บทที่ 352 ลู่อี้อยากปกป้องเขา

ตอนที่ลู่ฉาวอวี่กำลังจะกลับ มู่ซืออวี่ให้เขานำจดหมายไปให้ลู่อี้

มู่เจิ้งหานเอ่ยอย่างไม่ยินดี “ท่านพี่ อีกนานแค่ไหนท่านถึงจะกลับหรือ?”

“ใกล้แล้ว งานเรือนย่อยของจงอ๋องใกล้จะเสร็จแล้ว” มู่ซืออวี่กล่าว “หากได้เงินก้อนนี้มา พี่สาวคนนี้จะพาเจ้าไปทานของเผ็ดรสโอชะ”

“ตอนที่ท่านกลับมา บางทีท่านน้าอาจไปสอบชิวเหวย*[1]แล้ว” ลู่ฉาวอวี่เอ่ยขึ้น “ท่านไม่อยู่บ้าน พวกเราก็เหมือนไม่มีกระดูกสันหลัง*[2] ท่านต้องกลับมาเร็วกว่านี้หน่อย”

มู่ซืออวี่บีบแก้มของลูกชาย “เอ่ยคำว่าคิดถึงแม่มันยากนักหรือไง? อยากให้ข้ากลับไปเร็ว ๆ ละสิ เหตุใดต้องอ้อมค้อมเพียงนั้นด้วย”

“ท่านน้า ข้าก็อยากให้ท่านกลับไปเร็ว ๆ” เด็กอ้วนตัวน้อยกระโดดอยู่ข้างหลัง “หากท่านกลับไปแล้วข้าไปกินข้าวด้วยได้หรือไม่? ข้าจะเอาค่าอาหารไปด้วย”

“ได้ พวกเจ้ามาได้ทุกคนเลย” มู่ซืออวี่กล่าว “ฉาวอวี่ไม่ค่อยชอบพูดจา แต่จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนอบอุ่นมาก พวกเจ้าอย่าได้หวาดกลัวหน้าตาเย็นชาของเขาเป็นอันขาด”

“วางใจเถอะท่านน้า พวกเราล้วนชินแล้ว”

ฉูเหยี่ยนกอดไหล่ของลู่ฉาวอวี่ “ข้าก็ชินแล้วเช่นกัน อีกอย่างหน้าตาเย็นชาของเขาก็น่ารักทีเดียว”

เหวินอวี่เซวียนนั่งอึ้งงันอยู่ในรถม้าราวกับพยายามเข้าใจบางสิ่งบางอย่าง เมื่อได้สติกลับมาจึงเร่งให้เหล่าลูกศิษย์ออกเดินทาง

มู่ซืออวี่มองรถม้าหายลับไปแล้วถอนหายใจเบา ๆ “เขามาอยู่นานขนาดนี้ ข้ายังได้อยู่กับเขาไม่ถึงวัน วัน ๆ เอาแต่งานยุ่ง ข้าเป็นแม่ประสาอะไร?”

“ฮูหยิน ถึงแม้ท่านจะอยากอยู่กับเขา คุณชายฉาวอวี่ก็ไม่ได้ต้องการให้ท่านอยู่ด้วย เขายุ่งกว่าท่านเสียอีก!” จื่อซูเอ่ย “ครั้งก่อนท่านให้ข้านำอาหารไปส่งให้เขา ท่านไม่รู้ว่าพวกคนในสำนักบัณฑิตพูดถึงเขาอย่างไร คุณชายฉาวอวี่โดดเด่นมากและนั่นสร้างความอิจฉาให้คนไม่น้อย”

“เหตุใดเจ้าไม่บอกข้า?”

“คุณชายฉาวอวี่ไม่ให้เอ่ยเจ้าค่ะ เขาบอกว่าเขาจัดการได้ ข้าได้ยินว่ามีคนมาหาเรื่องเขา แต่คนผู้นั้นถูกสำนักบัณฑิตซูโจวไล่ออกแล้ว” จื่อซูเล่า “เพราะมีท่านอาจารย์เหวินคอยปกป้อง เขาจึงไม่ได้ลำบากอะไร”

หลังจากไปส่งลู่ฉาวอวี่แล้ว มู่ซืออวี่กลับยุ่งมากกว่าเดิม

นางยุ่งอยู่กับการจัดการงานในมือให้แล้วเสร็จ

“ฮูหยิน” เซี่ยคุนเดินเข้ามา “ข้าต้องการความช่วยเหลือ”

“อะไรหรือ?”

