บทที่ 956 เฉินอาหมัน

"เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว!" เฉินอาหมันรู้สึกรำคาญ เขาเป็นคนไม่ชอบพูดคุยอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเฉินเกอเป็นฝ่ายตรงข้ามที่เขาต้องการกำจัด พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์

สิ้นเสียง เฉินอาหมันก็หายไปในทันที

ในชั่วพริบตาที่เขาหายไป เฉินเกอก็รู้สึกถึงเจินชี่ที่แข็งแกร่งมากอยู่รายรอบตัว เห็นชัดเจนว่าศักยภาพของบุคคลนี้แข็งแกร่งกว่ามาก เมื่อเทียบกับคนสนิทสองคนนั้นที่เฉินอู่ส่งมาที่เกาะฝูกวาง

ในขณะที่กำลังคิดเช่นนี้ เฉินอาหมันก็พุ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้าเฉินเกอแล้ว

กำปั้นใหญ่โตหอบลมเย็นยะเยือกปรากฏขึ้นตรงหน้า แทนที่เฉินเกอจะเลือกดันทุรังตรงไปข้างหน้า กลับถอยหลังสองก้าวอย่างรวดเร็ว เพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีของเขา

มันไม่ใช่ความหวาดกลัวไม่กล้ารับการโจมตี แต่เฉินเกอต้องการที่จะใช้เพียงหนึ่งถึงสองเพลงยุทธในการประมือครั้งแรก เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของบุคคลนี้

"มีความเร็วมาก!" เมื่อคว้าน้ำเหลว แทนที่เฉินอาหมันจะผิดหวัง แต่ดวงตากลับแดงระเรื่อขึ้น

เนื่องจากความเฉื่อยที่พุ่งไปข้างหน้าสองก้าว หลังจากที่ร่างกายหยุดลง เท้าขวาของเขาได้เหยียบลงไปบนกองหินอย่างแรง เขาอาศัยแรงนี้พุ่งเข้ามาหาเฉินเกออีกครั้ง

เข้ามาอีกหมัด

"พลั่ก!"

ครั้งนี้เฉินเกอไม่ได้หลบ เมื่อกำปั้นของเขากำลังจะกระแทกเข้าที่หน้าอก ก็เหยียดท่อนแขนออกไปด้วยความเร็วที่มากกว่า ฟาดท่อนแขนลงบนข้อมือของเขา

"ผัวะ!"

การเปลี่ยนแปลงของกำลังทำให้เฉินอาหมันสูญเสียความสมดุลอีกครั้ง เขาโงนเงนไปทางด้านข้างของเฉินเกอ ตามมาด้วยเสียงอู้อี้ ก่อนจะล้มลงบนกองหินอย่างแรง

เพราะเขาใช้กำลังมาก ดังนั้นจึงเสียการทรงตัวอย่างรวดเร็วและมากเป็นพิเศษ จนแทบไม่ทันได้รู้ตัว

"ซี้ด!" ศีรษะของเฉินอาหมันกระแทกลงบนก้อนหิน การกระแทกอย่างหนักทำให้เกิดรูโบ๋ขนาดใหญ่บนหน้าผากของเขา ตามมาด้วยความเจ็บปวด เลือดไหลอาบ

เขาลุกขึ้นยืนโงนเงน เลือดไหลอาบแก้มลงมาที่คาง หยดลงบนเสื้อผ้า

เฉินอาหมันจับจ้องไปที่เฉินเกอ สำหรับเขาความเจ็บปวดไม่ใช่เรื่องใหญ่ บาดแผลเล็กๆ ที่มองดูน่ากลัวเช่นนี้ ฟื้นฟูจนหายดีด้วยเจินชี่อย่างรวดเร็ว

สิ่งที่เขารับไม่ได้มากที่สุดก็คือ การที่เขาเสียเปรียบต่อหน้าเฉินเกอด้วยวิธีการที่โง่เขลาที่สุด

ถ้าเป็นเพราะความสามารถไม่เพียงพอ หรือได้รับบาดเจ็บเพราะความประมาทของตัวเองนั้นยังพอให้อภัยได้ แต่ตอนนี้กลับเป็นเพราะตัวเขาเป็นฝ่ายโจมตีเฉินเกอ เฉินเกอไม่ได้ตอบโต้กลับหรือป้องกันตัว แค่ผลักเบาๆ ตัวเองก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว

หลายปีที่ผ่านในวงศ์ตระกูล เขาไม่เคยหดหู่ใจเท่านี้มาก่อน

"ดูเหมือนว่าฝีมือการต่อสู้ของคุณยังไม่ไปถึงไหนนะ ทักษะพื้นฐานที่สุดของไทเก๊กอย่างสี่ตำลึงปาดพันชั่ง ก็ยังสามารถนำมาใช้จัดการคุณได้อย่างง่ายดาย" เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของเขา เฉินเกอก็อดส่ายหน้าหัวเราะไม่ได้

เดิมทียังคิดว่าเขาเป็นยอดฝีมือ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เขาก็ไม่แตกต่างจากลูกน้องของเฉินอู่สองคนก่อนหน้านี้สักเท่าไร

"คุณอย่าลำพองเกินไป เมื่อกี้ผมประมาทไปเท่านั้น!" สีหน้าของเฉินอาหมันแดงก่ำ โชคดีที่ไม่มีใครเห็น ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายไปภายในวงศ์ตระกูล ต้องขายหน้ายับเยิน

แต่หลังจากที่เขาพูดจบ เฉินเกอไม่ได้ตอบ ส่วนตัวเขานั้นก็ปิดปากตัวเอง

เพราะจุดแดงจุดหนึ่ง ได้ย้ายจากร่างกายของเฉินอาหมันไปสู่ร่างกายของเฉินเกอภายในชั่วพริบตา

ขณะที่จุดแดงปรากฏขึ้นบนหน้าอก เฉินเกอก็รวบรวมเจินชี่ เคลื่อนกายไปทางด้านข้างอย่างไม่ต้องคิดอะไร