บทที่ 346 สมุดบัญชีมีปัญหา

เหวินอี้แสดงสมุดบัญชีในมือให้นางดู

“นี่คือสมุดบัญชีของเดือนที่แล้ว”

มู่ซืออวี่ดูอย่างละเอียด

“บรรทัดนี้…” ปลายนิ้วของมู่ซืออวี่ลากผ่านรายการบัญชี “หวงฮวาหลี*[1]”

มองแวบแรกดูเหมือนไม่มีปัญหา ร้านของนางนำเข้าไม้เป็นปกติ หวงฮวาหลีเป็นหนึ่งในไม้ที่ใช้บ่อยที่สุด จะเติมบ่อยในคลังก็ไม่แปลก ทุกครั้งที่ซื้อสินค้าจะมีการจดไว้ว่าไม้ใดใช้ทำอะไรไว้อย่างชัดเจน ทว่าจำนวนของหวงฮวาหลีชุดนี้ถูกเขียนไว้ แต่ไม่ได้ระบุว่าใช้ที่ไหน

ถ้าเป็นเพียงจำนวนนี้เท่านั้นก็ไม่เป็นอะไร บางทีคนงานอาจรีบร้อนจึงลืมจดไว้ในบัญชี

เรื่องนี้จะฟังดูสมเหตุสมผลถ้าไม่หลายครั้งติดต่อกัน อีกอย่าง คนที่เก็บของเข้าคลังก็คนเดียวกันด้วย

“และตรงนี้…” เหวินอี้ชี้ไปที่รายการอื่น “เผื่อลูกค้าจะต่อรองราคา ร้านเราก็เลยเปิดเผยราคาต่ำสุดให้กับคนงานทุกคน ทุกครั้งที่เก๋อหู่เป็นคนขาย เราจะได้ราคาที่เป็นราคาต่ำสุดที่ตั้งไว้เสมอ”

มู่ซืออวี่ครุ่นคิด “ข้าจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยบอกไว้แล้วว่าคนขายก็ขายไป คนเก็บเงินก็อยู่ส่วนเก็บเงิน ถ้ามีปัญหาก็หมายความว่า…”

มีการสมรู้ร่วมคิด

อาจจะไม่ใช่แค่สองคนนี้ด้วย

“ข้าพอจะเข้าใจสถานการณ์แล้ว พรุ่งนี้ข้าจะคุยกับซูอวี้ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร วันนี้เจ้าทำงานหนักมามากแล้ว เจ้าควรพักผ่อนก่อน” มู่ซืออวี่พูดกับเหวินอี้

เหวินอี้เก็บสมุดบัญชี “ข้าเป็นคนรับผิดชอบบัญชีนี้ ข้าไม่คิดว่าจะใช้เวลานานถึงเพียงนี้กว่าจะพบปัญหา”

“เจ้าช่างน่าสนใจจริง ๆ ข้าพาเจ้ามาที่นี่เพราะพรสวรรค์ด้านการออกแบบของเจ้า ข้าเห็นว่าที่นี่เป็นบ้านเกิดของเจ้าด้วย เจ้าจะมีหน้าที่ดูแลบัญชีของเมืองฮู่เป่ย ไม่ใช่ที่นี่ด้วยซ้ำ ข้าขอบคุณเจ้ามาก เจ้าอุตส่าห์ช่วยข้าตรวจสอบบัญชี หลังจากเหตุการณ์นี้ ข้าจะให้เงินพิเศษแก่เจ้า”

เช้าวันรุ่งขึ้น มู่ซืออวี่ไปพบเจิ้งซูอวี้พร้อมสมุดบัญชี “วันนี้เราออกไปกินอาหารเช้าข้างนอกกันเถิด”

เจิ้งซูอวี้หาว “ท่านไม่รู้หรือว่าช่วงนี้ข้าไม่กินอาหารเช้า เหตุใดท่านต้องฉุดข้าไปด้วย?”

นางเหนื่อยเกินกว่าจะทำอะไรแล้ว ช่วงนี้ยุ่งกับการจัดเตรียมงานจัดแสดงสินค้า เหนื่อยเสียจนไม่อยากลุกขึ้นเมื่อนอนลง แทนที่จะไปกินอาหารเช้า เอาเวลามานอนต่อจะดีกว่า

“มีเรื่องจะคุยด้วยจริง ๆ” มู่ซืออวี่ฉุดเจิ้งซูอวี้ขึ้นมา “ไปกันเถิด”

เวลานี้เพิ่งรุ่งสาง จึงมีคนเดินถนนไม่มากนัก แต่พ่อค้าหาบเร่ที่ขายอาหารเช้าพร้อมแล้ว เขาทักทายแขกที่เดินผ่านไปมาด้วยเสียงอันดัง

ตอนแรกเจิ้งซูอวี้ยังไม่ค่อยตื่น แต่เมื่อเห็นผู้คนมากมายวิ่งไปมาเพื่อเอาชีวิตรอด ความง่วงงุนของนางก็หายไป เมื่อพบร้านขายซาลาเปาและโจ๊ก ทั้งสองก็นั่งลง ก่อนจะสั่งซาลาเปากับโจ๊กสองสามชามมากิน

“ก่อนหน้านี้ท่านบอกให้ข้าติดต่อเพื่อนร่วมกิจการในเมืองซูโจว ข้าก็ไปบอกพวกเขาว่าท่านต้องการจะทำอะไร พวกเขาห้าคนตกลง อีกเจ็ดคนยังคงต้องพิจารณา ส่วนอีกสี่คนปฏิเสธ”

“ไม่ต้องบังคับพวกเขา” มู่ซืออวี่กล่าว “แม้ว่าจะมีเพียงเราก็สามารถจัดงานนี้ได้ ข้าแค่ต้องการทำให้งานนี้มีชีวิตชีวามากขึ้น”

“ท่านจะทำอย่างไรต่อไป?”

“ข้าวาดป้ายประกาศ คัดลอกหลายร้อยฉบับ ข้าจะหาขอทานมาช่วยกระจายป้ายเหล่านี้ไปยังเมืองใกล้เคียงหลายแห่ง” มู่ซืออวี่กล่าว “แต่ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ข้าจะปล่อยให้พี่เซี่ยจัดการเอง เราไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขาในเรื่องกิจการก็จริง แต่เรื่องเช่นนี้เหมาะกับเขาที่สุด”