“จงอ๋องและเหวินอี้กำลังอยู่ระหว่างขั้นตอนการรักษา แต่ยาฤทธิ์แรงเกินไป พวกเขาจึงทานอะไรไม่ลง คงต้องรบกวนฮูหยินทำอาหารบำรุงสุขภาพให้พวกเขาแล้ว”

“รักษานานเท่าใดแล้ว?”

“ห้าวัน” เซี่ยคุนขมวดคิ้ว “ห้าวันนี้แทบทานอาหารอะไรไม่ลงเลย”

“ข้าจะลองดู แต่ไม่แน่ใจว่าจะได้ผลหรือไม่”

จงอ๋องเป็นคนระดับไหน? คนเช่นเขายังขาดพ่อครัวฝีมือดีอีกหรือ? เกรงว่าจะลองมาทุกหนทางแต่ไม่มีวิธีใดได้ผล จึงได้มาหานางเพื่อให้ยาแก่ม้าตาย*[3] มากกว่า

มู่ซืออวี่ส่งรายการสั่งซื้อที่อยู่ในมือให้เจี่ยงจงจัดการ

เมื่อไม่นานมานี้เหวินอี้รับช่างไม้มากประสบการณ์มาห้าคน ช่างไม้ห้าคนนี้เก็บรายละเอียดงานมากไม่ได้ ทว่ามีทักษะพื้นฐานที่ดี ดังนั้นขอแค่เจี่ยงจงคอยแนะนำพวกเขา พวกเขาก็รู้ว่าควรจะต้องทำอย่างไร นางจึงเบาแรงลงไปไม่น้อย

ณ ครัวเล็กจวนจงอ๋อง

จื่อซูถามอยู่ข้าง ๆ มู่ซืออวี่ “ฮูหยิน ให้พวกเราทำอะไรบ้างเจ้าคะ?”

“พวกเขาอยู่ในช่วงรับยา ร่างกายจึงอ่อนแอมาก และท้องของพวกเขาก็ต้องการการเติมเต็ม” มู่ซืออวี่ล้างข้าวสาร “อันดับแรกต้องมีโจ๊กก่อน จากนั้นข้าจะทำเฉ่าเหมยซานเย่า*[4] กึ๋นไก่ผัดดอกหอม และยำสามเซียน*[5]…”

มู่ซืออวี่มองวัตถุดิบในครัวพลางครุ่นคิด

สาวใช้ทั้งสองติดตามนางมาสักพักแล้ว ทุกครั้งที่นางทำอาหาร สองคนนี้มักเป็นลูกมือ ทำให้รู้ใจผู้เป็นนายระดับหนึ่ง เพียงแค่มู่ซืออวี่ส่งสายตาก็รู้ว่าต้องการอะไร

ครึ่งชั่วโมงต่อมา นายบ่าวเข้าไปในห้องนอนของจงอ๋องพร้อมกับอาหารหลากหลายชนิด

จงอ๋องและเหวินอี้อยู่ด้วยกัน

ตอนนี้ทั้งสองคนนั่งอยู่บนเตียง ตรงหน้ามีโต๊ะเล็ก ๆ ที่มีกระดานหมากล้อมตั้งอยู่

“วันนี้ต้องรบกวนฮูหยินลู่มาเป็นแม่นางน้อยส่งอาหาร ทำให้คับข้องใจแล้ว” จงอ๋องเอ่ยขึ้น

มู่ซืออวี่บ่นอยู่ในใจ ‘จะไม่คับข้องใจเลยสักนิดหากท่านไม่พูดคำนั้นออกมา’

ในเมื่อรู้สึกไม่สบายใจ เช่นนั้นก็ไม่ต้องให้นางมาสิ!