บทที่ 368 ข้าเพียงแค่อยากเป็นสหายกับเจ้า

ฮั่วอวิ๋นซิ่วส่ายศีรษะ

สินค้าที่เถ้าแก่เอ่ยถึงไม่ใช่ของที่พวกนางต้องการ น่าเสียดายยิ่งนัก

เถ้าแก่ที่ขายของรู้สึกละอายใจเล็กน้อย จึงไม่ได้ออกมาทักทายอีก

ฉูเหยี่ยนเห็นดังนี้จึงตัดสินใจที่จะสร้างความดีความชอบ

“ข้ารู้จักร้านผ้าร้านหนึ่งที่เพิ่งนำสินค้าใหม่เข้ามา สินค้าชุดนี้ส่งมาจากประเทศเพื่อนบ้าน เป็นสินค้ายอดเยี่ยมที่ที่นี่ไม่มี”

“จริงหรือ?” ฮั่วอวิ๋นซิ่วเอ่ยถามด้วยความดีใจ “หากหาสินค้าที่ดีเช่นนั้นได้จริง ๆ ร้านสาวทอผ้าของเราจะซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง”

ฉูเหยี่ยนหันกลับมามองลู่จื่ออวิ๋น “เป็นอย่างไร? เจ้าอยากไปดูหรือไม่?”

ลู่จื่ออวิ๋นรู้สึกว่าฉูเหยี่ยนผู้นี้มักจะเป็นฝ่ายเข้าหานาง ทั้งคำพูดคำจาก็ไม่ค่อยเหมาะสม ลู่ฉาวอวี่ไม่อยากให้นางใกล้ชิดสนิทสนมกับเขาเท่าใดนัก นางจึงไม่ค่อยกระตือรือร้นเมื่อพบฉูเหยี่ยน

เพียงแต่ตอนนี้…

ช่างเถิด เพียงแค่ไปดูเท่านั้น

“เช่นนั้นต้องขอบคุณแล้ว” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าว

ร้านค้าผ้าที่ฉูเหยี่ยนเอ่ยถึงเพิ่งมีสินค้าชุดใหม่เข้ามาจริง ๆ ฮั่วอวิ๋นซิ่วกวาดซื้อพวกมันก่อนเจ้าของร้านจะได้ตะโกนขายเสียอีก ทั้งยังต่อรองกับอีกฝ่ายว่าหากมีสินค้าเช่นนี้เข้ามา ให้ส่งไปที่ร้านสาวทอผ้าทันที

“เจ้าติดค้างข้าเรื่องหนึ่งแล้ว เจ้าอยากจะใช้คืนหรือไม่?” ฉูเหยี่ยนเอ่ยถามลู่จื่ออวิ๋น

ลู่จื่ออวิ๋นหันกลับไปมองเขา “ท่านอยากให้ข้าใช้คืนอย่างไร?”

“พี่ชายของเจ้าเป็นหนอนหนังสือ รู้จักเพียงแต่อ่านหนังสือทั้งวัน ข้าขอให้เขาออกไปเที่ยวเล่นด้วยกันเขาก็ไม่ยอม เช่นนั้นเจ้าก็ออกไปเที่ยวเล่นกับข้าแทนเป็นอย่างไร!” ฉูเหยี่ยนชี้ไปยังร้านของอร่อยที่มีอยู่เกลื่อนถนน “กินดื่มเที่ยวเล่น เมืองฮู่เป่ยครึกครื้นเพียงนี้ จะทำให้โอกาสดี ๆ เสียเปล่าไปได้อย่างไร?”

