บทที่ 351 อาจารย์ ท่านเข้าใจผิดแล้ว

งานแสดงสินค้าดำเนินต่อไปอีกครึ่งเดือน

ครึ่งเดือนผ่านไป เมื่อมีการตรวจสอบบัญชี มู่ซื่ออวี่ก็พบว่ารายได้ในครึ่งเดือนนี้ทะลุยอดตั้งแต่เปิดร้านมาจนถึงปัจจุบันแล้ว มากกว่าที่พวกเขาคำนวณไว้ไปมหาศาล

มู่ซืออวี่ไม่รู้สึกแปลกใจอะไร

ในยุคปัจจุบัน ผลที่ได้รับจากงานแสดงสินค้ามากมายกว่านี้นัก เวลานี้มีเงื่อนไขมากมายจำกัด ทำได้ถึงขนาดนี้ก็นับว่าเป็นความสำเร็จในขั้นแรกแล้ว

“อาจารย์ คำสั่งซื้อรายการใหญ่นี้ต้องส่งไปที่เมืองเตียนอวี้ จากที่นี่ไปถึงเมืองเตียนอวี้ต้องใช้เวลาราวสิบวัน” เจี่ยงจงแสดงรายการสั่งซื้อของลูกค้าให้มู่ซืออวี่ดู

“หากเถ้าแก่เนี้ยมู่ไม่วางใจ ตระกูลฉินของเราสามารถไปส่งสินค้าให้ได้” ฉินเหวินหานเดินเข้ามาจากด้านนอก “ขอแสดงความยินดีกับเถ้าแก่เนี้ยมู่ ครั้งนี้มีรายได้เข้ามามหาศาล อีกทั้งยังเปิดเส้นทางใหม่ให้คนอาชีพเดียวกัน”

“ขอบคุณ” มู่ซืออวี่หยิบยกสิ่งที่เขาเอ่ยเมื่อครู่นี้ออกมา “ตระกูลฉินมีคาราวานส่งสินค้าหรือ?”

“มิผิด ตระกูลฉินทำกิจการมากมายหลายอย่าง รับส่งสินค้าไปทั่วทุกพื้นที่ ไม่ว่าจะไกลเพียงใด พวกเราก็จะส่งไป พวกเราใช้โอกาสนี้ออกไปทำการค้าบ่อย ๆ”

“ฟังดูไม่เลวเลย” มูซืออวี่ครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน “เช่นนั้นพวกเราก็จะจ่ายค่าเดินทางกองคาราวานของท่านตามกฎ”

“ย่อมได้”

เรือนของจงอ๋องก็ใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว มู่ซืออวี่ใกล้จะออกจากเมืองซูโจวทุกที

อย่างไรเสียกิจการที่นี่ก็จะมอบหมายให้เจิ้งซูอวี้อยู่แล้ว ดังนั้นเจิ้งซูอวี้ควรเป็นผู้ติดต่อกับฉินเหวินหานมากกว่า ส่วนนางจดจ่อกับการสะสางงานที่กำลังล้นมือต่อไป

เซี่ยคุนกลับมาแล้ว เขานำตัวเด็กหนุ่มคนหนึ่งไปยังจวนจงอ๋อง หลังจากนั้นคนของจวนจงอ๋องก็นำตัวเหวินอี้ไปทันที

“ท่านแม่” ลู่ฉาวอวี่เดินนำฉูเหยี่ยนและมู่เจิ้งหานออกมา

ฉูเหยี่ยนทักทายมู่ซืออวี่ “ท่านป้า ข้าต้องรบกวนท่านอีกแล้ว”

มู่ซืออวี่ส่งยิ้มให้ฉูเหยี่ยน “คุณชายฉู ที่นี่ยินดีต้อนรับท่านเสมอ เกิดปัญหาอันใดขึ้นหรือไม่?”

