บทที่ 509 เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในราชสำนัก

ขณะที่การสนทนากำลังดำเนินไปก็มีคนเข้ามาจากด้านนอกแล้วแจ้งว่า “รองผู้บัญชาการหลินเรียนเชิญใต้เท้าลู่ขอรับ”

ลู่อี้ตอบรับ “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

หลังจากคนที่มาส่งข้อความออกไปแล้ว เจี่ยเฉิงผิงก็กล่าวว่า “ใต้เท้าเฝิงเป็นขุนนางมานานหลายสิบปี ก่อนหน้านี้เขาเมาแล้วเขียนบทกวีที่สอดแทรกความโกรธเคือง จึงถูกผู้บังคับบัญชาของเขาตัดสินลงโทษและส่งตัวเข้าคุก ใต้เท้าหลายคนที่ปกติมักจะขัดแย้งกับใต้เท้าเฝิงจึงถือโอกาสนี้สาดเกลือใส่แผล ใช้ลูกไม้เล่ห์กลต่าง ๆ ต่อต้านเขา ท่านผู้นั้นคงสับสนไปแล้วจริง ๆ แม้แต่หน่วยลับก็ยังใช้เพื่อตรวจสอบเหยียนกวน*[1] ผู้หนึ่ง”

“คำพูดเหล่านี้พูดกับข้ามิเป็นไร แต่ไม่อาจไปพูดให้ผู้อื่นฟังได้” ลู่อี้มองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยเตือนเจี่ยเฉิงผิง

“ข้าแค่บอกท่าน ไยต้องไปบอกผู้อื่น ข้ามิใช่ญาติช่างสงสัยเสียหน่อย” เจี่ยเฉิงผิงกล่าว “ใต้เท้าหลินของพวกเราและใต้เท้าเฝิงเป็นสหายกอดคอดื่มสุรากัน เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ใต้เท้าหลินย่อมต้องไม่สบายใจแน่นอน ท่านไปฟังคำสั่งเขาเถอะ หากข้าช่วยท่านได้ก็ขอให้บอกมา”

“ข้าจะไปหาใต้เท้าหลินก่อน แล้วจะมาคุยกับท่านในภายหลัง”

ลู่อี้เข้าไปในห้องตำราของหลินอี้เจี๋ย

หลินอี้เจี๋ยกำลังอ่านหนังสือราชการ คิ้วของเขาขมวดแน่นราวกับจะเป็นบ่วงดักแมลงได้

“ใต้เท้า”

“มาแล้วหรือ นั่งสิ” หลินอี้เจี๋ยวางสิ่งที่ถืออยู่ลง “ข้าขอคำแนะนำจากเบื้องบนเรื่องคดีของใต้เท้าเฝิงแล้ว ข้าอยากจะตรวจสอบร่วมกับคนจากหน่วยลับ”

“ใต้เท้าต้องการให้ข้าน้อยติดต่อกับหน่วยลับใช่หรือไม่?”

“ไม่ผิด” หลินอี้เจี๋ยมองลู่อี้ “ใต้เท้าลู่ นี่เป็นเผือกร้อน หากท่านจัดการได้ไม่ดี ท่านก็จะประสบปัญหาได้ง่าย ๆ ทว่าข้าไม่อาจทนมองใต้เท้าเฝิงมีจุดจบเช่นนั้นเพราะบทกลอนที่เกิดจากความเมามาย เขาเป็นคนซื่อสัตย์มาทั้งชีวิตและทำเพื่อราชสำนักมามากมาย เขาไม่มีแม้กระทั่งบ้านเป็นของตัวเองด้วยซ้ำ ขุนนางเช่นนั้นในราชสำนักไม่ควรลงเอยเช่นนี้”

“ข้าน้อยจะพยายามให้ดีที่สุดเพื่อช่วยใต้เท้าเฝิง”

หลินอี้เจี๋ยโบกมือ “ไปเถอะ!”

