บทที่ 968 ได้คืบเอาศอก

ความโกรธอย่างกะทันหันของทากูยะ ทำให้ทุกคนตะลึงอยู่กับที่ ไม่มีใครกล้าพูด แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้มองเห็นเจ้าบ้านคนนี้อยู่ในสายตา แต่ดูก็ไม่ได้แปลว่าเจ้าบ้านผู้นี้จะไม่มีอำนาจ

ตามกฎหมายของประเทศโวกั๋ว หากตระกูลหนึ่งเกิดมีการละเมิดคำสั่งของเจ้าบ้านในฐานะคนของตระกูล ไม่เพียงแต่ต้องแบกรับกฎของตระกูลเท่านั้น แต่ยังต้องแบกรับความรับผิดชอบทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องด้วย

ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะว่าทากูยะเป็นคนซื่อสัตย์ และเห็นแก่ที่พวกเขาก็เป็นคนตระกูลฟุตาบะเช่นกัน ดังนั้นจึงไม่ได้คิดแค้นอะไร

"ทากูยะ ฉันรู้ว่าทาตายุเป็นลูกสาวของคุณ คุณอยากให้เธอได้ดี แต่ว่าคุณก็เป็นเจ้าบ้านเช่นกัน ย่อมต้องคิดพิจารณาให้กับตระกูลของเราด้วยสิ!"

"พวกเราต้องการความช่วยเหลือจากตระกูลคิมคาวะ หากตอนนี้เรากลับใจ ตระกูลคิมคาวะไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยพวกเรา แต่ยังอาจถึงขั้นหันกลับมาเล่นงานเรา ตอนนี้ตระกูลฟุตาบะของเราไม่สามารถแบกรับผลที่ตามมาได้ไหว!"

เมื่อเห็นทากูยะโกรธ มาซาฮารุ ฟุตาบะเองก็เริ่มเกลี้ยกล่อมเขา ตัวเขานั้นทุกอย่างล้วนเกิดจากการพิจารณาเพื่อตระกูลทั้งสิ้น ดังนั้นถึงได้ถามคำถามเมื่อครู่นี้ไป เฉินเกอไม่มีเบื้องหลังที่สามารถช่วยตระกูลของพวกเขาได้

"ถ้าเฉินเกอสามารถขอความช่วยเหลือจากตระกูลใดๆ ได้ ฉันคิดว่าไม่แน่บางทีอันตรายของตระกูลเราก็อาจจะผ่านพ้นไปก็ได้ เพียงแต่ความบาดหมางของตระกูลโคชิ บวกกับเขาไปทำให้ตระกูลคิมคาวะขุ่นเคือง ฉันเกรงว่าตระกูลเล็กๆ ไม่สามารถช่วยพวกเราได้"

"ถ้าไม่อย่างนั้นก็เอาอย่างนี้เถอะ หากนายสามารถขอความช่วยเหลือจากตระกูลยามาชิตะได้ เรื่องของนายกับทาตายุ พวกเราก็จะไม่ยุ่งแล้ว!"

ในเวลานี้ ทาสึเกะ ฟุตาบะที่เอาแต่นิ่งเงียบมาตลอดจู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้นและมองที่เฉินเกออย่างเยาะเย้ย

"ล้อเล่นอะไรกัน ตระกูลยามาชิตะแต่ไหนแต่ไรไม่เคยติดต่อกับตระกูลชาวโวกั๋วของเราเลย เขาเป็นแค่เฉินเกอ อีกทั้งยังเป็นคนหัวเซี่ย จะไปคุยกับคนของตระกูลยามาชิตะได้อย่างไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะให้พวกเขาช่วย"

"ใช่ ฉันว่าอย่ามัวมาทำให้พวกเราเสียเวลาเลยดีกว่า!"

คนอื่นๆ เองก็เห็นด้วย อย่าว่าถึงเฉินเกอ แม้กระทั่งพวกเขาเองก็ไม่มีปัญญาไปคุยกับคนในตระกูลยามาชิตะได้

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

คิดไม่ถึงว่า จู่ๆ ทากูยะก็หัวเราะออกมาดังลั่น

"ตอนที่พวกนายเข้ามา เห็นคนเหล่านั้นที่ยืนอยู่ตรงประตูคฤหาสน์หรือไม่?" เฉินเกอสองมือไพล่หลัง จัใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มจางๆ

"เห็นแล้วยังไง ไม่เห็นแล้วยังไง นายคงไม่ได้จะกำลังบอกฉันว่าคนเหล่านั้นเป็นคนที่ตระกูลยามาชิตะส่งมาเพื่อปกป้องนายหรอกนะ?"

ทาสึเกะ ฟุตาบะเยาะเย้ย เขารู้ว่าเฉินเกอไม่มีทางที่จะไปมีความสัมพันธ์กับตระกูลยามาชิตะ ดังนั้นที่เขาพูดไปแบบนั้น ก็แค่เพื่อทำให้เฉินเกอเป็นตัวตลกต่อหน้าคนในตระกูลเหล่านี้ก็เท่านั้นเอง

"ฉลาดไม่เลวนี่" เฉินเกอเลิกคิ้ว

"เฉินเกอ นายนี่มันช่างขี้โม้จริงๆ ตระกูลยามาชิตะไม่เคยติดต่อกับใครในตระกูลใดๆ ในโวกั๋ว นี่ไม่ใช่ความลับอะไรของโวกั๋วแล้ว ตอนนี้นายบอกว่าคนนับสิบที่ประตูเป็นคนของตระกูลยามาชิตะ นี่ถือเป็นเรื่องตลกที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมาในหลายปีนี้แล้ว"

ทาสึเกะ ฟุตาบะจ้องที่เฉินเกอ นิ้วเท้าเขย่งไปมาอย่างต่อเนื่อง

"เสี่ยวเฟย ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ" เฉินเกอไม่ต้องการอธิบายอะไรกับทาสึเกะ ฟุตาบะ ดังนั้นเขาจึงหันไปหาไป๋เสี่ยวเฟยที่อยู่ข้างหลังเขาและเอ่ยขึ้น

"อืม" แม้ว่าไป๋เสี่ยวเฟยจะไม่รู้เรื่อง แต่เขาก็ฟังเฉินเกอและเดินออกไปข้างนอก

"น่าตลกจริงๆ นายถึงกับกล้าพูดว่าพวกเขามาจากตระกูลยามาชิตะ ที่ ฉันล่ะอยากเห็นตัวตนของพวกเขานัก" ทาสึเกะ ฟุตาบะยังคงเยาะเย้ย "แต่ว่าเฉินเกอ ถ้าพวกเขาไม่ได้มาจากตระกูลยามาชิตะ ยามาชิตะ นายก็ช่วยมุดเป้ากางเกงฉันแล้วไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ"

"แน่นอน"