“เหตุใดท่านจึงเรียกข้าว่าคุณชายฉูอีกแล้ว ท่านเรียกข้าว่าเสี่ยวฉูก็ได้” ฉูเหยี่ยนกล่าว “จริงสิ พวกเราจะกลับไปเมืองฮู่เป่ยแล้ว ข้าจึงมาบอกท่าน”

“ได้เลย ข้าจะทำของอร่อยสักเล็กน้อยให้พวกเจ้าทานระหว่างทาง”

“ไม่ต้องแล้ว ท่านแม่” ลู่ฉาวอวี่เอ่ยขึ้น “ท่านทำงานหนักทุกวัน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว ให้คนของท่านทำให้ก็ได้”

“นั่นสิ ท่านพี่ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา” มู่เจิ้งหานเอ่ยขึ้นบ้าง

“เช่นนั้นข้าจะเชิญอาจารย์และสหายร่วมชั้นเรียนของพวกเจ้ามาทานอาหาร เดิมทีก็อยากเชิญท่านอาจารย์เหวินมาทานสักมื้อ แต่ข้าไม่ว่างเสียที ตอนนี้จะกลับไปแล้ว ไม่อาจเลื่อนออกไปได้อีก” มู่ซืออวี่กล่าว “ฉาวอวี่ น้องหาน พวกเจ้าไปเชิญอาจารย์มาด้วยตนเอง เรื่องนี้ต้องทำให้สำเร็จล่ะ”

“อื้ม” มู่เจิ้งหานรับปาก

ฉูเหยี่ยนยืนอยู่ในสวน ขยับนกไม้ในมือไปมา

พรึ่บ!

ลมพลันตีขึ้นมา หอบนกไม้ลอยขึ้นไป

เสียงวุ่นวายในห้องหายไป มีเสียงแอ๊ดดังขึ้นมา

คนข้างในออกมาแล้ว

ลู่ฉาวอวี่นึกไม่ถึงว่าฉูเหยี่ยนจะอยู่ในสวน เขาถามขึ้นว่า “กำลังทำอะไรน่ะ?”

“รอเจ้าไงเล่า!” ฉูเหยี่ยนหันหน้ากลับมายิ้มให้บาง ๆ “ฉาวอวี่ แม่ของเจ้ายอดเยี่ยมยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นสิ่งแปลกใหม่เช่นนี้เลย”

“นางไม่ชำนาญเรื่องเย็บปักถักร้อยเหมือนสตรีทั่วไป ชอบเพียงท่อนไม้พวกนี้” ลู่ฉาวอวี่นั้นแม้ปากจะไม่ชอบ ทว่าในแววตากลับเผยรอยยิ้ม

ฉูเหยี่ยนอยู่กับลู่ฉาวอวี่มานานถึงเพียงนี้แล้ว เขาจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าสหายคนนี้กำลังปากอย่างใจอย่าง

เขาเอ่ยด้วยความรู้สึกมากมายหลากรส “ไม่ว่าเจ้าจะกลับมาดึกดื่นเพียงใด นางก็จะนำมื้อดึกมาให้เจ้า มองเจ้ากินแล้วค่อยไป แม่เจ้าจะเย็บปักถักร้อยไม่เป็นแล้วอย่างไร นางเป็นแม่ที่ดีมากแล้ว”

“อืม” ลู่ฉาวอวี่รับคำ

แม่ของเขาดีอย่างไร หากผู้อื่นไม่เอ่ยเขาก็รู้

สายตาของฉูเหยี่ยนเต็มไปด้วยความอิจฉา “ถึงแม้จะยังไม่ได้พบพ่อของเจ้า แต่ก็รู้ว่าไม่เลวร้ายแน่ ๆ เจ้ามีความสุขเสียจริง บิดาเคร่งครัดมารดารักใคร่ สติปัญญาเป็นเลิศหน้าตาสง่างาม สวรรค์ช่างโปรดปรานเจ้าจริง ๆ”

ลู่ฉาวอวี่ “…”

เหตุใดต้องทำน้ำเสียงกระฟัดกระเฟียดเช่นนี้?