บทที่ 279 ถูกตามแก้แค้นแล้ว

ลู่อี้เข้ามาช่วยพยุงเหยาซื่อลุกขึ้น

ถึงแม้จะบอกว่าพยุงลุกขึ้น ทว่าความจริงแล้วแทบจะหิ้วนางขึ้นมา

เหยาซื่อร่างกายอ่อนยวบไปทั้งตัว สีหน้านางซีดเผือดราวกับกระดาษขาว ทั้งตัวตกอยู่ในภาวะหวาดกลัวจนถึงที่สุด

“ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ พูด เกิดอะไรขึ้นขอรับ?” เสียงของลู่อี้ราวกับมีพลังปัดเป่าความกังวล

“ต้าจู้… ต้าจู้พูดจาไม่รู้เรื่องแล้ว” เหยาซื่อร้องไห้ออกมา “จะทำอย่างไรดี? เซียนเพียงพอนคงโกรธแล้วเป็นแน่ จะต้องกลับมาแก้แค้นครอบครัวเราเป็นแน่”

“เมื่อครู่นี้ยังอยู่ดี ๆ เลยไม่ใช่หรือ?” มู่ซืออวี่เอ่ยถาม

“ใช่ เมื่อครู่นี้ยังดี ๆ อยู่เลย ทว่าจู่ ๆ เขาก็เริ่มพูดจาเพ้อเจ้อ ทั้งยังเกือบจะทุบตีโม่หลาน ต้าจู้ทำร้ายโม่หลานราวกับเป็นสิ่งของ แต่ไหนแต่ไรมาแม้แต่คำพูดคำจาที่หนักหนาก็ไม่เคยเอ่ยปาก เมื่อครู่ถึงกับเกือบจะตีนาง ยังจะบอกว่าไม่บ้าอีกหรือ?”

“ข้าจะไปดูหน่อย” ลู่อี้หันกลับไปเอ่ยกับมู่ซืออวี่ “เจ้าให้คนไปหาดูว่าท่านหมอจูอยู่ที่ใด สถานการณ์เช่นนี้พวกเราต้องให้เขาช่วย”

จือเชียนและเซี่ยคุนเดินออกมาตาม ๆ กัน

เซี่ยคุนเอ่ยว่า “จือเชียนกับข้าจะเข้าเมืองไปตามท่านหมอจูมา เพื่อความปลอดภัย พวกเราแยกกันไปคนละทาง เช่นนี้จะรับรองความปลอดภัยได้กว่า”

ถงซื่อเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง “เขาออกไปรักษาคนไข้ที่หมู่บ้านฉือโถว ที่นั่นมีคนไข้คนหนึ่งมีเรื่องรบกวน ก็เลยต้องอยู่ฝังเข็มที่นั่นเจ็ดวัน”

“เช่นนั้นข้าจะไปรับท่านหมอจูที่หมู่บ้านฉือโถว” เซี่ยคุนกล่าว

“ยังต้องไปเชิญหมอเพิ่มหรือไม่?” จือเชียนถาม

“เชิญ ท่านหมอจูบางครั้งอาจจะขึ้นภูเขาไปเก็บสมุนไพร ไม่มีผู้ใดรับประกันได้ว่าตอนนี้เขาจะอยู่ที่หมู่บ้านฉือโถว เชิญหมอคนอื่นมาเผื่อไว้ดีกว่า”

เมื่อจัดสรรงานเรียบร้อยแล้ว ทุกคนล้วนวุ่นอยู่กับหน้าที่ของตัวเอง

เมื่อครู่นี้ลานบ้านยังเต็มไปด้วยผู้คน ยามนี้เหลือเพียงสมาชิกครอบครัวหูซื่อและอันอวี้

อาหารบนโต๊ะกำลังร้อนกรุ่น ทว่ากลับไม่มีใครได้ลิ้มรสอันโอชะของมัน

อันอวี้เอ่ยขึ้นมาเบา ๆ “ท่านลุงเขย ท่านป้า อันหนิง อันจิ้ง พวกท่านพาอวิ๋นเอ๋อร์ทานข้าวก่อนเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะไปดูที่บ้านท่านป้าเหยาเช่นกัน”

หูซื่อส่ายหน้า “ตอนนี้ยังจะกินลงได้อย่างไร? ข้าก็อยากไปดูสถานการณ์ที่บ้านพี่เหยาเช่นกัน”

“เช่นนั้นพวกเราก็จะไปดู” หวงอันหนิงเอ่ยขึ้น “ป้าเหยาดีกับครอบครัวของเราเพียงนั้น ข้าก็เป็นห่วงคนในครอบครัวพวกเขามากเช่นกัน”

คนมากมายกำลังรายล้อมบ้านเหยาซื่อ

ในลานบ้าน ลู่จงเอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจด้วยดวงตาแดงก่ำ “พวกเราขึ้นเขาไปขอสักการะท่านเซียนเพียงพอนเถอะ! จะให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้!”

ต้าจู้ถูกมัดไว้เรียบร้อยแล้ว พร้อมกับมีผ้ายัดอยู่ในปากของเขา

เขายังคงดิ้นทุรนทุรายไม่หยุด สีหน้าดุร้าย ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ลู่อี้ใช้สันมือฟาดลงไปหนึ่งที ในที่สุดต้าจู้ก็สงบลง หมดสติไปทันใด

“ต้าจู้…”

“สามี”

“ท่านพี่…”

คนหลายคนเข้ามารุมล้อม

ลู่จงพยุงต้าจู้ขึ้นมา พลางขึ้นเสียงด้วยความโกรธ “ลู่อี้! นี่เจ้าจะทำอะไร?”

“ให้เขาเงียบลงไปสักพักก่อน เขาจะได้ไม่เจ็บปวดถึงเพียงนั้น” ลู่อี้กล่าว “คนของข้ากำลังไปเชิญท่านหมอ รอท่านหมอมาก็จะได้รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา”

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ในลานบ้านเอ่ยขึ้นว่า “ยังจะเป็นอะไรได้อีก? ต้องเป็นเพราะพวกเจ้าไปล่วงเกินท่านเซียนเพียงพอนเป็นแน่ ถูกเอาคืนแล้วน่ะสิ”

“ใช่แล้ว ๆ จะลบหลู่ท่านเซียนเพียงพอนไม่ได้!”

“พวกเจ้าช่างกล้านัก กล้าไปล่วงเกินท่านเซียนเพียงพอนได้อย่างไรกัน”