บทที่ 941 รูปภาพ

อาศัยความแข็งแกร่งของเขาก็แทบไม่จำเป็นต้องลังเลอะไร หากเจอคนแล้วก็แค่ฆ่าทันทีเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ข่าวที่เฉินอู่บอกกับเขามีเพียงแค่ว่าเฉินเกออยู่ในโวกั๋วเท่านั้น เขาได้ยินมาถึงตรงนี้ และรู้ว่าเฉินเกอและทหารหน่วยรบพิเศษของหัวเซี่ยมาที่นี่เพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน และเขาก็ไม่กล้าที่จะใช้ชี่แท้เพื่อหาตำแหน่งเฉพาะของเฉินเกอ เขากลัวว่าถ้าตนเองถูกเปิดเผย งานที่เฉินอู่มอบหมายมาให้จะล้มเหลว

ดังนั้นสำหรับเขาแล้ว เขาทำได้แค่มองหาไปรอบๆ บริเวณนี้ทีละนิดๆ เท่านั้น เฉินเตี๋ยนชางให้เวลาเขาเพียงครึ่งเดือน ดังนั้นเขาจึงสามารถอยู่ที่โวกั๋วได้ประมาณหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น

หลังจากหนึ่งสัปดาห์ ไม่ว่าเฉินเกอจะถูกฆ่าหรือไม่ก็ตาม เขาก็ต้องกลับไปยังเกาะโยวหลง หากเฉินเตี๋ยนชางรู้ว่าเขาใช้เวลาที่ออกมาไปกำจัดเฉินเกอ เขาก็จะต้องถูกลงโทษอย่างรุนแรงจากตระกูล

เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องเพียงลมปาก แต่มีข้อเท็จจริงยืนยันมาก่อนหน้า

หากขัดคำสั่งหัวหน้าตระกูล จะต้องถูกโยนเข้าไปในถ้ำพิษงูพันลาย

มันเป็นหลุมกว้างขนาดสามเมตรและลึกกว่าสิบเมตร ในนั้นมีงูพิษหลายร้อยตัวอยู่ หากเป็นคนธรรมดาถูกกัดแค่ครั้งเดียวก็ต้องตาย

บรรดาผู้ฝ่าฝืนคำสั่งจะถูกโยนเข้าไปในนั้นทั้งคืน หากพวกเขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้จนหลังรุ่งสาง พวกเขาก็จะผ่านพ้นการลงโทษไป แต่หากไม่รอดออกมา ก็จะกลายเป็นอาหารของงูพิษ

ตั้งแต่อยู่ในตระกูลมาหลายปีขนาดนี้ เฉินอาหมันไม่เคยเห็นใครออกมาจากถ้ำทั้งเป็นได้ หลังจากเปิดปากถ้ำหลังรุ่งสาง ด้านล่างก็เหลือแต่งูพิษและกระดูกสีขาวเท่านั้น

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฉินอาหมันก็หลั่งเหงื่อเย็นเยียบบนหน้าผากของเขา ในเวลาเดียวกันเขาก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องรีบกลับไปยังตระกูลให้ทัน แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่ง แต่เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของงูพิษเหล่านั้น

ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างเงียบๆ

ในตอนเย็น เมื่อท้องฟ้ามืดลง พวกเฉินเกอทั้งสามคนก็กลับไปยังที่พักของพวกเขา

อีกทั้งทาตายุก็ตามมาเช่นกัน

"คุณหนูทาตายุ คุณอยากกินอะไร ฉันจะไปซื้อมาจากข้างนอกให้พวกนาย" ไป๋เสี่ยวเฟยเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา หลังจากการฝึกฝนมาทั้งวัน เสื้อผ้าของเขาไม่เพียงแต่จะชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าของเขาก็สกปรกด้วย

"ขอบคุณ" ทาตายุยิ้มจางๆ

"มาที่นี่ไม่กลัวคนอื่นเข้าใจผิดหรือ?" เฉินเกอถือถ้วยชามาให้ทาตายุ เขากำลังจะจุดบุหรี่ แต่จากนั้นก็วางมันลง

"แน่นอนว่าไม่กลัว" ทาตายุมองเข้าไปในดวงตาของเฉินเกอด้วยแววแฝงรอยยิ้ม "นายอย่าลืมสิ พวกเราเป็นคู่รักกันในสายตาของโลกภายนอก!"

"นี่มันเกิดขึ้นเมื่อไร?" เมื่อได้ยินดังนั้น แม้แต่ซินแสกุ่ยก็ยังอดสอดรู้สอดเห็นขึ้นมาไม่ได้ เขารู้ว่าเฉินเกอมีแฟนแล้ว อีกทั้งเขาก็พยายามอย่างมากที่จะช่วยชีวิตแฟนสาวออกมา เขาทุ่มเทพยายามไปมากมายอย่างยิ่งจนแม้กระทั่งชีวิตก็แทบจะละทิ้งได้

เป็นไปได้ยังไงที่ผ่านไปเพียงอาทิตย์เดียว จู่ๆ ก็มีแฟนสาวขึ้นมา

"แค่กแค่ก อย่าเข้าใจฉันผิด คุณหนูทาตายุเธอมีปัญหาทางตระกูลและต้องแต่งงานกับตระกูลอื่น เพียงแต่เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นนิดหน่อย ดังนั้นพวกเราก็เลยปลอมตัวเป็นคู่รักชั่วคราวเพื่อจัดการกับตระกูลของพวกเขา อันที่จริงความสัมพันธ์ของพวกเราบริสุทธิ์อย่างยิ่ง!"

เมื่อเห็นว่าซินแสกุ่ยมีท่าทีเข้าใจผิด เฉินเกอจึงรีบอธิบายขึ้นมา เรื่องนี้หากเขาไม่อธิบายให้ชัดเจนทันท่วงที เกรงว่าต่อไปคงอธิบายยากแล้ว

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้" เมื่อเฉินเกอพูดจบ ซินแสกุ่ยก็เข้าใจทันที