บทที่ 267 คหบดีทรงอิทธิพล

บทที่ 267 คหบดีทรงอิทธิพล

ภัตตาคารเว่ยเจียเป็นร้านอาหารที่ดีที่สุดในอำเภอจินชวน อีกทั้งยังเป็นสถานที่สำเริงสำราญที่มีชื่อเสียงที่สุดในจินชวน ว่ากันว่าหญิงรับใช้ที่อยู่ข้างในนั้นแสวงหามาจากสถานที่ต่าง ๆ และโดยปกติแล้วราคาอาหารมื้อเดียวสามารถเลี้ยงคนธรรมดาได้ถึงครึ่งปี

ทว่าวันนี้ ในชั้นสามที่หรูหราที่สุดของภัตตาคารเว่ยเจียก็ถูกจองเอาไว้

ชายวัยกลางคนร่างอ้วนท้วนสองคนทยอยเดินเข้าไปในห้องด้านในสุด

พวกเขาเป็นคหบดีทรงอิทธิพลในจินชวน แม้จะไม่ได้ดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการ แต่อิทธิพลของพวกเขาในหมู่บ้านและตัวอำเภอบางครั้งก็ยิ่งใหญ่กว่าหน่วยงานราชการเสียอีก

อีกทั้งพวกเขายังเป็นลูกค้ารายใหญ่ของภัตตาคารเว่ยเจียและบริจาคเงินให้กับภัตตาคารแห่งนี้อย่างน้อยหลายร้อยตำลึงทุกปี

“นายท่านจู นายท่านเผิง!”

ผู้ดูแลร้านยิ้มและโค้งคำนับทั้งสอง “วันนี้พวกนายท่านมาถูกเวลาจริง เมื่อคืนนี้กลุ่มปราบเสือจากเฮยสยงโกวเพิ่งส่งหมีดำมาหนึ่งตัว ข้าไปดูมาแล้ว อุ้งเท้าหมีนั้นถือว่าเป็นของหายาก หากนายท่านทั้งสองอยากลอง ข้าจะขอให้พ่อครัวโจวจากเมืองหลวงลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง!”

“อุ้งเท้าหมีหายากอย่างนั้นหรือ?”

ในตอนแรกจูเหล่าเหยียมีสีหน้าเศร้าหมอง เมื่อเขาได้ยินคำว่าอุ้งเท้าหมี ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นทันที

“นอกจากอุ้งเท้าหมีแล้ว เรายังนำหญิงสาวสองคนกลับมาจากหอจินเยว่ในเมืองหลวงอีกด้วย พวกนางได้รับการฝึกฝนวิชามาจากผู้ช่ำชองหอจินเยว่ มีความเชี่ยวชาญในการเล่นพิณ หมากล้อม เขียนพู่กันและวาดภาพ อีกทั้งพวกนางยังได้เรียนรู้วิธีการอาบน้ำจากสบู่หอมที่เป็นที่นิยมจากกวางเหยวียนอีกด้วย หากนายท่านทั้งสองสนใจ ข้าก็อยากให้ลอง รับรองว่าไม่ผิดหวัง”

หลังจากที่ผู้ดูแลร้านขายอุ้งเท้าหมีเสร็จ เขาก็เริ่มการขายหญิงสาวอีกครั้ง

ตอนนี้ดวงตาของเผิงเหล่าเหยียเป็นประกายขึ้นเช่นกัน

แต่แล้วเขาก็ส่ายหัว “ตอนนี้เก็บอุ้งเท้าหมีและหญิงสาวไว้ก่อน เรามีเรื่องต้องทำช่วงบ่าย ไว้คุยกันอีกทีหลังสะสางธุระเสร็จ”

“ใช่ ยังมีเรื่องที่ต้องสะสาง!” จูเหล่าเหยียพูดขึ้นว่า “ไปยกน้ำชามาให้พวกข้า แล้วอย่าให้ผู้ใดเข้ามารบกวน”

“รับทราบ!”

เมื่อได้ยินดังนั้นผู้ดูแลร้านก็รู้ได้ทันทีว่าทั้งคู่กำลังจะคุยกัน เขาจึงโค้งคำนับอีกครั้งแล้วจากไป

ไม่นานหญิงรับใช้ก็ยกน้ำชามาให้ก่อนที่จะขอตัวออกไปเช่นกัน

แต่ทั้งสองยังไม่ได้พูดคุยอะไร พวกเขานั่งอยู่เฉย ๆ และถือถ้วยชารออย่างเงียบ ๆ

หลังจากรอเกือบหนึ่งก้านธูป จ้าวเสี้ยนเว่ยซึ่งสวมชุดลำลองก็มาถึงในที่สุด

“ทำความเคารพใต้เท้า!”

ทั้งสองรีบลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปทักทายผู้มาใหม่

จ้าวเสี้ยนเว่ยไม่ตอบอะไร พูดเพียงแต่ว่า “มีเรื่องอะไรก็ว่ามา ไยถึงรีบร้อนที่จะพบข้าขนาดนี้?”

คหบดีทั้งสองมองหน้ากันและสาปแช่งจ้าวเสี้ยนเว่ยในใจ

ในจินชวนมีโจรสี่กลุ่มที่มีหน้าที่เก็บส่วยข้าวประจำปี ตอนนี้โจวซือเหยียและโจรเขาเถี่ยกว้านถูกจินเฟิงกวาดล้างออกไปเป็นที่เรียบร้อยจึงเหลือโจรเพียงสามกลุ่มเท่านั้น

คหบดีทั้งสองคนมาพบจ้าวเสี้ยนเว่ยเพื่อหารือเกี่ยวกับวิธีรับมือกับการอพยพของผู้คนที่ไปยังซีเหอวาน

หากพวกเขาทั้งสองรู้เรื่องนี้ก็เป็นไปไม่ได้ที่จ้าวเสี้ยนเว่ยจะไม่รู้

ทว่าอีกฝ่ายกลับมีท่าทางงงงวย

เดิมทีเรื่องนี้น่าจะเป็นปัญหาของพวกเขาทั้งสาม แต่พอเป็นเช่นนี้แล้ว เหมือนกับเขาทั้งคู่มาขอความช่วยเหลือจากจ้าวเสี้ยนเว่ยเสียได้

จ้าวเสี้ยนเว่ยนั้นแข็งแกร่งและมีตำแหน่งอย่างเป็นทางการ หากเป็นเวลาปกติ ทั้งสองคนคงยอมเขาไปตามสภาพ

แต่คราวนี้เกี่ยวข้องกับจินเฟิงในซีเหอวาน พวกเขาไม่สามารถปล่อยเรื่องนี้ไปได้

เพราะจินเฟิงคือบุรุษโหดเหี้ยมที่สามารถทำลายเขาเถี่ยกว้านได้ พวกเขาไม่สามารถต่อสู้กับจินเฟิงได้ ไม่เช่นนั้น คงไม่มาพบจ้าวเสี้ยนเว่ยและเข้ายึดครองเขาเถี่ยกว้านด้วยตัวเองไปนานแล้ว