บทที่ 966 ความเห็นต่าง

ในไม่ช้าพวกเขาก็กลับมายังตระกูลฟุตาบะ

ก่อนที่พวกเขาจะกลับมา ยอดฝีมือที่ชายชราจัดการมาให้พวกนั้นก็ตามมาถึงแล้ว

"เฉินเกอ พวกเขาเป็นใครกัน เมื่อครู่ฉันถามแต่กลับไม่มีใครบอกฉัน บอกแค่ว่าพวกเขามาตามคำสั่ง เป็นผู้ช่วยของนายเหรอ?" ในเวลานี้ทากูยะยืนอยู่ที่ประตูคฤหาสน์ เมื่อเขาเห็นเฉินเกอกลับมา เขาก็พุ่งไปข้างหน้าและชี้ไปที่ผู้คนมากกว่าสิบที่อยู่ทั้งสองด้านของคฤหาสน์

"เข้าไปคุยข้างในกับคุณจะดีกว่า"

"ทุกท่านลำบากแล้ว มีอะไรโปรดพูดมาอย่างเต็มที่!"

เฉินเกอไม่ได้เตรียมที่จะชี้แจงเรื่องคนของตระกูลยามาชิตะให้ชัดเจน แต่กลับหันหน้าและโบกมือให้พวกเขา จากนั้นจึงก็เดินกลับเข้าไปในบ้านพร้อมทากูยะและทาตายุ

ในห้องรับแขก

เมื่อเข้ามาถึง

ทากูยะก็ถามซ้ำขึ้นอีกครั้ง

ตอนนี้สถานการณ์ในตระกูลซับซ้อนอย่างมาก ไม่เพียงแต่ตระกูลคิมคาวะและตระกูลโคชิเท่านั้น แต่แม้แต่คนในตระกูลก็ยังปรารถนาตำแหน่งของเขา ถ้าไม่ระวังก็อาจตกเข้าสู่หายนะอันยากจะหวนคืนได้

"เจ้าบ้านทากูยะไม่ต้องกังวล คนข้างนอกเป็นคนของตระกูลยามาชิตะ พวกเขาได้รับคำสั่งจากท่านผู้เฒ่าท่านนั้นให้มาปกป้องความปลอดภัยของเรา" เฉินเกอเห็นความไม่สบายใจของทากูยะ ฟุตาบะ ดังนั้นเมื่อนั่งลงเขาก็รีบอธิบาย

"ตระกูลยามาชิตะมาช่วยเราได้อย่างไร?" ดวงตาของทากูยะเบิกกว้าง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"จุดนี้เจ้าบ้านโปรดวางใจ ท่านผู้เฒ่าท่านนั้นคุ้นเคยกับพ่อแม่ของผม ดังนั้นเขาจึงเต็มใจให้ความช่วยเหลือ" เฉินเกอพูดด้วยรอยยิ้ม

"แบบนี้นี่เอง..." เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเฉินเกอ ทากูยะก็โล่งใจขึ้นมาได้

"อ้อใช่เฉินเกอ พรุ่งนี้จะมีการประชุมกันในตระกูล อีกทั้งยังบอกว่านายต้องอยู่ด้วย" ทากูยะวางใจลง จากนั้นก็สองหันหน้ามามองที่เฉินเกอและพูดต่อ

"นี่เป็นความคิดของชายชราผมขาวงั้นหรือ?" เฉินเกอหรี่ตาและพูดด้วยรอยยิ้ม

ครั้งที่แล้วที่เฉินเกอมายังตระกูลฟุตาบะ เขาเข้าร่วมในสิ่งที่เรียกว่าการประชุมตระกูลไปแล้วครั้งหนึ่ง อีกทั้งในการประชุมครั้งนั้น คนที่แทบไม่เคยกลับมายังตระกูลล้วนบังคับให้ทากูยะสละตำแหน่ง จุดนี้เฉินเกอจำได้อย่างชัดเจน

"จะพูดอย่างนั้นไม่ได้"

"ตอนนี้ตระกูลไม่เจริญรุ่งเรืองเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เป็นเรื่องที่เข้าใจได้หากพวกเขาต้องการหาเจ้าบ้านคนใหม่ แต่ฉันปล่อยให้พวกเขาบีบเค้นเอาทุกอย่างไปจากตระกูลไม่ได้"

"นายคือแขกผู้มีเกียรติของพวกเรา อีกทั้งฉากหน้าในตอนนี้ก็เป็นแฟนของทาตายุ ดังนั้นไม่ว่าจะมองจากมุมไหน นายล้วนต้องเข้าร่วม" เมื่อพูดเรื่องตระกูล ทากูยะก็ถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้

"ไม่มีปัญหา ผมไปได้" เฉินเกอพยักหน้าตอบรับ เขาไม่มีทางทำให้ทากูยะลำบาก

"ขอบคุณนายมากจริงๆ ระยะนี้เรื่องที่ตระกูลต้องเผชิญ หากไม่ได้นายช่วยเหลือ เกรงว่าเราคงไม่สามารถนั่งอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัยแบบนี้" เมื่อเห็นคำตอบรับของเฉินเกอ ทากูยะก็แสดงรอยยิ้มที่ผ่อนคลายบนใบหน้าของเขาทันทีและมองที่เฉินเกอด้วยความเมตตาอ่อนโยนมากยิ่งขึ้น

"นี่คือหน้าที่ของผม" เฉินเกอโบกมือ สิ่งที่เขามักจะทนไม่ได้ที่สุดก็คือความซาบซึ้งของผู้อื่น ซึ่งมักจะทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

"แต่ยังมีเรื่องหนึ่งที่ฉันไม่เข้าใจ" หลังจากหัวเราะ ทากูยะก็ดูผ่อนคลายลงมากอย่างเห็นได้ชัด

"เรื่องอะไรครับ?" เฉินเกอถาม "ขอแค่ผมรู้ ผมก็จะบอกคุณแน่"

"ยังเป็นปัญหาก่อนหน้านี้ เฉินเกอนายช่วยพวกเราแบบนี้ แทบจะทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย อีกทั้งยังทำให้ตระกูลคิมคาวะและตระกูลโคชิขุ่นเคือง แม้ว่านายจะมีความแข็งแกร่งอย่างมาก แต่นายก็ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัวแบบนี้"