ตอนที่ 269
บทที่ 269 สั่งงาน
October 22, 2026
บทที่ 269 สั่งงาน
กวานเสี่ยวโหรว ถังเสียวเป่ย จางเหลียง ถังตงตง หม่านชาง โจวจิ่น ชิ่งมู่หลาน หลิวเถี่ย หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสองแห่ง รุ่นเนียง หว่านเหนียง เจิ้งฟาง…
ผู้คนจากซีเหอวานและกวานเจียวานมารวมตัวกันที่บ้านของจินเฟิงหลังเลิกงานในตอนเย็นเพื่อพูดคุย
เพื่อหารือปัญหาการเพิ่มขึ้นของประชากรในหมู่บ้าน
“ท่านอาจารย์ ตอนนี้ไม่เพียงแค่พื้นที่โล่งในหมู่บ้านเท่านั้น แต่ที่ภูเขาด้านหลังยังมีการตั้งกระท่อมจำนวนมากด้วย”
จางเหลียงกล่าว “หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ในหมู่บ้านนี้จะเกิดปัญหาเอาได้”
“มีปัญหาแล้วล่ะ เมื่อคืนนี้เหล่าซานกลับมาบ้านแล้วพบว่ากระสอบข้าวหายไป” หัวหน้าหมู่บ้านพูดพร้อมกับส่ายศีรษะ
“พี่เหลียง เราต้องทำการตรวจสอบเรื่องนี้โดยเร็ว เมื่อรู้ว่าใครเป็นคนทำก็ให้ขับไล่พวกเขาออกไปเสียและอย่าให้กลับมาที่ซีเหอวานอีก”
จินเฟิงพูดเสียงแข็ง “เรื่องแบบนี้จะต้องถูกกำจัดไปโดยเร็วที่สุด ไม่เช่นนั้น หมู่บ้านจะตกอยู่ในความอลหม่านวุ่นวาย”
“ข้าได้ส่งคนไปสอบสวนแล้ว” จางเหลียงกล่าว
“พี่ใหญ่เจิ้งฟาง ช่วยนำคนจากเขาเมาเมามาช่วยพี่เหลียงที หากพบใครพยายามก่อปัญหา ให้ปราบปรามพวกเขาโดยด่วน!”
“ได้” เจิ้งฟางพยักหน้าแล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์ หากเป็นเช่นนี้อยู่ตลอดคงไม่ดีแน่ เราต้องหาทางแก้โดยเร็ว”
“เรื่องนี้จัดการยากตรงไหนหรือ? แค่ไล่พวกเขาออกไปให้หมดก็ใช้ได้แล้วมิใช่รึ?” หลิวเถี่ยกล่าว
“ไล่ออกไปหรือ? ทุกคนล้วนมาที่นี่เพื่อทำงานในโรงงานสิ่งทอ หลายคนขายทรัพย์สินของตนและไม่สามารถกลับไปได้แม้จะต้องการก็ตาม หากเราไม่เก็บพวกเขาไว้ พวกเขาคงจะอดตายอยู่ข้างนอก” ถังตงตงขมวดคิ้ว
“เราไม่ได้ขอให้พวกเขามาเสียหน่อยและเราก็ไม่ได้บังคับให้พวกเขาขายทรัพย์สินของตนด้วย”
หลิวเถี่ยตอบว่า “อีกอย่าง คนงานที่โรงงานสิ่งทอก็เต็มแล้ว เหตุใดเราถึงเก็บพวกเขาไว้เล่า?”
“เอาล่ะ พวกเจ้าอย่าเพิ่งทะเลาะกัน!”
