ตอนที่ 415
บทที่ 415 ลู่อี้เข้าคุก
October 22, 2026
มู่ซืออวี่รออยู่สองสามวัน แทนที่จะได้ข่าวว่าสามารถกลับไปที่เมืองฮู่เป่ย แต่กลับได้ข่าวร้ายเรื่องลู่อี้ถูกส่งตัวเข้าคุกแทน
ลู่เซวียนถามไปทั่ว แล้วนำเหตุผลที่ลู่อี้ถูกส่งเข้าคุกกลับมาแจ้ง
“ยังคงเป็นเพราะคดีลักพาตัวลูกชายของเจิ้นกั๋วกง” สีหน้าของลู่เซวียนดูวิตกกังวล “คดีนี้ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และเกี่ยวข้องกับเสนาบดีขั้นสูงคนหนึ่ง พี่ชายของข้ากล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวเช่นนี้ ไม่ต่างจากการรนหาที่เลยจริง ๆ”
“แม้จะต้องการหาแพะรับบาป แต่ก็ไม่ควรเลือกพี่ชายของเจ้าไม่ใช่หรือ?”
“ตำแหน่งทางการของพี่ชายข้าไม่สูงนัก หากเหตุการณ์นี้ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป จะทำให้เกิดความวุ่นวายในราชสำนักแน่นอน เดิมทีมีความสมดุลระหว่างขุนนางฝ่ายทหารและฝ่ายพลเรือน แต่ล่าสุดความสมดุลนี้กำลังจะถูกทำลาย ฮ่องเต้จะมีความสุขได้อย่างไร”
ผู้มีอำนาจไม่สนว่าความจริงจะเป็นเช่นไร สิ่งที่สนคือเรื่องนั้นทำให้เกิดความวุ่นวายในราชสำนักหรือไม่
“ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี” มู่ซืออวี่ถาม “เราไปหาจงอ๋อง ขอหนทางช่วยเหลือได้หรือไม่?”
อันอี้หางเดินเข้ามาจากด้านนอก “ข้าแนะนำว่าอย่าทำอะไรผลีผลาม”
“พี่อัน” ลู่เซวียนพูดขึ้น “ไม่ได้เจอกันตั้งนาน หายไปไหนมา?”
“ยังมีเวลาอีกสามปีก่อนจะสอบขุนนาง ข้าไม่อาจอยู่เฉย ๆ ได้ จึงต้องหางานทำก่อน” หลังจากอันอี้หางพูดจบ เขาก็พูดกับมู่ซืออวี่ว่า “จากสิ่งที่ข้ารู้เกี่ยวกับท่านใต้เท้าลู่ เขาไม่เคยทำสิ่งใดโดยปราศจากความแน่ใจ”
“แล้วท่านคิดว่าข้าควรรออยู่เฉย ๆ หรือ หากเดาผิด พวกเราจะเสียลู่อี้ไปนะ” มู่ซืออวี่กล่าว
“จงอ๋องย่อมไม่ปฏิเสธที่จะช่วยเหลือ หากมีอันตรายจริง ๆ เขาจะช่วยแน่นอน หากเจ้ากังวล เจ้าแอบติดต่อตำหนักจงอ๋องก็ได้”
“ขอบคุณพี่อันที่เตือนสติ” ลู่เซวียนพูด “ก่อนหน้านี้ข้ากังวลมากเกินไป หลังจากได้ยินคำพูดของพี่อัน ข้าก็คิดว่าพี่ใหญ่อาจเตรียมการไว้แล้ว พรุ่งนี้ข้าจะไปเยี่ยมพี่ใหญ่ที่คุก”
“ข้าไปด้วย” มู่ซืออวี่กล่าว
“พี่สะใภ้อย่าไปเลย” ลู่เซวียนเอ่ยห้าม “พี่ใหญ่เพิ่งถูกคุมขัง จะได้พบเขาไม่ใช่ง่าย ๆ ข้าต้องหาคนแอบส่งตัวข้าเข้าไป หากท่านไป บางทีอาจจะไม่ได้พบเขาก็ได้”
“เอาล่ะ เช่นนั้นเจ้าก็ไปดูก่อน หากได้ข่าวอะไรก็มาบอกข้าด้วย”
วันต่อมา ลู่เซวียนไปที่คุก ส่วนมู่ซืออวี่รอข่าวอยู่ที่บ้าน
หลายชั่วยามต่อมา เมื่อเห็นร่างของลู่เซวียน มู่ซืออวี่ก็รีบไปถามเขา
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ข้าเห็นว่าพี่ใหญ่อยู่ในคุกก็ไม่ได้เดือดร้อน พี่สะใภ้วางใจได้” ลู่เซวียนรับน้ำจากคนรับใช้มาดื่มดับกระหาย
“หากเขายังไม่ได้ออกมา ข้าจะมั่นใจได้อย่างไร” มู่ซืออวี่กล่าว
“พี่ใหญ่บอกว่าเขามีเหตุผล เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองเดือดร้อนแน่นอน พี่สะใภ้รอฟังข่าวอย่างสบายใจเถิด อย่าไปเชื่อข่าวลือเลย”
“แล้วพี่ใหญ่เซี่ยอยู่ที่ใด?” มู่ซืออวี่ถาม “ข้าไม่ได้เจอเขามาสองวันแล้ว”
“น่าจะฟังแผนการของพี่ใหญ่ แล้วออกไปทำบางอย่างข้างนอก”
ในตอนกลางคืน มู่ซืออวี่วาดภาพร่างทีละภาพ
นางต้องการที่จะสงบสติอารมณ์ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ป้องกันไม่ให้ความคิดฟุ้งซ่าน แต่ในคืนที่เงียบสงบเช่นนี้ ประสาทสัมผัสทั้งหมดย่อมไวขึ้น อารมณ์ฟุ้งซ่านของนางยิ่งเตลิดไปไกล ยิ่งต้องการปล่อยวาง ความคิดฟุ้งซ่านก็ยิ่งผุดขึ้นมา
นางขยำกระดาษในมือจนเป็นก้อนอีกครั้ง จากนั้นโยนลงถังขยะที่อยู่ตรงข้าม เมื่อนางหยิบพู่กันขึ้นมา นางก็ไม่ได้วาดภาพร่างอีกต่อไป แต่เขียนลำดับชีวิตของลู่อี้ตามนิยายต้นฉบับ
“ไม่ใช่ ไม่ใช่สิ ทุกอย่างไม่เหมือนกันแล้ว เส้นทางที่จะไปก็แตกต่างกันด้วย”
ตามต้นฉบับเดิม เวลานี้เขายังไร้ชื่อเสียง เพิ่งเดินทางไปที่ค่ายทหาร
ทว่าตอนนี้ลู่อี้ได้เริ่มต้นในเส้นทางที่แตกต่างออกไป ทั้งยังมีภรรยาและลูก ๆ อยู่เคียงข้าง อีกอย่าง ในโลกนี้เขาไม่ได้ชั่วร้ายหรือมีแนวโน้มจะเดินเข้าสู่ด้านมืดเลย