บทที่ 967 ไม่ได้

ขณะพูดไป เฉินเกอและไป๋เสี่ยวเฟยเดินไปที่ห้องรับแขกด้วยกัน

มองเห็นได้ว่า หลังจากที่คนเหล่านี้กลับมา ระบบรักษาความปลอดภัยในคฤหาสน์ก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งยังเห็นแม้แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดเครื่องแบบอื่นๆ ด้วย นี่สามารถมองออกได้ว่าคนเหล่านี้คือคนที่ทากูยะหามาจากด้านนอก เนื่องจากเป็นกังวลว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดในตระกูล

ท้ายที่สุดถึงแม้พวกเขาจะเป็นสมาชิกของตระกูลฟุตาบะ แต่ว่าอันที่จริงคนเหล่านี้ก็แยกออกจากตระกูลไปตั้งนานแล้ว หากพวกเขาตกอยู่ในอันตรายที่นี่ แบบนี้ก็ถือเป็นการหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวเอง

"นี่ไม่ใช่ทาสึเกะ ฟุตาบะหรอกหรือ?" ทันทีที่เข้าไปในประตู เฉินเกอก็เห็นชายหนุ่มคนนั้นยืนอยู่ข้างใน ครั้งที่แล้วหลังจากการประชุม เขาก็คือคนที่ข่มขู่ตัวเองในสวน มาตอนนี้ เฉินเกอจะไม่ทำราวกับว่าเขามองไม่เห็น แต่เตรียมพร้อมที่จะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

"ถือว่านายโชคดี!" ทาสึเกะ ฟุตาบะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฉินเกอเมื่อเร็วๆ นี้ เขาหรี่ตาและพึมพำด้วยเสียงต่ำ

ถ้าไม่มีเฉินเกอมาขวางอยู่ตรงกลาง เป้าหมายของเขาคงจะสำเร็จไปนานแล้ว

ตอนนี้เป็นเพราะเฉินเกออยู่ที่นี่ ถึงได้ทำให้โอกาสของพวกเขาถูกขัดขวางไปครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งในสายตาของอีกฝ่ายหนึ่ง เขาก็ถูกมองว่าเป็นไม่น่าเชื่อถือไปแล้ว ใครใช้ให้เขาให้ข้อมูลที่ผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำอีกกัน

อีกฝ่ายหนึ่งไม่เพียงแต่ไม่ได้ผลประโยชน์ใดๆ เท่านั้น แต่ยังสูญเสียผู้คนจำนวนมากอีกด้วย

"นายรู้ได้ยังไงว่าฉันเพิ่งตกอยู่ในอันตราย?" คนอื่นๆ แม้ไม่ได้ยิน แต่การได้ยินของเฉินเกอนั้นดีกว่าคนทั่วไปมาก เขาเดินตรงไปที่ทาสึเกะ ฟุตาบะ เฉินเกอดึงบุหรี่ออกมาแล้วถามอย่างเรียบๆ

"ล้อเล่นน่ะ ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!" ทาสึเกะ ฟุตาบะตกใจจนเหงื่อๆ ไหลออกเย็นมาทั่วตัว

เขาก้มหน้าลงและหลบตาต่อไป ถ้าหากถูกจับได้ขึ้นมา เขาอาจต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุกแล้ว

"ไม่รู้ดีที่สุด บางครั้งยิ่งรู้เรื่องในโลกนี้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นอันตรายต่อตัวเองมากขึ้นเท่านั้น ไม่รู้ว่าชีวิตน้อยๆ จะจบลงไปเมื่อไหร่" เฉินเกอสูบบุหรี่ ก่อนจะเอื้อมมือออกไปและตบไหล่เขา จากนั้นก็ถามเสียงเรียบว่า "นายก็น่าจะรู้ความจริงข้อนี้ด้วยสินะ?"

"ใช่ๆ " ทาสึเกะ ฟุตาบะกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะออกเสียง

เขารู้เรื่องการหายตัวไปอย่างลึกลับของเอนโดและไฮทาซุมิ อันที่จริงหากจะบอกว่าหายตัวไป เห็นได้ชัดว่าเป็นการพ่ายแพ้ต่อเฉินเกอเสียมากกว่า แถมยังไม่มีโอกาสที่จะส่งข่าวบอกด้วยซ้ำ ความแข็งแกร่งนี้หากคิดจะจัดการเขา ก็คงง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ

"เจ้าบ้านทากูยะ!" หลังจากหยุดทาสึเกะ ฟุตาบะลง เฉินเกอก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว จากนั้นก็เอื้อมมือไปจับมือกับทากูยะ ฟุตาบะและเอ่ยขึ้น

"อืม ดูเหมือนครั้งที่แล้วฉันจะไม่ได้อธิบายให้ทุกคนฟัง มาแนะนำอีกครั้งกันเถอะ"

ทากูยะพยักหน้า จากนั้นก็ชี้ไปที่เฉินเกอและพูดเสียงดัง "นี่คือคุณเฉินเกอจากประเทศหัวเซี่ย เป็นแขกผู้มีเกียรติของตระกูลฟุตาบะเราและแฟนของทาตายุ"

"เจ้าบ้าน จะพูดแบบนั้นไม่ได้ ทาตายุหมั้นกับเคซา คิมคาวะแห่งตระกูลคิมคาวะไปแล้ว ตระกูลของเราเดิมก็กำลังมีปัญหาอยู่ตอนนี้ หากเราผิดสัญญาในเวลานี้ ฉันเกรงว่าเราคงแบกรับไม่ได้! "

"ใช่เจ้าบ้าน เราสามารถยอมรับได้ว่าเฉินเกอเป็นแขกของเรา แต่เรื่องของเขาและทาตายุยังคงต้องคิดให้รอบคอบอีกครั้ง!"

แน่นอนว่าทันทีที่เสียงของทากูยะจบลง เสียงที่ยุ่งเหยิงก็ดังขึ้นมาทันที คนเหล่านี้ไม่เห็นเขาเป็นเจ้าบ้านเลยสักนิด อีกทั้งยังถึงขั้นที่ในนั้นมีบางคนอาศัยผลประโยชน์และอำนาจของตระกูลใช้ไปไม่น้อยมานานแล้ว

"เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องถกเถียงต่อแล้ว ฉันเป็นเจ้าบ้านตระกูลฟุตาบะและเป็นพ่อของทาตายุ ฉันมีสิทธิ์เด็ดขาดที่จะพูด เรื่องนี้ให้จบแค่นี้ ถ้าใครจะพูดถึงเรื่องนี้อีกในอนาคต ก็อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าแล้วกัน!" ทากูยะขมวดคิ้วและเอ่ยเสียงต่ำ

เขาคาดเอาไว้แล้วว่าจะต้องมีเสียงต่อต้านและเตรียมพร้อมมาแล้ว แต่เมื่อได้ยินเสียงเหล่านี้ขึ้นมาจริงๆ ในใจของเขาก็รู้สึกไม่ดีอย่างมาก ยังไงเสียเขาก็เป็นเจ้าบ้าน แม้กระทั่งคำพูดของเขาก็ยังถูกตั้งคำถามไปถึงกระทั่งถูกต่อต้านจากผู้คน อย่างนั้นการมีหรือไม่มีเจ้าบ้านจะมีอะไรแตกต่างกัน