บทที่ 264 สามีที่รัก (รีไรท์)

บทที่ 264 สามีที่รัก (รีไรท์)

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวฉางหลินพาภรรยาและโจวเต๋ออู้ไปที่โรงเตี๊ยมจ้าวเจียพร้อมกับหีบของขวัญ

ในลานของโรงเตี๊ยม จางเหลียงกำลังรวบรวมทหารผ่านศึกเพื่อเตรียมพร้อมที่จะกลับไปยังจินชวน

เมื่อพวกเขาเห็นโจวฉางหลินและพวกเข้ามาใกล้ เหล่าทหารผ่านศึกต่างก็หันหน้าไปมอง

ฮูหยินโจวตกใจมากเสียจนแทบจะทรุดตัวลงกับพื้น

เมื่อวานนี้นางได้ยินโจวฉางหลินพูดคุยเกี่ยวกับทหารผ่านศึกที่ทำการฆ่าโจร ตอนนี้เมื่อมองดูทหารผ่านศึกเหล่านี้ พวกเขาทั้งหมดดูเหมือนสัตว์ประหลาดที่จะกินคน

“พวกเจ้าต้องการสิ่งใด?”

จางเหลียงเดินเข้าไปถาม

“พวกข้าตั้งใจมาขอโทษท่านอาจารย์จิน”

โจวฉางหลินรักษาท่าทางสงบเสงี่ยมของเขา

“ขอโทษ?”

จางเหลียงมองดูอีกฝ่าย จากนั้นก็มองไปที่หีบที่เขานำมาด้วย “รอสักครู่ ข้าขอตัวไปดูก่อนว่าท่านอาจารย์ตื่นหรือยัง”

เพราะคิดว่าจินเฟิงอาศัยอยู่เพียงลำพัง จางเหลียงจึงเดินเข้าไปในลานที่จินเฟิงอาศัยโดยไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ทหารผ่านศึกที่ปฏิบัติหน้าที่เฝ้ายามอยู่กลับหยุดเอาไว้ทันทีที่กำลังจะเปิดประตูเข้าไป

“หัวหน้า แม่นางเสียวเป่ยอยู่ที่นี่”

ทหารผ่านศึกกล้าหักหลังต้าหลิว แต่เขาไม่กล้าหักหลังจางเหลียง

“แค่ก แค่ก… ข้ารู้แล้ว”

จางเหลียงไอแล้วหันหลังกลับ “ท่านอาจารย์ของข้าเหนื่อยล้ามาสองวันเต็ม ๆ และเขายังคงพักผ่อนอยู่ พวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด”

“ไม่เป็นไร ข้ารอได้”

เพราะโจวฉางหลินได้ยกโขยงผู้คนมาที่นี่หมดแล้ว

หลังจากรอมานานกว่าครึ่งชั่วยาม จินเฟิงและถังเสียวเป่ยก็ตื่นนอน

เมื่อเห็นโจวฉางหลินที่ประตู จินเฟิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกโล่งใจ

ตั้งแต่ที่ก้าวออกจากจวนจวิ้นโส่ว ชายหนุ่มก็เดาได้ว่าโจวฉางหลินจะต้องมาขอโทษอย่างแน่นอน แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมาเร็วขนาดนี้

“ข้าขอโทษท่านอาจารย์จินด้วย ภรรยา และบุตรชายของข้าช่างโง่เขลา…”

เมื่อโจวฉางหลินเห็นจินเฟิง เขาก็ก้มตัวลงและเอ่ยทักทายจินเฟิงทันที แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบจินเฟิงก็ขัดจังหวะเขาไว้

“คนที่พวกเจ้าต้องขอโทษไม่ใช่ข้า แต่เป็นนาง!”

จินเฟิงชี้ไปที่ถังเสียวเป่ย “เสียวเป่ย เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเจ้าโดยตรง เจ้าจัดการเรื่องนี้ได้เลย ข้าจะไปจวนจวิ้นโส่วเสียหน่อย”

หลังจากพูดจบ จินเฟิงก็ไม่รอคำตอบของโจวฉางหลินแต่ขึ้นหลังม้าแล้วจากไป

ในยุคศักดินา สถานะของพ่อค้านั้นต่ำมาก ในหมู่บัณฑิต เกษตรกร ผู้ใช้แรงงาน และพ่อค้า พ่อค้าจะถูกจัดอยู่ในลำดับสุดท้าย

จินเฟิงเป็นบุคคลที่โดดเด่นและช่องว่างทางสังคมระหว่างทั้งสองฝ่ายก็มีขนาดใหญ่มาก

แม้ว่าจินเฟิงจะทำการค้าแต่ก็ไม่มีใครถือว่าเขาเป็นพ่อค้า

เช่นเดียวกับตระกูลในเมืองหลวง พวกเขาจำเป็นต้องทำกาค้าเพื่อประคองค่าใช้จ่ายมหาศาล แต่ใครจะกล้าพูดว่ากั๋วกงเป็นพ่อค้าเล่า?

ยิ่งจินเฟิงเพิกเฉยต่อเขามากเท่าไรโจวฉางหลินยิ่งรู้สึกว่าไม่สามารถคาดเดาชะตากรรมของตนได้มากเท่านั้น

เมื่อเป็นเช่นนี้เขาจึงยิ่งนอบน้อมมากขึ้น

ซึ่งความจริงจินเฟิงไม่ได้ผูกใจเจ็บอะไรกับเรื่องนี้ เขาเพียงแค่ไม่ชอบสถานการณ์ที่ต้องพล่ามอะไรมาก

หากเอาเวลาไปพูดคุยกับโจวฉางหลินเรื่องความหน้าซื่อใจคดที่นี่ เขาไปที่จวนจวิ้นโส่วเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องหอการค้าและสำนักคุ้มภัยจะดีกว่า

การจัดตั้งหอการค้า สามารถจัดตั้งขึ้นได้ด้วยเงินเพียงไม่กี่ตำลึงเงิน แต่สำนักคุ้มภัยนั้นแตกต่างออกไป

ไม่ว่าจะเมื่อไร ทางการมักจะระแวดระวังสำนักคุ้มภัยนี้เป็นอย่างมาก ไม่ว่าใครก็ตามที่ต้องการจัดตั้งสำนักเหล่านี้ขึ้น พวกเขาต้องได้รับการลงนามโดยจวิ้นโส่วและยื่นคำร้องต่อทหารท้องถิ่น

หากสำนักคุ้มภัยละเมิดกฎหมายและระเบียบวินัยในอนาคต จวิ้นโส่วที่ลงนามในสัญญาจะต้องรับผิดชอบด้วย