บทที่ 969 เห็นด้วยตาตัวเอง

"ใช่ ไม่กล้าทำตามแม้กระทั่งคำพูดของตัวเอง หากพูดออกไป ก็ถือเป็นเรื่องอับอายขายหน้าของตระกูลเรา!"

"เร็วเข้าเถอะ อย่ามัวให้พวกเรารออยู่ที่นี่ กล้าพูดไม่กล้าทำ เป็นผู้ชายรึเปล่า!"

คนอื่นๆ เองก็หันไปเข้าข้างเฉินเกอเช่นกัน ในเวลาไม่ถึงสองนาที พวกเขาได้ลืมสิ่งที่พวกเขาเพิ่งพูดก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

อย่างไรก็ตาม เฉินเกอไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับคนเหล่านี้ ขอแค่สามารถช่วยทากูยะและทาตายุได้ก็พอแล้ว คนเหล่านี้ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเอง

"ดี!"

เมื่อถูกคนจำนวนมากกดดัน ทาสึเกะ ฟุตาบะก็รู้ว่าวันนี้เขาไม่สามารถพูดอะไรได้แล้ว

เขากัดฟัน ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ จากนั้นก็ค่อยๆ คุกเข่าลงกับพื้นและคลานไปหาเฉินเกอช้าๆ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอยู่ตลอดเวลา เขารู้ว่าวันนี้เมื่อตนลอดใต้เป้ากางเกงของเฉินเกอไป เขาก็จะไม่มีวันได้เชิดหน้ามองใครในตระกูลอีกต่อไป

เฉินเกอเองก็ไว้หน้าเขาอย่างยิ่งเช่นกัน เขายกขาขึ้นแล้วเหยียบไปบนโต๊ะ

ภายใต้การจ้องมองของฝูงชน ทาสึเกะ ฟุตาบะมุดลอดใต้เป้าของเฉินเกอไป เมื่อเขาลุกขึ้นมา ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว จากนั้นก็จ้องมองที่เฉินเกอด้วยสายตาโหดเหี้ยม หน้าตาของเขาล้วนหมดสิ้นไปแล้วนับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

เขาสาบานอยู่ในใจว่า ไม่ว่าจะใช้วิธีใด เขาก็ต้องทำให้เฉินเกอตายด้วยเงื้อมมือของตนเองให้ได้

"นายพอใจหรือยัง?" ทาสึเกะ ฟุตาบะจ้องเฉินเกอและกัดฟันพูด

"อะไรคือฉันพอใจหรือยัง นี่ไม่ใช่การพนันระหว่างฉันกับนายหรือไง?" เฉินเกอขมวดคิ้ว "เพียงแต่มันยังขาดอยู่นิดหน่อย"

"ขาดอะไร?" ?" ทาสึเกะ ฟุตาบะเอ่ยถาม

"ไสหัวออกไปจากที่นี่" เฉินเกอกล่าวต่อ "นี่คือสิ่งที่นายพูดเอง นายคงไม่ได้จะเบี้ยวหรอกนะ?"

"ถือว่านายเหี้ยมพอ"

"เฉินเกอนายจำฉันเอาไว้ให้ดี แค้นวันนี้ฉันจะต้องเอาคืนแน่ ทางที่ดีนายจงระวังตัวให้ดีเถอะ!" ทาสึเกะ ฟุตาบะเหลือบมองเฉินเกอ หลังจากเอ่ยขู่ เขาก็ไสหัวออกไปข้างนอก

อย่างไรก็ตามไม่มีใครสนใจเขาเลย สายตาของทุกคนในห้องนั่งเล่นมุ่งไปที่ตัวเฉินเกอ สิ่งที่พวกเขากำลังคิดในตอนนี้คือจะใช้ความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเกอและตระกูลยามาชิตะยังไงให้เกิดประโยชน์ แล้วรับผลประโยชน์จากตระกูลยามาชิตะสักหน่อย

"พวกคุณกลับไปเถอะ ลำบากแล้ว" เฉินเกอโบกมือให้คนในตระกูลยามาชิตะพวกนั้นและเอ่ยกระซิบ

"ลำบากอะไรกัน หากมีเรื่องอะไร คุณเฉินเกอแค่พูดมาก็พอ พวกเราจะทำจัดการให้คุณเอง!" ชายคนนั้นโบกมือและพูดอย่างสุภาพอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนก็ประเมินอยู่ในใจอีกครั้ง เฉินเกอคนนี้ไม่เพียงแต่รู้จักตระกูลยามาชิตะเท่านั้น เกรงว่าคงมีความสัมพันธ์ที่ดีไม่เลว ไม่อย่างนั้นคนเหล่านี้คงไม่เคารพเขามากขนาดนี้

เมื่อพวกเขาจากไป เอวของทากูยะก็เหยียดตรง

"ตอนนี้มีใครยังต่อต้านเฉินเกอและทาตายุอีก?" ทากูยะมองไปที่ผู้คน นับตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นในตระกูล นี่เป็นครั้งแรกในห้าปีที่ตนรู้สึกว่าตนเหมือนเป็นเจ้าบ้านตระกูลนี้ ถึงแม้ทุกอย่างจะเป็นเพราะเฉินเกออยู่ที่นี่ก็ตาม

ไม่มีใครพูดอะไรอีก

อย่างไรก็ตาม มาซาฮารุ ฟุตาบะกลับกระแอมขึ้นมาสองครั้งและเปิดปากพูดขึ้น "ดูเหมือนว่า เฉินเกอจะสามารถช่วยตระกูลของเราได้จริงๆ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องให้ทาตายุแต่งงานกับเคซา คิมคาวะแล้ว ในเมื่อพวกเขาตกลงปลงใจกัน นี่ก็ถือเป็นเรื่องที่ดีเรื่องหนึ่ง"