ตอนที่ 278
บทที่ 278 ตกเลือดแล้ว
October 22, 2026
ทันทีที่ลู่อี้กลับมายังหมู่บ้าน ก็สวนทางกับรถม้าที่บ้าน ทว่าผู้ที่บังคับรถม้าไม่ใช่คนของบ้านตน แต่เป็นลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้าน
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?” ลู่อี้ถามคนในหมู่บ้าน
“มู่ซือเจียวตกเลือดอย่างหนักน่ะ หัวหน้าหมู่บ้านก็เลยยืมรถม้าบ้านท่าน ส่งนางไปรักษาในเมือง”
“ท่านหมอจูเล่า?”
“หมู่นี้ท่านหมอจูไม่อยู่ที่หมู่บ้าน พวกเราไม่รู้ว่าจะไปหาเขาจากที่ใด”
ลู่อี้แลกเปลี่ยนคำพูดตามมารยาทสองสามคำกับคนผู้นั้น จากนั้นจึงกลับไปที่บ้าน เมื่อผ่านประตูบ้านแม่เฒ่าเจียง ก็เห็นว่าบรรยากาศกำลังครึกครื้น แม่เฒ่าเจียงยังคงพูดคุยหัวเราะกับแขกเหรื่อ ดูไม่กังวลแม้แต่น้อย เขาอดรู้สึกรังเกียจขึ้นมาไม่ได้
“ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้ว” ลู่จื่ออวิ๋นถลกกระโปรงตัวเล็ก ๆ ขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปหาลู่อี้
ลู่อี้รับนางอย่างรวดเร็ว “เหตุใดจึงวิ่งเร็วเช่นนี้?”
“ข้าคิดถึงท่านแล้ว” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยเสียงหวานเจื้อยแจ้ว “ท่านพ่อ วันนี้ข้าวาดรูปกับท่านพี่ ท่านรีบมาดูเร็วเข้าว่าข้าวาดเป็นอย่างไร”
ลู่อี้เคยเห็นลู่ฉาวอวี่ร่างภาพมานานแล้ว เขารู้สึกสนใจวิธีวาดภาพแบบใหม่นี้เป็นอย่างมาก หลังจากดูรูปวาดของลู่จื่ออวิ๋น จึงเอ่ยชมนางสองสามคำ
เขาเปลี่ยนไปถามหามู่ซืออวี่
“ท่านแม่ของเจ้าเล่า?”
“ป้าเหยามีเรื่องจะปรึกษา ท่านแม่ไปบ้านนางแล้วเจ้าค่ะ”
หลังจากนั้นไม่นาน มู่ซืออวี่ก็กลับมา
ลู่อี้เห็นนางใส่เสื้อผ้าเนื้อบางจึงเดินเข้าไปหานางแล้วเอ่ยว่า “เหตุใดจึงใส่น้อยชิ้นนัก?”
“เมื่อครู่นี้ข้าทำงานอยู่ ไม่รู้สึกหนาว ตอนนี้รู้สึกเย็น ๆ ขึ้นมาแล้ว” มู่ซืออวี่กล่าว “ไก่หลายตัวที่บ้านป้าเหยาตาย ราวกับถูกอะไรบางอย่างกัดตาย น่ากลัวเหลือเกิน”
“ต้าจู้ไม่อยู่บ้านหรือ? เขาไม่ได้เฝ้าหรือ?”
“เฝ้า แต่ว่าเขาผล็อยหลับไปกลางดึก ตื่นขึ้นมาก็ตายเพิ่มอีกสองตัวแล้ว”
“อีกเดี๋ยวข้าจะไปดูแล้ววางกับดักให้พวกเขา ดูซิว่าที่แท้มันเป็นตัวภัยพิบัติอะไรกันแน่”
“สามีข้าเก่งกาจที่สุดแล้ว” มู่ซืออวี่กอดแขนเขาแล้วทำตัวราวกับเด็ก ๆ
ลู่อี้ยิ้มบาง ๆ แล้วลูบแก้มของนางเบา ๆ “เจ้านี่นะ ทำให้ข้าวางใจไม่ได้เลย”
วันต่อมา ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านก็พามู่ซือเจียวกลับมา
ตอนนำรถม้ามาคืน ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจหลายเฮือกแล้วเล่าว่า
“ท่านหมอบอกว่านางไม่ดูแลร่างกายหลังคลอดให้ดี บัดนี้นางยังมาตกเลือดอีก เกรงว่าภายหน้าคงตั้งครรภ์อีกได้ยากแล้ว”
“ทำได้เพียงตำหนิตนเองแล้ว” มู่ซืออวี่กล่าวต่อไปว่า “หากรู้ว่าจะมีวันนี้ นางคงไม่ทำตัวแบบนี้หรอก”
ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านไม่เคยเล่าเรียนมาก่อน ย่อมฟังคำพูดสุภาพเช่นนี้ไม่เข้าใจ เพียงแต่คิดว่าลู่อี้ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก สตรีที่ไม่รู้หนังสือแม้เพียงคำเดียวได้แต่งกับเขากลายมาเป็นผู้มีอารยะแล้ว
“วันนี้ท่านก็จะออกไปอีกหรือ?” มู่ซืออวี่เห็นลู่อี้กำลังจะออกไปข้างนอก
“ข้าจะไปดูที่บ้านท่านป้าเหยาเสียหน่อย เมื่อวานนี้ข้าวางกับดักไว้ที่บ้านพวกเขา ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรแล้ว”
“ข้าไปด้วย”
ทั้งสองคนเพิ่งออกมาจากประตู ลู่เหม่ยฉินก็เดินมาที่บ้านพวกเขาพอดี
“พี่อี้ พี่สะใภ้ ข้ากำลังจะไปหาพวกท่านอยู่พอดี!”
“หรือว่าจะมีบางอย่างติดกับดักแล้ว?” มู่ซืออวี่เอ่ยถาม
“ใช่แล้ว เป็นเพียงพอนตัวใหญ่ตัวหนึ่ง ท่านแม่ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงให้ข้ามาหาพวกท่าน”
“สัตว์เช่นเพียงพอนกินไม่ได้” มู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว “เรื่องนี้ยากจริง ๆ ด้วย”
คนสมัยก่อนเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ นับถือเพียงพอนเป็นเซียน หากไม่เคารพมันจะทำให้มีโรคภัยไข้เจ็บ ตอนนี้กลับมีเพียงพอนปรากฏตัวในกับดัก ไม่แปลกที่เหยาซื่อจะกังวล
“ลู่อี้ แม่ฉาวอวี่ ในที่สุดพวกเจ้าก็มาแล้ว” เหยาซื่อเห็นทั้งสองคนก็เอ่ยขึ้นอย่างเร่งรีบ “ตอนนี้จะทำอย่างไรดี? สิ่งที่ติดอยู่ในกับดักพวกเราลบหลู่ไม่ได้ อีกทั้งตอนนี้มันยังบาดเจ็บอีก ครอบครัวของเราคงไม่โดนอะไรใช่หรือไม่?”