บทที่ 177 การสู้รบเสมือนจริง

บทที่ 177 การสู้รบเสมือนจริง

ในยามทุกข์ยาก ชีวิตมนุษย์ก็เหมือนขี้หมูราขี้หมาแห้ง… ไร้ประโยชน์

ไม่ว่าจินเฟิงจะมีความคิดดี ๆ มากมายแค่ไหน เมื่อเขาตายทุกอย่างจะจบลงทันที

ทหารผ่านศึกคือหลักประกันความปลอดภัยที่ใหญ่ที่สุดของเขาและจินเฟิงก็ให้ความสนใจพวกเขาอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด

การฝึกภาคปฏิบัตินี้ไม่เพียงแต่สามารถฝึกฝนทหารหญิงได้เท่านั้น แต่ยังมีความสำคัญมากสำหรับทหารผ่านศึกอีกด้วย

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ บัณฑิตหนุ่มก็พาโจวจิ่นและเถี่ยฉุยไปที่เขาด้านหลัง

ตอนนี้ทหารผ่านศึกและทหารหญิงผ่านการวิ่งข้ามทุ่งอันหนักหน่วงเรียบร้อยแล้วและกำลังกินข้าวกันอยู่

ตอนนี้ชิ่งมู่หลานและจางเหลียงนั่งอยู่ในศาลาเพื่อพูดคุยอะไรบางอย่าง

“พร้อมกันหรือยัง?”

จินเฟิงทักทายทั้งสองคน

“พวกเจ้าเตรียมตัวให้พร้อม การฝึกซ้อมจะเริ่มเมื่อทุกคนกินข้าวเสร็จ!”

ชิ่งมู่หลานจับเข้าที่ด้ามดาบข้างเอวของนางแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง

หากไม่ได้เห็นด้วยตาของตัวเอง เกรงว่าจะไม่มีใครเชื่อว่า เมื่อครึ่งชั่วยามก่อนหน้านี้ แม่ทัพหญิงผู้กล้าหาญกำลังแย่งอาหารกับเสี่ยวเอ๋อซึ่งอายุไม่ถึงสิบปีที่บ้านของจินเฟิง

เมื่อยามเฉิน*[1] มาถึง ทหารผ่านศึกและทหารหญิงทั้งหมดก็ก่อตัวเป็นกระบวนทัพรูปสี่เหลี่ยมสองฝั่งยืนอยู่บนพื้นราบ

ในฝั่งของทหารหญิงมีมากถึงเจ็ดสิบชีวิต ทว่าในฝั่งทหารผ่านศึก พวกเขาไม่เพียงแต่ต้องฝึกเท่านั้น ทว่ายังต้องรับผิดชอบเรื่องการดูแลโรงหลอมเหล็กและเรือนสี่ประสานด้วย อีกทั้งบางคนยังได้รับมอบหมายให้ดูแลเขาเถี่ยกว้านและเขาเมาเมา ทหารผ่านศึกที่เหลือจึงมีจำนวนเพียงสามสิบคนเท่านั้น

ซึ่งสามสิบคนนี้รวมไปถึงผู้คุ้มกันส่วนตัวของจินเฟิงด้วย

อย่างไรก็ตาม ทหารผ่านศึกเหล่านี้ล้วนเป็นบุรุษที่เคยอยู่ในสนามรบ ความตระหนักรู้และทักษะการต่อสู้ของพวกเขาหรือความสามัคคีกันในหมู่พวกพ้อง เมื่อเทียบกับทหารหญิงแล้ว ทหารผ่านศึกก็มีโอกาสชนะสูงกว่ามาก

ด้านหน้ากระบวนทัพมีแท่นไม้ขนาดใหญ่วางอยู่ พร้อมกับดาบยาวที่ห่อด้วยผ้าป่าน

การรบเสมือนจริงนี้เป็นเพียงการฝึกภาคปฏิบัติเท่านั้นไม่ใช่การต่อสู้ที่รุนแรงอะไร อย่างไรก็ตาม แม้ว่าดาบยาวเหล่านี้จะไร้ความคมแต่ก็ทำจากเหล็กบริสุทธิ์ หากถูกโจมตีอย่างรุนแรงก็สามารถก่อให้เกิดอาการบาดเจ็บได้

