!" ชายชราโบกมือของเขา

"ท่านผู้เฒ่า นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย นักฆ่าสองคนในตระกูลของเราหายไปเพราะเฉินเกอ ไม่มีการติดต่อใดๆ กลับมาทั้งนั้น เขาจะต้องมอบคนมาโดยไม่ได้รับอันตรายใด!"

ทันทีที่เขาได้ยินเรื่องนี้ ซุทานิ โคชิก็โกรธอยู่บ้างและตะโกนชี้ไปที่หน้าของเฉินเกอ

ในทางกลับกัน เฉินเกอยังคงนิ่งเงียบและมองดูซุทานิ โคชิอย่างเงียบๆ

สิ่งที่นินจาเฒ่าคนนี้เอ่ยขึ้น ดึงดูดความสนใจของเฉินเกอ ถ้าเขาไม่ต้องการให้เกิดความขัดแย้งระหว่างสองตระกูลที่นี่จริง อย่างนั้นเขาก็ควรหยุดมันให้เร็วที่สุดตั้งแต่ตอนที่ตนลงมือฆ่านักฆ่าธรรมดาพวกนั้นถึงจะถูก และคงไม่ต้องรอมาจนถึงตอนนี้