เมื่อจินเฟิงเห็นว่าทั้งสองกำลังจะทะเลาะกัน เขาก็ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ไม่ว่าเราจะเรียกพวกเขามาหรือไม่ แต่เนื่องจากพวกเขาพาครอบครัวมาที่นี่แล้ว นั่นหมายความว่าพวกเขาเชื่อใจในซีเหอวานและต้องการมาที่นี่เพื่อหาทางเลี้ยงชีพ พวกเราไม่สามารถปล่อยให้คนอดตายได้ ไม่เช่นนั้น ในอนาคตหากเราประกาศรับสมัครคนอีก พวกเขาก็อาจจะไม่กลับมา”
“ท่านอาจารย์พูดได้ดี!” ชิ่งมู่หลานยืนขึ้นและปรบมือให้จินเฟิง
“เอาล่ะ เจ้าเองก็อย่าเพิ่งสร้างปัญหา”
จินเฟิงกดนางให้นั่งลงแล้วใช้ความคิดกับตัวเองครู่หนึ่ง “หัวหน้าหมู่บ้าน ข้าจำได้ว่าพื้นที่ราบไม่กี่หมู่ด้านหลังโรงเผาเป็นของครอบครัวท่าน ข้าขอเช่าพื้นที่ได้หรือไม่? ข้าต้องการสร้างกระท่อมที่นั่นเพื่อรวบรวมคนกลุ่มนี้ก่อน พวกเขาจะได้ไม่กระจัดกระจายไปทั่วหมู่บ้าน ค่าเช่าที่เท่ากับค่าเช่าโรงงานสิ่งทอ เจ้าคิดเห็นอย่างไร?”
“ข้าไม่มีปัญหาหรอก” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว “ตอนนี้สมาชิกในครอบครัวของข้าทุกคนได้รับค่าจ้างจากเจ้า และไม่ได้มีเวลาลงมาดูแลพื้นที่เพาะปลูก ที่ดินนี้ไม่มีการเพาะปลูก เจ้าเอาไปใช้ได้เลย เรื่องค่าเช่าข้าไม่คิดหรอก”
“หากมีการใช้พื้นที่ของครอบครัวเจ้า แน่นอนว่าต้องให้ค่าเช่า นี่เป็นกฎและห้ามฝ่าฝืนเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นหากในอนาคตข้าไปขอใช้พื้นที่ของคนอื่น พวกเขาควรจะเก็บค่าเช่ากับข้าหรือไม่?”
จินเฟิงกล่าวว่า “หากเจ้าไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ ก็เอาตามนี้แล้วกัน พรุ่งนี้ให้หัวหน้าหมู่บ้านและซานเหยียเหยี่ยช่วยรวบรวมคนจากภายนอกเพื่อขอให้พวกเขามาช่วยสร้างกระท่อม หลังจากสร้างกระท่อมเสร็จเรียบร้อยแล้ว ค่อยจัดให้ผู้คนย้ายเข้าไปอยู่อย่างเป็นระเบียบ จากนั้นก็ส่งบุรุษไปทำงานที่พื้นที่ก่อสร้างและถามเหล่าสตรีด้วยว่าเต็มใจไปที่นั่นหรือไม่ โดยพวกนางจะได้รับค่าจ้างเจ็ดในสิบส่วนของค่าจ้างคนงานชายและจะได้รับอาหารสามมื้อต่อวัน”
ด้วยวิธีนี้ ไม่เพียงแต่สามารถสร้างบ้านได้เร็วขึ้นเท่านั้น แต่ยังสามารถให้ผลประโยชน์แก่พวกเขาได้ด้วย พวกเขาจะได้ไม่ต้องเดินไปรอบ ๆ หมู่บ้านทุกวัน
สตรีและเด็กที่ไม่ต้องการไปพื้นที่ก่อสร้างก็ให้อยู่ในกระท่อมของหมู่บ้านที่ถูกสร้างขึ้น โดยจะมีโจ๊กข้าวสาลีตอนเที่ยงทุกวัน หากไม่เชื่อฟังและออกไปวุ่นวายรอบ ๆ หมู่บ้านจะถูกขับไล่ออกไป
“ได้!”
หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสองพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
“มู่หลาน เจ้าพูดเสมอว่าทหารหญิงมีน้อยเกินไปใช่หรือไม่? ตอนนี้มีคนเพิ่มมากขึ้นแล้ว หากเจ้าต้องการคนเพิ่มก็ลองไปเกณฑ์ดูเถิด”
จินเฟิงมองไปที่ชิ่งมู่หลานอีกครั้ง