บทที่ 62 พี่ชายของข้าหล่อเหลาหรือไม่?

“พี่ชายของข้าหล่อเหลาหรือไม่?”

เสียงของลู่เซวียนดังขึ้น

มู่ซืออวี่จึงรับรู้ทันทีว่านางเผลอจ้องมองลู่อี้อยู่เป็นเวลานาน

นางถอนสายตาพลางเอ่ยว่า “พวกเจ้ารีบไปแล้วรีบกลับมาเถิด”

“อืม” ลู่อี้ตอบ

ลู่เซวียนจ้องมองคนทั้งสองพลางเม้มริมฝีปากแน่น

หญิงผู้นี้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทัศนคติของนางที่มีต่อพี่ชายก็เปลี่ยนไปมากเช่นกัน หากพี่ชายเขารักนาง เขาก็จะไม่สนใจสิ่งอื่น

ในวันที่สอง ทุกคนในตระกูลลู่ต่างเดินทางเข้าไปในเมืองหลวงด้วยกัน

ลู่อี้พาลู่เซวียนเดินทางเข้าไปในเมืองหลวง เนื่องจากระยะทางไม่ไกลมากนัก พวกเขาจึงเดินเท้าไปสักระยะหนึ่ง

เมื่อมาถึงเมืองหลวง ลู่อี้และลู่เซวียนก็นั่งพักเหนื่อย

ทางด้านมู่ซืออวี่เองก็มาถึงตลาดเช่นกัน นางนำผ้าขี้ริ้วขึ้นมาปูบนพื้นแล้ววางหมูตุ๋นที่เตรียมไว้

อาหารของนางมีหน้าตาแปลกประหลาด แต่กลิ่นหอมอันเย้ายวนใจทำให้ผู้คนมากมายรวมตัวกันโดยรอบ

“เจ้าขายอย่างไรหรือ?”

เมื่อมู่ซืออวี่เห็นลูกค้ารายแรกเอ่ยถาม นางจึงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ชามละ 10 อีแปะจ้ะ”

ชามใบนั้นมีขนาดเท่ากับชามเล็กในยุคปัจจุบันที่ขายในราคา 2 ตำลึง

“แพงยิ่งนัก”

ลู่ฉาวอวี่และลู่จื่ออวิ๋นนั่งอยู่หน้าแผงขาย ใบหน้าน่าเอ็นดูที่คล้ายคลึงกันของทั้งสองดึงดูดสายตาผู้คนที่ผ่านไปมา คนเหล่านั้นมักจะหยุดเดินเพื่อกลั่นแกล้งเด็กทั้งสองอยู่เสมอ

“เจ้าเด็กน้อย เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่ตะโกนขายของเล่า? ตะโกนให้ฝูงชนได้ยินไม่เป็นหรือ?”

“เด็กหญิงผู้นี้ช่างน่าเอ็นดู แล้วนี่คือผู้ใดกัน? นางเป็นคนในครอบครัวของพวกเจ้าหรือไม่?”

มู่ซืออวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “พวกเขาเป็นลูกของข้า ข้าไม่ได้นำพวกเขามาเพื่อกลั่นแกล้งหรือเรียกร้องความสงสาร”

ลู่จื่ออวิ๋นกะพริบตาพลางกล่าวอย่างอ่อนน้อม “ท่านน้าผู้งดงาม นี่คือแม่ของข้าเอง เนื้อตุ๋นที่แม่ข้าปรุงอร่อยยิ่งนัก ท่านลองซื้อไปชิมดูก่อนเถิด ข้ารับรองได้ว่าท่านจะต้องอยากกินอีกเป็นแน่”

“สาวน้อยผู้นี้วาจาน่าเอ็นดูจริงเชียว! นางเป็นแม่ของเจ้าจริงหรือ? เหตุใดถึงดูไม่เหมือนเลยสักนิด?”

รอยยิ้มบนใบหน้ามู่ซืออวี่แทบแข็งค้าง

ลู่ฉาวอวี่หยิบชามหมูตุ๋นขึ้นมาพลางกล่าวว่า “ข้าให้ท่านน้าชิมหนึ่งชิ้น หากไม่ชอบก็ไม่จำเป็นต้องซื้อ…”

พูดเช่นนี้ ตอนจากไปจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิด

พวกเขาไม่ใช่ละครสัตว์ หากไม่ซื้อของก็ไม่สมควรมากลั่นแกล้งพวกเขา

มู่ซืออวี่ตบหน้าผากด้วยความเหลืออด นางสมเพชตนเองที่ไม่อาจคิดได้เท่าเด็กวัยนี้ แม้แต่เด็กยังรู้จักวิธีซื้อใจลูกค้าด้วยการให้ชิม แต่นางกลับเพียงนั่งรอคอยลูกค้าดุจคนโง่

“ใช่แล้ว ลองชิมดูก่อนเถิด ถ้าอร่อยก็ซื้อ แต่หากไปแล้วก็จงจากไปโดยไร้กังวล ของมีไม่มาก ผู้ใดมาก่อนก็ได้ชิมก่อน ข้าจะพาเด็ก ๆ กลับทันทีหลังจากขายหมด”

“รสชาติ…”

“นี่มัน… รสเลิศยิ่งนัก!”

“เนื้อนี้อร่อยยิ่ง”

“แต่ราคาช่างแพงยิ่งนัก เงิน 10 อีแปะสามารถซื้อเนื้อได้จริง แต่นี่ได้เพียงไม่กี่ชิ้นไม่ใช่หรือ?

“อร่อยมาก แต่ราคาแพงจริง ๆ”

เมื่อเห็นว่าทุกคนรู้สึกประทับใจต่ออาหารของนาง มู่ซืออวี่จึงเอ่ยขึ้น “ข้าใช้เครื่องเทศมากมายในการตุ๋นเนื้อนี้ ราคาเครื่องเทศเหล่านั้นอาจมากกว่าราคาของเนื้อสัตว์ด้วยซ้ำ หากพวกท่านไม่เชื่อก็จงกลับไปทำเองที่บ้านเถิด แต่ข้ารับรองได้ว่าจะไม่มีวันได้ลิ้มรสชาติเช่นนี้แน่ เนื่องจากข้าเปิดขายวันนี้เป็นวันแรก ข้าจะมอบส่วนลดให้เหลือเพียง 8 อีแปะ… แต่คราวหน้าข้าจะคิดในราคา 10 อีแปะเท่าเดิม”

“ข้าขอซื้อหนึ่งชาม” ชายร่างกำยำผู้หนึ่งกล่าวขึ้น “ข้าจะนำไปปรุงเพิ่ม”

“เอาไปเถิด” มู่ซืออวี่ยิ้มอย่างเริงร่า “ฉาวอวี่ รับเอาเงิน”

“ขอบคุณท่านลุงยิ่งนัก” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าวอย่างไพเราะ “ท่านลุงเป็นคนใจกว้าง ในอนาคตจะต้องร่ำรวยเป็นแน่”

“โอ้ เด็กหญิงผู้นี้มีวาทศิลป์จริง ๆ พี่สาว ข้าขออีกสองชามแล้วกัน ให้ลูกสาวของเจ้าอวยพรข้าอีกสักสองสามคำหน่อยซิ” ชายร่างกำยำกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน

มู่ซืออวี่ “…”

พี่สาวอะไรกัน?

เคยนับริ้วรอยบนใบหน้าของตัวเองบ้างหรือยัง?

ช่างเถิด เพื่อหาเงินแล้ว นับประสาอะไรกับการถูกเรียกว่าพี่สาว ต่อให้ถูกเรียกว่าป้า นางก็ต้องจำใจยอม