บทที่ 347 คนทุจริต

“คนเยอะเรื่องแยะจริง ๆ” มู่ซืออวี่กล่าว “คนงานในเมืองฮู่เป่ยซื่อสัตย์มาก พวกเขาอุทิศตนเพื่อข้า ส่วนคนงานที่นี่ ดูเหมือนจะมีคนไม่น่าไว้ใจอยู่สองสามคน”

“ท่านคิดว่าคนหายใจออกมาเป็นตั๋วเงินหรือ ทุกคนต้องอุทิศตนให้ท่านหรือไร คนตายเพราะทรัพย์ นกตายเพราะอาหาร จิตใจมนุษย์เป็นสิ่งที่ไม่อาจควบคุมได้ วันนี้คือเพื่อนสนิท วันหน้าอาจเป็นศัตรู”

มู่ซืออวี่โอบไหล่ของเจิ้งซูอวี้ “เราคงไม่ได้ไปไกลกันถึงเพียงนั้น ไม่อย่างนั้นข้าจะเสียใจมากเพียงใดนะ”

“ท่านช่วยให้ข้าร่ำรวย ข้าจะไม่ทรยศท่านแน่นอน สิ่งเดียวที่ทำให้ข้ามีความสุขในโลกนี้คือเงิน” เจิ้งซูอวี้กำมือพลางทำท่าทางเหมือนคนตระหนี่

ชายอ้วนคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เขามองหาคนที่คุ้นเคยในฝูงชน เมื่อเขาเห็นบุคคลนั้นก็ร้องเรียก “พี่ฟาง”

เมื่อชายแซ่ฟางได้ยินเสียงเรียก ดวงตาของเขาพลันเป็นประกาย รีบเดินไปหาทันที

“ท่านเจี่ยง ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”

“ข้ามาเสนอ” ท่านเจี่ยงคนนั้นเอ่ยอย่างมีความนัย “คราวนี้เยอะกว่านั้นมาก เอาตามกฎเดิม…”

ท่านเจี่ยงเคยพาคนมาซื้อของ เตียงราคาเดิมคือ 520 ตำลึงเงิน ชายแซ่ฟางรายงานราคาต่ำสุดคือ 500 แต่ความจริงแล้วขายให้คนผู้นั้นไปในราคา 515 ตำลึง จากนั้นส่วนต่าง 15 ตำลึงก็เอาไปแบ่งปันกันในหมู่พวกเขา

“เฮ้ พี่ฟาง พี่จง ข้าพาคนมาเพิ่มให้เจ้า มาสร้างโชคลาภด้วยกันเถิด!”

‘คนงานจง’ เป็นคนดูแลเรื่องเก็บเงิน

ครั้งนี้พวกเขาขายสินค้าได้ส่วนต่างมาเป็นเงิน 15 ตำลึง ทั้งสามคนจึงแบ่งกันคนละ 5 ตำลึง

พวกเขาใช้ประโยชน์จากช่วงที่ไม่มีลูกค้า แอบเข้าไปแบ่งเงินกันในตรอก

5 ตำลึงไม่ใช่เงินเล็กน้อยสำหรับพวกเขา มันเพียงพอสำหรับใช้เป็นเวลาหลายเดือน พวกเขาทำเรื่องเช่นนี้มาหลายครั้ง ช่วงนี้จึงโกยเงินได้เป็นกอบเป็นกำ

“ตกลงกันพอหรือยัง? หากยัง ก็ไปแบ่งกันต่อในคุก” เสียงของเจี่ยงจงดังขึ้น

จู่ ๆ เจี่ยงจงและเซี่ยคุนก็ปรากฏตัวขึ้นด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ทุกคนได้แต่หันไปมองด้วยความสยดสยอง

ทุกคนรู้ดีว่าเซี่ยคุนเป็นคนคอยกำจัดสิ่งโสมมสกปรก

แม้ว่าเขาจะไม่มีตำแหน่งใหญ่โต แต่ไม่มีใครในเรือนกรุ่นฝันที่ไม่รู้จักเขา

ไม่กี่วันที่ผ่านมามีคนเข้ามาสร้างปัญหา เขาโดนเซี่ยคุนเตะกระเด็นออกไป อีกทั้งยังสูญเสียฟันไปหลายซี่ ช่วงนี้จึงมีลูกค้าน้อยลงมาก

ณ เรือนกรุ่นฝัน

มู่ซืออวี่และเจิ้งซูอวี้นั่งอยู่เคียงข้างกัน บัดนี้ชายสองคนที่ถูกจับได้ยืนอยู่ตรงข้ามกับเจี่ยงจง ส่วนคนอื่น ๆ ยืนล้อมวงเอาไว้ บางคนรู้สึกหวาดกลัวมาก

“บอกมาว่ากี่ครั้งแล้ว?” เจิ้งซูอวี้ถาม

“ครั้งเดียวขอรับ” คนงานฟางตัวสั่นสะท้าน

“ครั้งเดียวหรือ?” มู่ซืออวี่ยิ้มอ่อน “หากตอนนี้เจ้ายอมสารภาพตามตรง เจ้าจะได้รับโทษที่เบาลง ไม่เช่นนั้น ต่อให้คืนเงินก็แก้ไขอะไรไม่ได้ เพราะข้าจะรายงานต่อทางการแล้วยื่นฟ้องคดี”