บทที่ 263 จดหมายจากจวิ้นโส่ว

บทที่ 263 จดหมายจากจวิ้นโส่ว

โชคดีที่ครั้งนี้ ไม่มีใครเข้ามารบกวน

จังหวะหายใจในห้องด้านหลังค่อย ๆ ช้าลง ถังเสียวเป่ยนอนหอบอยู่ในอ้อมแขนของจินเฟิง นางเอื้อมมือออกไปแตะมันสองสามครั้ง จากนั้นก็หยิบผ้าสีขาวที่เปื้อนจุดสีแดงขึ้นมาทันที

“ของสิ่งนี้สำคัญขนาดนั้นเชียวหรือ?”

จินเฟิงลูบหลังถังหญิงสาวเบา ๆ แล้วถามด้วยรอยยิ้ม

อันที่จริงเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก แต่เพราะถังเสียวเป่ยมาจากหอนางโลม นางจึงไม่ยอมแพ้จนกว่าจะได้ปูผ้าขาว

“สำคัญสิ เสียวเป่ยต้องการมอบร่างกายที่บริสุทธิ์ให้กับท่านอาจารย์”

ถังเสียวเป่ยพูดอย่างจริงจัง “แม้ว่าเสียวเป่ยจะมาจากหอนางโลม แต่ร่างกายของข้าก็ไม่เคยมีผู้ใดแตะต้อง และคนที่สอนวิชาให้แก่ข้าก็เป็นหญิงชรา นี่คือกฎของหอวาโยวสันต์”

“อย่างนั้นเองหรือ?” จินเฟิงถามด้วยรอยยิ้ม “ที่หอนางโลมสอนอะไรเจ้าบ้าง?”

“ท่านอาจารย์อยากรู้หรือ?”

ถังเสียวเป่ยกะพริบตาถี่และกระตือรือร้นที่จะลองวิชาที่ได้รับการถ่ายทอดมา

“เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าหยอกล้อเจ้าเล่นก็เท่านั้น”

จินเฟิงลูบจมูกถังเสียวเป่ย “วันนี้เจ้าเพิ่งสูญเสียครั้งแรกของเจ้าไป ไม่ต้องเคลื่อนไหวร่างกายแล้ว ครั้งต่อไปเจ้าค่อยแสดงความสามารถ”

“ข้ามะ…!”

ถังเสียวเป่ยเม้มริมฝีปากแล้วซุกตัวลงใต้ผ้าห่มทันที

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองคนก็กอดกันและผล็อยหลับไป

…

ห่างจากบ้านตระกูลโจวเพียงไม่กี่ช่วงตึก โจวฉางหลินที่กำลังเตรียมตัวเข้านอน ได้รับจดหมายที่ทำให้ตื่นเต็มตาและไม่รู้สึกง่วงอีกต่อไป

เมื่อครู่นี้มีคนมาจากจวนจวิ้นโส่วเพื่อนำจดหมายมาส่ง พร้อมกำชับผู้เฝ้ายามด้านหน้าด้วยว่าต้องส่งให้ถึงมือโจวฉางหลิน

เมื่อผู้เฝ้ายามได้ยินว่าจดหมายนี้ถูกส่งมาจากจวิ้นโส่ว เขาก็ไม่กลัวว่าจะรบกวนการพักผ่อนของโจวฉางหลินและรีบนำจดหมายไปมอบให้ทันที

ช่วงนี้ฮูหยินโจวไปดูแลบุตรชายของนางที่เรือนโจวเต๋ออู้ นางเพิ่งกลับมาจากการหยิบของและเห็นว่าไฟในห้องของโจวฉางหลินยังคงเปิดอยู่จึงเดินเข้าไปดู

“ไอหยา นายท่าน เหตุใดจึงยังไม่นอนอีกเล่า?”

“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?”

โจวฉางหลินมองดูภรรยาของเขา ก่อนจะกำหมัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ และหายใจถี่ขึ้น

“นายท่าน ท่านไม่พอใจหญิงสาวที่เพิ่งซื้อตัวมาหรือ?”

ฮูหยินโจวนั่งลงข้าง ๆ สามี “สองสามวันมานี้เสี่ยวอู้บ่นว่าเขาเจ็บเหลือเกิน ข้าเจ็บปวดแทนเขาจริง ๆ”

เมื่อเสี่ยวอู้อาการดีขึ้น ข้าจะไปที่ตลาดนายหน้าอีกครั้งเพื่อหาคนที่มีฝีมือ ให้พวกเขาบุกไปที่หอนางโลม หญิงสาวพวกนั้นรู้แต่วิธีเอาอกเอา…”

“เลิกเอาเสี่ยวอู้มาอ้างได้แล้ว!”

โจวฉางหลินตบหน้าภรรยาอย่างแรง “หากเจ้ารักเขาอย่างที่ปากว่า อย่าคิดแม้แต่จะลักพาตัวถังเสียวเป่ยอีก!”

“นายท่าน…”

ฮูหยินโจวยกมือกุมที่ใบหน้าแล้วมองโจวฉางหลินอย่างไม่เข้าใจ

นางแต่งงานกับโจวฉางหลินตั้งแต่อายุสิบห้า ในเวลานั้นโจวฉางหลินยังไม่ได้ดิบได้ดีเช่นนี้ ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดนางขายเครื่องประดับทั้งหมด ยอมถูกดูหมิ่นจากพี่สะใภ้ทั้งหลายและนำเงินจำนวนหนึ่งจากครอบครัวไปช่วยโจวฉางหลินในยามลำบาก

หลังจากที่โจวฉางหลินร่ำรวย นางก็ไม่เคยคิดทวงบุญคุณ ครองเรือนด้วยความซื่อสัตย์และปฏิบัติหน้าที่ของตนอย่างไม่บกพร่อง อีกทั้งนางยังช่วยเขาหาอนุภรรยาเพิ่มหนึ่งหรือสองคนทุก ๆ สองปี

แม้อนุภรรยาที่นางจัดหามาทั้งหมดจะได้รับการคุมกำเนิดและไม่สามารถมีบุตรได้ แต่ฮูหยินโจวก็ให้กำเนิดบุตรชายแก่โจวฉางหลินถึงสามคนจึงไม่มีใครกล้าว่าอะไรนาง

ความรักที่โจวฉาวหลินมีต่อนางและการปฏิบัติของเขานั้นดีกว่าบุรุษส่วนใหญ่ในยุคนี้ที่ปฏิบัติต่อภรรยา

อย่างน้อยเขาก็ไม่ลงไม้ลงมือหรือขึ้นเสียงเวลาโกรธ เพียงแต่เอ่ยตำหนิเล็กน้อยเท่านั้น

และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่โจวฉางหลินตบหน้านาง

ฮูหยินโจวถูกเขาทำร้ายจนงุนงงไปพักใหญ่

แต่สิ่งที่ทำให้นางสับสนมากขึ้นคือสิ่งที่โจวฉางหลินพูด

“นายท่าน ท่านไปฟังคำของผู้ใดมา ข้าไม่ได้ลักพาตัวถังเสียวเป่ย…”