การห่อดาบด้วยผ้าป่านสามารถช่วยลดความรุนแรงที่อาจเกิดขึ้นได้บางส่วน

นอกจากนี้ ผ้าป่านยังถูกย้อมด้วยสีที่แตกต่างกันคือแดงและขาว โดยทหารหญิงจะใช้สีแดง ส่วนทหารชายจะใช้สีขาว ใครก็ตามที่มีสีเปื้อนตามจุดต่าง ๆ ของร่างกาย แสดงว่าตรงจุดนั้นได้รับบาดเจ็บ อีกทั้งสีดังกล่าวยังสามารถแยกแยะผู้บาดเจ็บและตัดสินชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ได้อีกด้วย

เป้าหมายของการสู้รบเสมือนจริงในครั้งนี้ คือการฝึกฝนทักษะการต่อสู้ของเหล่าทหาร

พูดกันอย่างง่าย ๆ ก็คือ ทหารชายและทหารหญิงถูกแยกออกเป็นสองฝ่าย และทั้งสองฝ่ายจะต้องต่อสู้กันจนอีกฝ่ายหนึ่งล้มลง

วิธีนี้การฝึกนี้ง่ายและไม่ซับซ้อน แต่ก็สามารถปฏิบัติได้จริงและให้ผลลัพธ์ที่ดี

ความหมายของหนังสือแต่ละเล่มจะปรากฏชัดเจนหลังจากที่เราอ่านมันเป็นพันครั้ง การต่อสู้ก็เช่นเดียวกัน

ไม่มีใครเป็นผู้เชี่ยวชาญตั้งแต่กำเนิด พวกเขาต่างก็ต้องฝึกฝนซ้ำ ๆ เพื่อบรรลุเป้าหมาย

กล้ามเนื้อของมนุษย์มีความสามารถในการจดจำ ยิ่งฝึกฝน ยิ่งสามารถตอบสนองได้ดียิ่งขึ้น

หลังจากที่ทหารผ่านศึกและทหารหญิงเปลี่ยนอาวุธแล้ว ชิ่งมู่หลานก็ปีนขึ้นไปบนแท่นไม้ และชี้ไปที่เนินเล็ก ๆ ทางด้านซ้ายของสนามฝึกแล้วพูดว่า

“หน้าที่ของทหารหญิงคือวิ่งไปตามเนินเขาและปลดธงออก ส่วนหน้าที่ของทหารผ่านศึกคือคอยคุ้มกันธงของตนไว้ให้ได้!”

ทหารผ่านศึกเข้าแถวและยืนบนเนินเขา โดยที่ด้านหลังมีธงผืนเล็กปักอยู่บนพื้น

ส่วนทหารหญิงยืนอยู่บริเวณเบื้องล่างเนินเขาดังกล่าว

เมื่อชิ่งมู่หลานเห็นว่าทั้งสองฝ่ายจัดกระบวนทัพเรียบร้อยแล้วจึงประกาศเริ่มการฝึกซ้อมเสมือนจริงทันที

แต่ผลที่ตามมาคือกระบวนทัพทั้งสองยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่มีใครเริ่มที่จะเคลื่อนไหวใด ๆ

ทหารผ่านศึกคิดว่าการที่ชายร่างใหญ่ทำการโจมตีสตรีก่อนนั้นเป็นเรื่องไม่สมควร อย่างไรก็ตาม ทหารหญิงมีมากกว่าทหารผ่านศึกถึงสองเท่า เมื่อเห็นว่าเหล่าทหารชายยืนนิ่งอยู่กับที่ พวกนางก็ละอายเกินกว่าที่จะเริ่มลงมือก่อน

“ยืนทำอะไรอยู่เล่า?! ลงมือเลย!”

ชิ่งมู่หลานอดรำคาญขึ้นมาไม่ได้เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ นางชักดาบไร้คมขึ้นมาและเดินไปที่หน้าแถวทหารหญิง “ทุกคนลงมือได้!”

หลังจากพูดจบ นางก็รีบวิ่งไปที่กระบวนทัพของทหารผ่านศึกพร้อมกับดาบยาวในมือ

ในเมื่อแม่ทัพของพวกนางลงมือแล้ว เหล่าทหารหญิงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากติดตามชิ่งมู่หลานไปข้างหน้า

อาเหมยเองก็อยากจะไปเช่นกัน แต่นางกลับถูกจินเฟิงรั้งเอาไว้ก่อน

“จำนวนทหารหญิงมีมากกว่าอยู่แล้ว เจ้าไม่ต้องไปหรอก”