บทที่ 63 การพบกันของมู่ซืออวี่และนายน้อยอัน

มู่ซืออวี่เดินออกจากร้านเสื้อผ้าพร้อมกับลูก ๆ ทั้งสอง

เด็กทั้งสองสวมเสื้อผ้างดงามดุจมังกรและนกเฟิ่งหวง ดูราวกับเด็กน้อยที่หลุดออกมาจากภาพวาด แม้เทพบุตรน้อยจะมีสีหน้าเย็นชาและเข้าถึงได้ยาก แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับนาง

“เรากลับ…”

ฟึ่บ!

บุคคลผู้หนึ่งวิ่งปราดผ่านหน้ามู่ซืออวี่ไป

มู่ซืออวี่ถูกกระแทกจนเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ลู่ฉาวอวี่ที่อยู่ด้านข้างพยุงนางไว้ทันที

“ท่านแม่ เป็นอะไรหรือไม่?” ลู่จื่ออวิ๋นจ้องมองอย่างห่วงใย

“กระเป๋าเงิน กระเป๋าเงินของข้า…”

กระเป๋าเงินที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของนางพลันหายไป

หลังจากซื้อเสื้อผ้าไปสองชุด ในกระเป๋านั้นยังมีเงินสดเหลืออยู่ 110 อีแปะ ล้วนเป็นเหรียญทองแดงที่มีน้ำหนักทั้งสิ้น นางจึงรับรู้ได้ทันทีที่กระเป๋าหายไป

“ต้องเป็นคนผู้นั้นแน่!” ลู่ฉาวอวี่กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “ข้าจะไปตามตัวเขา”

“เจ้าและอวิ๋นเอ๋อร์รอข้าที่นี่” มู่ซืออวี่กัดฟัน “อย่าไปไหน ข้าจะกลับมารับพวกเจ้าในอีกไม่ช้า”

สองพี่น้องเฝ้าดูมู่ซืออวี่จากไป

“ท่านพี่…” ลู่จื่ออวิ๋นจับมือลู่ฉาวอวี่ไว้ “ข้ากลัว…”

“อย่ากลัวเลย” ลู่ฉาวอวี่จ้องมองไปด้านข้าง “เราจะไปรอท่านแม่ที่นั่น”

พวกเขายังเด็กเกินกว่าที่จะช่วยเหลือ หากไล่ตามผู้เป็นแม่ไป สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้คือการสร้างภาระให้นางเท่านั้น

มู่ซืออวี่จ้องมองร่างเบื้องหน้าแล้ววิ่งไล่ตามอย่างสุดกำลัง แม้น้ำหนักตัวของนางจะลดลงไปบ้างแล้ว แต่ร่างกายก็ยังคงอ้วนท้วมเกินกว่าจะวิ่งได้ทัน

“หัวขโมย!”

นางตะโกนลั่น

“คนผู้นั้นคือหัวขโมย ผู้ใดช่วยข้าหยุดเขา ข้าจะขอบคุณมาก!”

“หัวขโมย!”

อันอี้หางเดินออกมาจากหัวมุม และได้เห็นคนผู้นั้นวิ่งมาด้วยความตื่นตระหนกพอดี

ตุบ!

หัวขโมยวิ่งเข้าชนเขา ทั้งสองล้มลงบนพื้นพร้อมกัน

“หัวขโมย! มีหัวขโมย!”

เสียงของหญิงผู้หนึ่งดังลั่น

ชายร่างผอมที่อยู่ใต้ร่างอันอี้หางพยายามดิ้นรนอย่างตื่นตระหนกเมื่อได้ยินเสียงตะโกนนั้น ทว่าอันอี้หางกลับยิ่งกดทับเขาไว้แน่น ไม่ว่าจะดิ้นรนมากเพียงใดก็ไม่อาจลุกขึ้นได้

คนผู้นั้นผลักอันอี้หางสุดแรง

“โปรดจับเขาไว้ ข้าขอบคุณมาก…” มู่ซืออวี่ตะโกนสุดเสียงเมื่อเห็นว่าหัวขโมยถูกอีกฝ่ายจับกุมไว้

นางตะโกนด้วยความตื่นตระหนกจนแทบหมดลมหายใจ

อันอี้หางได้รับบาดเจ็บที่หลังเพราะการล้มเมื่อครู่ อีกทั้งยังถูกชายร่างผอมล้มทับ แต่หลังจากได้ยินเสียงตะโกนของมู่ซืออวี่ เขาก็ลุกขึ้นทับร่างของชายผู้นั้นพลางรัดไว้แน่น

“ข้าจับเจ้าได้แล้ว!” มู่ซืออวี่หมดเรี่ยวแรง นางใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อจับชายร่างผอมผู้นั้นไว้

เดิมทีชายผู้นี้มีรูปร่างผอมสูง เมื่อถูกร่างของอันอี้หางกดทับ เขาก็รู้สึกหายใจไม่ออก ยิ่งเมื่อถูกมู่ซืออวี่จับไว้แน่น เขาก็ยิ่งรู้สึกหายใจไม่ออก

“ปล่อย…” ชายร่างผอมพร้อมพยายามดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด “ปล่อยข้า!”

“เจ้าหัวขโมย ไร้ยางอายสิ้นดี!” มู่ซืออวี่ชกหน้าชายร่างผอม “กล้าดีอย่างไรมาปล้นข้า! ไร้ยางอายสิ้นดี!”

อันอี้หางปล่อยมือ พยายามอดทนต่อความเจ็บปวดแล้วลุกขึ้น ก่อนจะถอยหลังไปราว ๆ สองสามก้าว จากนั้นก็เฝ้าดูชายร่างผอมถูกมู่ซืออวี่ทุบตีเพียงฝ่ายเดียว

เขาสัมผัสแก้มของตนราวกับรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด อดไม่ได้ที่จะเห็นอกเห็นใจชายร่างผอม

มู่ซืออวี่เหน็ดเหนื่อยจากการชกอีกฝ่าย และเริ่มตกใจเมื่อเห็นว่าชายร่างผอมไม่มีการเคลื่อนไหว

นางตรวจสอบที่จมูกของอีกฝ่ายเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังคงหายใจ เมื่อรับรู้แล้วก็รู้สึกโล่งอก

นางสัมผัสทั่วร่างกายชายร่างผอม