บทที่ 367 นี่เป็นสิ่งที่พี่สาวข้าบอก

“ไม่นะ พวกเราไม่อยากเข้าคุก”

จั่วซื่อร้อนรนขึ้นมาแล้ว นางกอดเอวของหวงเฉิงเฟิงไว้แน่น

ถึงแม้หวงเชิงเฟิงจะอาการดีขึ้นแล้ว แต่เขาก็ยังคงอ่อนแอกว่าบุรุษทั่วไป เมื่อจู่ ๆ จั่วซื่อเข้ามากอดจึงเกือบจะฉุดเขาให้ล้มลง

หูซื่อพยายามแกะมือของจั่วซื่อ “ท่านปล่อยเขา”

จั่วซื่อกอดแน่นไม่ยอมปล่อย ปากก็พูดกับหวงเฉิงเฟิง “เฟิงเอ๋อร์ ข้าเป็นมารดาของเจ้า เจ้าใจจืดใจดำเช่นนี้ได้อย่างไร? เจ้าบอกพวกเขาสิ ข้าไม่อยากเข้าคุก”

“ปล่อยพ่อข้า” หวงอันจิ้งและหวงอันหนิงรีบเข้ามาช่วยแกะมือจั่วซื่อ

จั่วซื่อเคยชินกับการทำงานหนัก แรงของนางประหนึ่งแรงของบุรุษที่ร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง ถึงแม้จะมีหลายคนพยายามแกะมือนางออกก็ไม่อาจขยับเขยื้อนได้

ต้าหนิวชักดาบออกมาจากข้างเอว

“หากยังไม่ปล่อยอีก ข้าจะตัดมือเจ้าซะ”

จั่วซื่อชะงักงัน รีบปล่อยมือเดี๋ยวนั้น

“นำตัวไป” ต้าหนิวหมดความอดทนแล้ว

นักการหลายคนมาลากตัวจั่วซื่อออกไป

นางยังคงร้องโวยวาย “ข้าไม่ไป”

ในขณะที่หวงต้าจงนั้นสงบกว่ามาก พอต้าหนิวมองไปทางเขา หวงต้าจงก็ตัวสั่นเทิ้ม ไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย

“หลานชายของข้า…” จั่วซื่อแผดเสียงดังลั่น “ใต้เท้า ใต้เท้า ถือเสียว่าเห็นแก่เด็ก ท่านไว้ชีวิตพวกเราเถอะ พวกเราไม่กล้าทำอีกแล้ว”

ต้าหนิวใช้โอกาสนี้เอ่ยกับฝูงชนโดยรอบ “พวกเราจะคอยตรวจตราแต่ละร้านอย่างสม่ำเสมอ หากผู้ใดจงใจก่อปัญหาจะถูกโยนเข้าคุกและขังเอาไว้ หากพวกท่านมีเรื่องใดแก้ไขไม่ได้ โปรดมาแจ้งทางการ ข้าที่เป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนและสหายคนอื่น ๆ จะรีบมาทันทีที่ได้รับข่าว ตราบใดที่ใต้เท้าลู่ปกครองอยู่ ที่นี่ย่อมไร้ความโลภ หลับนอนกลางคืนไม่ต้องลงกลอน อย่างไรก็ตาม พวกเราจะไม่ยอมให้ผู้ที่มีจิตคิดร้ายมาสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่นเด็ดขาด”

“ดี!” คนที่มุงอยู่หน้าประตูปรบมือชื่นชม

“นอกจากนี้ ในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่ ข้าขอกล่าวให้ชัดเจนภายในครั้งเดียว ใต้เท้าลู่ไม่อนุญาตให้มีการเก็บค่าคุ้มครองใด ๆ จากกิจการหรือราษฎรทั่วไปเป็นอันขาด มิเช่นนั้นจะได้รับโทษร้ายแรง”

“เยี่ยม!”

ต้าหนิวมองหวงเอ้อร์โกว่

หวงเอ้อร์โกว่หวาดกลัวจนไม่กล้าร้องไห้

เขาสะอึกสะอื้น น้ำหูน้ำตาไหล สายตาที่มองต้าหนิวเต็มไปด้วยความตื่นกลัว

“พวกเจ้าสองคนส่งเจ้าเด็กน้ำมูกไหลคนนี้กลับไปที่บ้านสกุลหวง” ต้าหนิวชี้ไปที่ลูกน้องสองคน

“พี่ต้าหนิว ขอบคุณท่านมาก” หวงอันหนิงเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง

ต้าหนิวเปลี่ยนจากท่าทีน่าเกรงขามเมื่อครู่เป็นรอยยิ้มจริงใจ “พวกเจ้าเปิดร้านแล้วไม่ง่ายเลย หากมีเรื่องเช่นเมื่อครู่นี้อีก ให้ส่งคนมาแจ้งทางการทันที อย่าไปตอบโต้ คนประเภทนี้กลัวทางการที่สุด พวกเจ้าจะพูดอะไรเขาย่อมไม่หวั่นเกรง”

“ข้าทราบแล้ว” หวงอันจิ้งจำคำพูดของต้าหนิวไว้เป็นมั่นเหมาะ

“ใต้เท้า นี่เป็นขนมที่พวกเราทำ” หูซื่อใช้ตะเกียบคีบเมี่ยนเปา*[1]ใส่กระดาษห่อขนมและยื่นให้

ต้าหนิวโบกมือ เขาเดินจากไปพร้อมกับบริวาร

“ใต้เท้า ทานสักสองชิ้น…” หูซื่อเห็นพวกเขาจากไปอย่างรวดเร็วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “ท่านเจ้าหน้าที่ประพฤติตัวดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”

หากเป็นแต่ก่อน อย่าว่าแต่สองชิ้นเลย แค่อีกฝ่ายไม่ทานหมดร้านก็นับว่าดีแล้ว

“นั่นเพราะนายอำเภอคนปัจจุบันเป็นพี่เขยของเราอย่างไรเล่า” หวงอันหนิงเอ่ย “พี่เขยเคร่งครัดปฏิบัติตามกฎหมาย ไม่ให้พวกเขารังแกราษฎรอย่างเรา”

“ในเมื่อผู้อื่นไปหมดแล้ว แม่จะบอกพวกเจ้าสองคนเอาไว้อย่าง” หูซื่อเก็บเมี่ยนเปากลับเข้าที่ “นับวันพวกเจ้าชักใจกล้าบ้าบิ่นขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”

หวงอันหนิงและหวงอันจิ้งมองหน้ากัน