ลู่อี้หยิบแผ่นแปะทำความร้อนสองชิ้นออกมาจากแขนเสื้อ “ใต้เท้าใช้สิ่งนี้เถิด อากาศหนาวจัดทั้งยังลมแรง อาการหวัดจากลมเย็นของท่านดูเหมือนจะแย่ลง นี่คือสิ่งที่ฮูหยินของข้าทำ ติดไว้ในเสื้อผ้าด้านในจะช่วยกันความเย็นได้ขอรับ”

คำแนะนำในการใช้งานเขียนอยู่บนห่อบรรจุภัณฑ์ของแผ่นแปะทำความร้อน ทว่าลู่อี้ยังคงบอกวิธีใช้ยามมอบให้ผู้อื่นอย่างละเอียด

“เจ้ามีฮูหยินที่ดี” สีหน้าของหลินอี้เจี๋ยอ่อนโยนลง “ใต้เท้าลู่ ท่านเป็นคนมีวาสนาแล้ว”

ลู่อี้ประกบมือแล้วเดินออกไป

เซี่ยคุนส่งข้อมูลของฉีเซียวให้กับลู่อี้

ลู่อี้มองไปยังกระดาษสองสามปึกนั้น แล้วมองเซี่ยคุนพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น

“ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับฉีเซียวถูกบันทึกไว้หมดแล้ว” เซี่ยคุนกล่าว “กระดาษอีกสองสามปึกนี้บันทึกคดีที่เขาจัดการตลอดหลายปีที่ผ่านมา รวมถึงผู้ที่เขาช่วยคนผู้นั้นสังหารด้วย”

“เขาเป็นคนที่โหดเหี้ยมคนหนึ่ง”

“ใช่! สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือคนที่โหดเหี้ยมผู้นี้สวมหน้ากากตลอดเวลา ไม่มีผู้ใดรู้ว่าใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้นเป็นอย่างไร บางทีเขาอาจอยู่ข้าง ๆ เรา แต่เราจำเขาไม่ได้”

“ในเมื่อเขาเป็นบุตรชายสกุลฉี แม้แต่คนของสกุลฉีก็ไม่ทราบเรื่องนี้หรือ?” ลู่อี้ถาม

“สกุลฉีล้วนเป็นพวกเดียวกัน พวกเขากล่าวว่าฉีเซียวเสียโฉมไปแล้ว” เซี่ยคุนเอ่ย “แต่ข้าไม่เชื่อ ผู้ใดเชื่อก็โง่เขลาเต็มทน”

“ชายผู้นี้เสมือนกำแพงเหล็ก เขาไม่มีจุดอ่อนแม้แต่น้อย”

“จุดอ่อนเดียวของเขาได้เสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่ปีก่อนแล้ว” เซี่ยคุนเอ่ย “แม้เขาจะเป็นคนของสกุลฉี ทว่าปกติแล้วเขาไม่ได้อาศัยอยู่ในสกุล มีที่อยู่อาศัยเป็นของตน”

ลู่อี้กำลังครุ่นคิดว่าจะติดต่อฉีเซียวได้อย่างไร

“ข้าจัดการให้คนแอบเข้าไปในจวนฉีแล้ว คาดว่าคงมีข่าวในอีกสองวัน ถึงตอนนั้นพวกเราจะได้เห็นว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร” เซี่ยคุนกล่าวต่อไป “นอกจากนี้ ก่อนหน้านี้ข้ายังได้พาคนไปตรวจสอบคนเหล่านั้นด้วยตนเอง ทว่าพวกเขาราวกับหายไปกลางอากาศ ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย ฟางโจวอวี่ และบุตรชายหลีอ๋องผู้นั้นล้วนหลบซ่อนตัวไปแล้ว ทุกคนในลัทธินั่นล้วนมีลายสักเสือดาว ข้ายังตรวจสอบแหล่งที่มาอยู่”

“พวกเขารู้ว่าเรากำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่ แน่นอนว่าต้องหลบซ่อนตัว แต่ข้าเชื่อว่าพวกเขาจะปรากฏตัวอีกครั้ง ดังนั้นพักเรื่องนี้ไว้ก่อนเป็นการชั่วคราว” ลู่อี้เอ่ย “ตอนนี้ข้ายังมีเรื่องอย่างอื่นที่ต้องทำ ไม่รีบร้อนที่จะจัดการพวกเขาในตอนนี้”

ณ หน่วยลับ

ฉีเซียวเพิ่งกลับมาจากข้างนอก คนของเขารายงานว่า “คนจากศาลต้าหลี่ต้องการพบใต้เท้าขอรับ”