“ศิษย์พี่” ลู่จื่ออวิ๋นหันกลับไปมองฮั่วอวิ๋นซิ่ว

“คุณชายน้อยท่านนี้เป็นสหายของพี่ชายเจ้าไม่ใช่หรือ?” ฮั่วอวิ๋นซิ่วถามนางเสียงค่อย

ลู่จื่ออวิ๋นพยักหน้าเบา ๆ

“เขาเชื่อใจได้หรือไม่?” ฮั่วอวิ๋นซิ่วเอ่ยถามอีกครั้ง

ฉูเหยี่ยนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินว่าพวกนางคุยอะไรกัน

เมื่อได้ยินทั้งสองพูดมาถึงตรงนี้ เขาจึงหันกลับมาเอ่ยกับพวกนาง “วางใจเถอะ ข้าไม่กินคน”

ฮั่วอวิ๋นซิ่วขมวดคิ้วน้อย ๆ

คารมคมคายตั้งแต่ยังเล็กเช่นนี้ ภายหน้าเกรงว่าจะเป็นชายหนุ่มนักรักแน่ ๆ

“ไม่เป็นไร” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “ที่นี่มีผู้คนขวักไขว่ไปมา อีกทั้งยังมีนักการอยู่ทุกหนทุกแห่ง ท่านพ่อของข้าเองก็เป็นนายอำเภอ ถ้าสมองยังปกติดีคงไม่มีผู้ใดกล้าสร้างปัญหาให้ข้า”

อย่างน้อยในเมืองฮู่เป่ย นางยังคงปลอดภัย

ฮั่วอวิ๋นซิ่วรู้สึกว่าตนกังวลมากเกินไป

อย่าได้มองว่าศิษย์น้องเล็กคนนี้ของนางยังเด็กเชียว สติปัญญาอีกฝ่ายเยี่ยมยอดถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าท่านอาจารย์ถึงให้ความสำคัญกับนางนัก

ไม่รู้จริง ๆ ว่าพี่ชายน้องสาวครอบครัวลู่เติบโตมาอย่างไร เพราะไม่เพียงแต่สมองดีเท่านั้นแต่ยังหน้าตาดีด้วย ไม่ว่าจะเป็นพี่ชายหรือน้องสาว ล้วนลวงคนด้วยหน้าตาไร้พิษสงมานักต่อนัก

แต่สองคนนี้ไร้พิษสงจริงหรือ?

ฮั่วอวิ๋นซิ่วพลันนึกถึงตอนที่ลู่จื่ออวิ๋นมาที่ร้านสาวทอผ้าในครั้งแรก ๆ ตอนนั้นคนเย็บปักบางคนอิจฉาลู่จื่ออวิ๋นที่กลายเป็นศิษย์คนเล็กของท่านอาจารย์ ในขณะที่พวกนางทำงานขันแข็งมานานกลับไม่เข้าตา จึงทิ่มเข็มบาง ๆ ไว้ในงานปักของจื่ออวิ๋น

ผลที่ได้คือ…

วันถัดมามีเข็มแท่งบางปรากฏในรองเท้าของตัวอิจฉาทั้งหลาย และเพราะไม่ได้ระวังตอนสวมใส่ เข็มจึงทิ่มเข้าไปที่ส้นเท้าคนเหล่านั้นทันที

เสียงกรีดร้องทำให้ทุกคนตกใจ

ขณะที่หลายคนทำตัวไม่ถูก ลู่จื่ออวิ๋นกลับถามขึ้นมาอย่างใสซื่อ ‘เจ็บหรือไม่? มือของข้าก็เจ็บแบบนี้เช่นกัน’

“คุณชายฉู หากเสร็จแล้วรบกวนท่านมาส่งศิษย์น้องหญิงด้วย” ฮั่วอวิ๋นซิ่วเอ่ย

“วางใจเถิด” ฉูเหยี่ยนโบกมือ

เมืองฮู่เป่ยพัฒนาเร็วเป็นอย่างมาก

ไม่ว่าจะเป็นด้านการค้าหรือการเกษตร ต่างก็พัฒนาอย่างก้าวหน้าทุกวันราวกับมีมือคอยผลักให้เติบโต แม้แต่สำนักศึกษาก็กำเนิดขึ้นใหม่หลายแห่ง มีคนยินดีส่งลูกหลานของพวกเขาเล่าเรียนเพิ่มมากขึ้น