บทที่ 942 มาถึงแล้ว

"ไม่ได้คิดร้ายอะไรกับนายหรอก นายเป็นขุนศึกที่มีชื่อเสียงในหัวเซี่ย แน่นอนว่าหน่วยรบของเราย่อมต้องทำความรู้จักนายอย่างถี่ถ้วน อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ความสัมพันธ์ของระหว่างโวกั๋วของเรากับหัวเซี่ยของพวกนายก็เริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้น ฉันคิดว่าแม้เราจะเจอกันในสนามรบ พวกเราก็คงจะไม่สู้กันเอง แต่จะสู้เคียงข้างกัน!"

ทาตายุเห็นสิ่งผิดปกติกับไป๋เสี่ยวเฟยในทันที จากนั้นจึงอธิบายอย่างรวดเร็ว

"เห็นแก่หน้าพี่เฉิน ต่อให้มีวันที่ต้องเผชิญหน้ากัน ฉันก็จะปล่อยเธอไป" ไป๋เสี่ยวเฟยยิ้มจางๆ เขารู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างโวกั๋วกับหัวเซี่ยก็เป็นเพียงผิวเผินเท่านั้น อันที่จริงก็ยังต้องขึ้นอยู่กับว่ามีความขัดแย้งทางผลประโยชน์หรือไม่

ท้ายที่สุดแล้วในยุคปัจจุบันนี้ก็ไม่มีมิตรแท้อะไรอยู่แล้ว มีแต่ผลประโยชน์ที่อยู่อย่างถาวรเท่านั้น จนถึงขั้นพูดได้เลยว่า ขอแค่มีบางอย่างผิดปกติ หัวเซี่ยและโวกั๋วก็จะเข้าสู่สงครามอย่างเปิดเผยและลับๆ

"เรื่องของพวกนายฉันไม่เข้าไปเกี่ยวข้อง แต่หากตัดสินจากสถานการณ์ปัจจุบันนี้เพียงอย่างเดียว พวกเรายังคงต้องสามัคคีกัน" เฉินเกอขัดจังหวะพวกเขา

"ฉันยินดีต้อนรับพวกนายมาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเราอย่างยิ่ง ฉันอยากมีราชาทหารของหัวเซี่ยช่วยเหลือ ขณะที่ต้องรับมือตระกูลคิมคาวะและตระกูลโคชิคงช่วยได้อย่างมาก!" ทาตายุเอ่ยตามคำพูดของเฉินเกอ

หลังอาหารเย็น เฉินเกอส่งก็ส่งทาตายุกลับไปที่หอพักของทหารหน่วยรบพิเศษโวกั๋วแล้วกลับมาที่ห้องพัก

แค่เข้าประตูไป ไป๋เสี่ยวเฟยและซินแสกุ่ยก็กำลังเก็บกวาดของ

"เจ้าหญิงแห่งเผ่าไห่ต้อง กลายมาเป็นราชินีทหารหญิงของโวกั๋วได้ยังไง?" เมื่อเห็นเฉินเกอเข้ามา ไป๋เสี่ยวเฟยก็โยนถุงที่บรรจุของเหลือทิ้งลงในถังขยะและถามอย่างไม่เข้าใจอยู่บ้าง

"เผ่าไห่ต้องเป็นเรื่องที่ผ่านมานานหลายพันปีมาแล้ว หากพวกเขาต้องการอยู่รอด พวกเขาก็จะต้องปรับตัวให้เข้ากับชีวิตสมัยใหม่อย่างสมบูรณ์ การเป็นราชินีทหารหญิงนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก ต่อให้เป็นถึงข้าราชการระดับสูงของโวกั๋วก็ยังไม่แปลกด้วยซ้ำ" ซินแสกุ่ยอธิบายอยู่ด้านข้าง

หลังจากที่ได้รู้จักกับไป๋เสี่ยวเฟยผ่านระยะที่ผ่านมานี้ เขารู้สึกว่าตัวเองแทบจะกลายเป็นสารานุกรมไปแล้ว ยกเว้นเรื่องการทำนายให้เฉินเกอ เวลาส่วนใหญ่ของเขาหมดไปกับการอธิบายปัญหาทุกประเภทให้ไป๋เสี่ยวเฟยฟัง

"เป็นอย่างนั้นจริงๆ หลายพันปีนั้นนานมากพอที่จะเปลี่ยนเผ่าไห่ต้องให้กลายเป็นตระกูลใหม่ได้ แต่ตราบใดที่พวกเขายังมีทางเข้าเกาะโยวหลง แค่นี้ก็พอแล้ว" เฉินเกอพยักหน้า

เขาไม่สนใจตระกูลฟุตาบะเลยสักนิด ไม่ว่าจะเป็นตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในโวกั๋วหรือตระกูลธรรมดาในโวกั๋ว เขาก็ต้องเข้าไปตรวจสอบ

——

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาก็ผ่านไปแล้วสี่ห้าวัน

เหลือเวลาเพียงวันเดียวเท่านั้นสำหรับการแข่งขันหน่วยรบพิเศษ ทหารหน่วยรบพิเศษทั้งหมดล้วนเตรียมพร้อมแล้ว ไป๋เสี่ยวเฟยเองก็ไปยังสถานที่แข่งขัน ส่วนเฉินเกอก็นั่งอยู่ในห้องมาตลอด

หลังจากคืนนั้น เฉินเกอก็ไม่รู้สึกว่ามีผู้ฝึกตนปรากฏอยู่รอบตัวเขาอีก แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะผ่อนคลายความระมัดระวังลงอย่างสมบูรณ์

ในเมื่อซินแสกุ่ยบอกว่าเป็นคนของตระกูลเฉินบนเกาะโยวหลง อย่างนั้นนี่ก็ต้องเป็นความจริง แต่เฉินเกอกลับไม่รู้ว่าเป็นเฉินเตี๋ยนชางส่งมาเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของเขาหรือว่าเป็นเฉินอู่ที่ส่งมาเพื่อจัดการตัวเองกันแน่

"กำลังคิดอะไรอยู่?" ซินแสกุ่ยเดินไปที่หน้าต่าง จากมุมนี้สามารถมองเห็นสนามออกกำลังกายด้านล่างได้ ทหารหน่วยรบพิเศษสิบกว่าคนกำลังฝึกซ้อมสำหรับการแข่งขันในวันพรุ่งนี้ เมื่อเขาเห็นเฉินเกอนั่งพิงอยู่ข้างหน้าต่างและจ้องมองไปที่ท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย ก็เอ่ยปากถามขึ้น

"ฉันกำลังคิดว่าผู้ฝึกฝนของตระกูลเฉินคนนี้กำลังซ่อนอยู่ที่ไหน" เฉินเกอไม่ได้ปิดบังและบอกซินแสกุ่ยว่าเขาคิดอะไรอยู่