บทที่ 416 ฉู่หนิงจูเปิดเผยตัวตน

“สถานที่ที่ควรไปเที่ยวก็ไปเกือบหมดแล้ว ส่วนที่เหลือก็ค่อยไปทีหลัง โอกาสสุดท้ายก่อนกลับนี้ ข้าอยากจะชวนสหายสองคนมาเป็นแขกที่บ้าน และถือโอกาสนี้จัดการปัญหาบางอย่างด้วย”

หลังจากที่มู่ซืออวี่พูดจบ นางก็เรียกจื่อซูและจื่อเยวี่ยนให้ตามนางไปซื้อของ

ลู่อี้มองเซี่ยคุนแล้วถามว่า “นางอยู่ที่นี่มานานเพียงใดกัน แล้วนางมีสหายได้อย่างไร ผู้ใดบ้างที่ติดต่อกับฮูหยินในช่วงนี้?”

“ใต้เท้าลู่ ฮูหยินเป็นคนเข้าสังคมเก่ง การมีสหายเป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ” เซี่ยคุนพูด “ท่านยุ่งกับธุระทั้งวันยังไม่พอ ท่านยังจะกังวลเรื่องสหายของฮูหยินอีกรึ?”

“ผู้คนในเมืองหลวงจิตใจซับซ้อน”

“ท่านประเมินฮูหยินต่ำไป ไม่เพียงแต่ผู้คนในเมืองหลวงจะมีจิตใจซับซ้อนเท่านั้น ผู้คนในเมืองฮู่เป่ยก็ซับซ้อนเช่นกัน หากฮูหยินเข้ากับคนในเมืองฮู่เป่ยได้ดี นางก็สามารถทำเช่นเดียวกันในเมืองหลวงได้”

“หากท่านกังวล ก็รอจนกว่านางจะชวนสหายมาที่นี่ ท่านจะได้รู้ว่าใครเป็นใคร หากมีอะไรผิดปกติ พวกเราก็คอยแอบจับตาดูได้ อีกทั้งฉานอีและคนอีกสองสามคนก็คอยปกป้องฮูหยินอยู่ เรื่องความปลอดภัยของฮูหยินยังคงเคร่งครัดเช่นเดิม”

สิ่งแรกที่มู่ซืออวี่ซื้อก็คือบ้าน

เนื่องจากลู่อี้ต้องมาประจำที่เมืองหลวง สิ่งแรกที่ขาดไม่ได้ก็คือบ้านของเขาเอง บ้านหลังปัจจุบันเป็นของลู่เซวียน และลู่เซวียนจะต้องอาศัยอยู่ในอนาคต ไม่เช่นนั้นหากขุนนางสองคนอาศัยอยู่ในบ้านเดียวกัน แม้ว่าพวกเขาจะเป็นพี่น้องกัน ก็เป็นเรื่องง่ายที่คนอื่นจะเข้ามายุ่งได้ อีกทั้งเมื่อลู่เซวียนถึงวัยที่สามารถแต่งงานได้ แม้ว่าเขาจะไม่รีบร้อน แต่เขาก็ต้องเตรียมตัวสำหรับการแต่งงานภายในช่วงสองปีข้างหน้า แยกบ้านกันเสียตอนนี้ดีกว่า เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาการย้ายบ้านในอนาคต

เรื่องใหญ่เช่นนี้ไม่อาจตัดสินใจได้ด้วยตัวคนเดียว อันดับแรก นางเขียนรายละเอียดการวิเคราะห์บ้านหลายหลังที่นางเห็นว่าดีแล้วมอบให้ลู่อี้

“แล้วแต่ฮูหยินจะตัดสินใจ”

แต่เขาพูดเพียงประโยคสั้น ๆ เช่นนี้ มู่ซืออวี่เกือบจะหยิกเนื้อนุ่ม ๆ ที่เอวเขาแล้ว

ทว่านางไม่ต้องกังวลอีกต่อไป เนื่องจากลู่อี้ฟังนาง นางจึงตัดสินใจเลือกบ้านหลังใหญ่ตามความคิดของตัวเอง

หลังจากเลือกบ้านได้แล้ว มู่ซืออวี่ก็ไม่รีบร้อนที่จะซื้อเครื่องเรือนเข้าบ้าน อย่างไรเสีย นางก็กำลังจะเปิดร้านในเมืองหลวงอยู่แล้ว นางต้องการจะพาคนงานมาดูสถานที่ทั้งภายในและภายนอกเสียก่อน

หลังจากที่มู่ซืออวี่ซื้อบ้านแล้ว นางก็เชิญซูจือหลิ่วและฉู่หนิงจูมาเป็นแขก

“พี่สาว ลู่เซวียนยังไม่กลับมาอีกหรือ?” ฉู่หนิงจูถาม

มู่ซืออวี่ส่ายหน้าเบา ๆ

ซูจือหลิ่วมองนางด้วยความสงสัย “เหตุใดเจ้าถึงได้ดูประหม่านัก?”

“ข้าดูประหม่าหรือ?” ฉู่หนิงจูถาม

“หน้าเจ้าซีดถึงเพียงนี้ ยังจะบอกว่าเจ้าไม่ประหม่าอีกหรือ” ซูจือหลิ่วพูดจบก็มองไปที่มู่ซืออวี่ “ลู่เซวียนคือผู้ใด เห็นนางประหม่ามากเช่นนี้ อาจมีอะไรบางอย่างก็…”

“น้องชายของสามีข้าเอง” ก่อนที่ซูจือหลิ่วจะพูดบางอย่างชวนประหม่ากว่านี้ มู่ซืออวี่ก็ชิงอธิบายตัวตนของลู่เซวียนก่อน

“ตอนที่หนิงจูไปเมืองฮู่เป่ย นางปลอมตัวเป็นผู้ชาย เมื่อพบกับน้องชายสามีของข้า นางก็ยังปลอมเป็นผู้ชายอยู่ น้องชายของสามีข้ายังไม่รู้ว่านางยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของนาง วันนี้ต้องเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง นางกังวลว่าน้องชายของสามีข้าจะไม่พอใจน่ะสิ จะเป็นแบบนี้ก็ไม่แปลก”

ซูจือหลิ่วมองไปฉู่หนิงจูด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย “เป็นเรื่องปกติเช่นนั้นหรือเจ้าคะ?”

ปกติตรงไหนกัน?

แม้ว่าฉู่หนิงจูจะดูอ่อนโยนและอ่อนแอ แต่แท้จริงแล้วนางเป็นคนทะนงตัว ตอนที่นางเห็นคู่หมั้นเดินโอบไหล่สตรีไปรอบ ๆ หอคณิกา นางเดินจากไปโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ไม่มีจวินอ๋องอยู่ในสายตาสักนิด

ตอนนี้นางสนใจผู้ชายคนหนึ่งมาก เห็นได้ชัดว่าในหัวใจของนาง เขาน่าจะเป็นสหายที่สำคัญมาก