บทที่ 510 ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

“ได้…” มู่ซืออวี่กำลังจะรับปาก เมื่อนางเห็นท้องฟ้าจึงเอ่ยขึ้นว่า “หากออกจากเมืองไปในเวลานี้ วันนี้คงกลับมาไม่ทันกระมัง?”

“เรือนพักร้อนล้วนมีทุกอย่าง ข้าให้คนไปจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว คืนนี้พักที่นั่น ร่างกายจะได้อบอุ่น” ลู่อี้กุมมือมู่ซืออวี่

“แค่เราสองคนหรือ? แล้วลูก ๆ เล่า?”

“พวกเขาโตเพียงนี้แล้ว ที่บ้านมีบ่าวรับใช้มากมายคอยดูแล จากพวกเขาไปเพียงคืนเดียวคงไม่เป็นไร”

“เสี่ยวชิงเอ๋อร์ก็โตแล้วหรือ?” มู่ซืออวี่เหลือบมองสามี ทว่ายังคงขึ้นไปบนรถม้า “จื่อเยวี่ยน เจ้าอยู่ดูแลเสี่ยวชิงเอ๋อร์”

เรือนพักร้อนมีบ่อน้ำพุร้อนอยู่นอกเมือง ใช้เวลานั่งรถม้าเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น ปกติแล้วหากอากาศดีคงใช้เวลาไม่นาน แต่ตอนนี้มีหิมะทับถมบนเส้นทาง รถม้าจึงเคลื่อนที่ช้าลง

เมื่อพวกเขามาถึง ยังคงเป็นเวลาไม่เย็นมากนักจึงเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ใกล้เรือนพักร้อนได้

“ที่นี่ค่อนข้างห่างไกลผู้คน” มู่ซืออวี่กล่าว “ดินไม่เหมาะกับการปลูกพืช”

“ไม่ผิด” ลู่อี้เอ่ย “ดังนั้นข้าจึงซื้อมาโดยไม่ได้ใช้เงินมากนัก”

“ซื้อมา หมายความว่า…”

“ข้าซื้อที่ดินของทั้งหมู่บ้านไว้แล้ว” ลู่อี้กล่าว “รอหิมะหยุดตกแล้วอากาศอุ่นกว่านี้หน่อย เจ้าค่อยทำทุกอย่างกับเรือนพักร้อนนี้ได้ตามที่เห็นว่าเหมาะสม”

มู่ซืออวี่มองลู่อี้ด้วยความประหลาดใจ

นางคิดว่าเขาซื้อเรือนพักร้อนที่มีน้ำพุร้อนเพียงแค่หลังเดียว แต่เขาซื้อหมู่บ้านเลยหรือ?

หากเป็นเพียงเรือนพักร้อนที่มีน้ำพุร้อน คงไม่มีพื้นที่ให้ใช้สอยมากนัก ทว่าหากเป็นทั้งหมู่บ้านก็คงมีที่ดินมากมายที่ใช้ประโยชน์ได้

ลู่อี้กระชับเสื้อคลุมให้มู่ซืออวี่ “หิมะเริ่มตกอีกแล้ว วันนี้อย่าเพิ่งไปดูเลย พวกเราไปบ่อน้ำพุร้อนกันเถอะ”

“อืม…”

เช้าตรู่วันถัดมา รถม้าพาสองสามีภรรยากลับไปยังเมืองหลวง คนหนึ่งไปที่ศาลต้าหลี่เพื่อไปทำงาน ส่วนอีกคนกลับไปที่จวนลู่

วันนี้เป็นวันวางขายแผ่นแปะทำความร้อนอย่างเป็นทางการ

นอกจากแผ่นแปะทำความร้อนแล้ว ยังมีถุงอุ่นมืออีกด้วย

ฮูหยินของสกุลผู้มั่งมีก็มีเตาอุ่นมือเช่นกัน ทว่าถุงอุ่นมือของเรือนกรุ่นฝันแตกต่างออกไป ยิ่งไปกว่านั้นนางยังได้วาดลวดลายการ์ตูนต่าง ๆ ลงบนถุงอุ่นมือเหล่านั้นด้วย แม้ว่าการออกแบบจะแปลกใหม่ แต่กลับไม่เคยขาดแคลนลูกค้า

“อาจารย์ เพิ่งวางขายได้ไม่นานก็หมดเกลี้ยงแล้วขอรับ” เฟิงเจิงเดินเข้าไปในห้องตำราแล้วแจ้งกับมู่ซืออวี่ที่กำลังออกแบบตู้เสื้อผ้าใหม่ “พวกเรายังมีสินค้าอยู่อีกหรือไม่ขอรับ?”

“ไม่มีแล้ว” มู่ซืออวี่กล่าว “วันนี้ขายเพียงเท่านี้ ที่เหลือพรุ่งค่อยว่ากัน”

“อาจารย์ สินค้าจำนวนเท่านี้ยังไม่เพียงพอนะขอรับ!” เฟิงเจิงกล่าว “หากท่านมีกำลังคนไม่เพียงพอ พวกเราจัดหากำลังคนเพิ่มได้ ในเมื่อสิ่งนี้ขายง่ายมาก เหตุใดไม่ทำให้มากหน่อยเล่าขอรับ”

“เจ้าลืมเรื่องกิจการหลักของเราไปหมดแล้วหรือ?” มู่ซืออวี่เหลือบมอง “แผ่นแปะทำความร้อนเป็นเพียงลูกเล่นในการขยายชื่อเสียงของเรา อันที่จริงแล้ววิธีการทำของสิ่งนี้ไม่ได้ยาก ขอแค่เพียงลองแกะวิธีทำออกมา อีกไม่กี่วัน สินค้าปลอมก็จะถูกวางขาย สินค้าแต่ละชิ้นของเรามีสัญลักษณ์เรือนกรุ่นฝันอยู่ เราก็แค่ต้องการให้ชื่อของเราเป็นที่รู้จัก”

“แม้ว่าสิ่งนี้จะไม่แพง ทำกำไรน้อยแต่ก็ขายได้ในจำนวนมาก!” เฟิงเจิงพึมพำ

“ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำ!” มู่ซืออวี่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้อากาศหนาว สิ่งนี้ช่วยให้ชีวิตของทุกคนดีขึ้นได้ อีกทั้งยังใช้หาเงินได้ เหตุใดจะไม่ขายต่อเล่า? ”

การปรากฏตัวของแผ่นแปะทำความร้อนกลายเป็นกระแสใหม่ในเมืองหลวง ผู้คนที่รู้สึกหนาวจนต้องสวมใส่เสื้อผ้าหนา ๆ จู่ ๆ ก็ถอดเสื้อผ้าหนา ๆ ออก เผยเรือนร่างงดงามได้แม้ในฤดูหนาว

นอกจากแผ่นแปะทำความร้อนแล้วยังมีที่อุ่นเท้า หรือแม้แต่ที่อุ่นเข่าที่ได้รับการออกแบบเพื่อเหล่าผู้เฒ่าโดยเฉพาะอีกด้วย